Stjörnuspeki er ekki vísindi.
Svo er sagt.
Stjörnuspekin virðist vilja komast undan vísindalegri staðfestingu. Hvorki eru til mælanleg áhrif Satúrnusar, Merkúríusar eða Venusar á jörðina. Né heldur er tölfræðileg marktækni tengsla milli stjörnuspekilegra atburða og raunverulegra atburða nægileg.
Þegar maður fæst við gerð fæðingarkorts fær maður fljótt aðra tilfinningu. Þar þarf að ákvarða nákvæma stöðu reikistjarna, himinhnatta og stjarnfræðilegra punkta á tilteknum stundum. Nákvæm horn og húsakerfi eru reiknuð eftir ákveðnum aðferðum.
Og að lokum fær maður niðurstöðu sem er svo óljós að – að sögn vísindanna – allir gætu samsamað sig henni.
Gunter Sachs reyndi eitt sinn að gera tölfræðilega rannsókn. Ég man að minnsta kosti eftir tilraun hans til að finna tölfræðilega marktækni í parsamböndum. Hvort Ljón héldu til dæmis sérstaklega oft saman við Hrút eða Bogmann. Vog við Tvíbura eða Vatnsbera. Þetta gekk heldur ekki. Þótt hann haldi öðru fram í bók sinni.
Að mínu mati er stjörnuspeki raunar ekki vísindi. Hún býr yfir einhverju djúpt eigindlegu. Einhverju sem snýst miklu meira um merkingu. Merkingu sem hver einstaklingur sér sjálfur í henni. Rétt eins og hvert tarotspil getur á hverri stundu haft merkingu sem hæfir þeirri stundu og þeirri manneskju. Og merkingu er ekki hægt að mæla. Hún ákvarðast af manneskjunni: ævisögu hennar, reynslu og sálrænu eðli.
Mynstrin sem við ölumst upp við móta okkur alla ævi. Streituvaldandi mynstur eða lifandi mynstur. Sambandið við föður eða móður. Sambandsreynslan sem við urðum vitni að hjá foreldrum okkar. Við leitum að hinu kunnuglega; þar finnum við öryggi. Sá maki sem við dveljum síðan lengi með þarf því ekki endilega að falla að kenningum stjörnuspekinnar um samhljóm sólmerkja. Oft má engu að síður finna tengsl við fæðingarkortið. Stundum eru þau augljós. Stundum þarf tíma til að koma auga á þau.
Það væri jafn afdrifaríkt að nota stjörnuspeki sem einu mögulegu skýringuna á öllum fyrirbærum og að hunsa að líkamlegir þættir, sjúkdómar, hreyfing eða matarvenjur geta haft sálræn áhrif. Hún býður þó upp á annað sjónarhorn.
Og allir sem ég þekki geta sýnt fram á eins konar persónulega tölfræði þar sem ákveðin stjörnumerki koma nægilega oft fyrir til að það teljist marktækt í mínum augum.
Þess vegna beinist athygli mín ekki fyrst og fremst að stjörnuspekilegri tækni. Þótt útreikningar mínir séu nákvæmir og byggist á gögnum NASA og öðrum töflum. Húsaútreikningur minn samkvæmt Placidus fer einnig eftir viðeigandi stærðfræðilegum reikniritum. En ég býð (enn) ekki upp á val milli húsakerfa, ekki allar hornafstöður og ýmislegt fleira sem faglegur stjörnuspekingur myndi sennilega sakna.
Núna hlusta ég mikið á Sugababes. Hljómsveit þar sem kjarninn samanstendur af Vog og Tvíburum. John Lennon (Vog) og Paul McCartney (Tvíburi) – þvílíkt frábært teymi. Linda, ástin hans Pauls (Vog). Hin síframsækna Genesis þar sem svo margir Vatnsberar komu við sögu. Rolling Stones með sterkan Bogmann og sterkt Ljón í fremstu víglínu.
Til eru ótal slík áhugaverð fyrirbæri. Einnig í kvikmyndum. Í sumum myndum sem virkuðu einstaklega vel má sjá ótrúlega „samsvörun“ milli leikstjóra og aðalleikara.
Opinberar persónur bjóða almennt upp á frábæran vettvang fyrir slíkar athuganir. Þar sér maður alls ekki alltaf þess konar „samsvörun“ samkvæmt kennslubók stjörnuspekinnar sem lýst var hér að ofan og Gunter Sachs reyndi að sanna.
Maður sér miklu fremur að flest fólk hreyfist oft innan ákveðinna mynstra. Það tengist að lokum sálfræði og ævisögu fólks: ákveðin stjörnumerki birtast aftur og aftur eða gegna ákveðnu hlutverki í lífi þess.
