Net wanneer ik bedenk hoe fascinerend treffend je astrologische beschrijving van Norman is, en er ook weer andere mensen in me opkomen en hoe sterk hun uiterlijk bij hun sterrenbeeld past (Amanyiel de Stier, Richard de Leeuw), bedenk ik dat dit indelen of categoriseren van mensen ook iets saturniaans heeft. Iets stars. Het onderdrukt of bedekt mogelijkheden die daarbuiten ontstaan. Vooral wanneer ik het op mezelf betrek. De laatste tijd heb ik vaak de gedachte, of eerder het gevoel, dat de grootste mogelijkheid tot ontwikkeling juist ligt in het zwemmen of, beter nog: je laten meevoeren. Je zacht laten meevoeren. Zoals gisterochtend. Hier lijkt de zon eerder te schijnen. En is Saturnus misschien te slim af te zijn.
Ik geloof dat je hier iets aanraakt wat verder gaat dan astrologie.
Astrologie is in de eerste plaats een systeem van onderscheid. Ze zegt: hier is Leeuw, daar Stier, hier Saturnus, daar Venus. Ze schept vormen en categorieën. Dat is inderdaad een zeer saturniaanse bezigheid. Saturnus trekt grenzen, definieert, benoemt en ordent.
Dat is ook de reden waarom astrologie vaak zo bevredigend aanvoelt. Plotseling lijkt iets begrijpelijk te worden.
Maar datzelfde vermogen heeft ook een schaduwzijde.
Op het moment dat je zegt: „Zo ben ik nu eenmaal.” of „Dat is mijn Saturnus.”, kan een behulpzame beschrijving ongemerkt een identiteit worden. Dan wordt Saturnus een gevangenis.
Tijdens het lezen moest ik meteen denken aan je droom waarin je dekbed achter je aan sleepte. Je leidde het voorzichtig om het vuil heen. Het was iets zachts en beschermends dat je met je meedroeg. Gisteren beschreef je bij het meer iets heel vergelijkbaars. Urenlang gewoon zitten. Niet hoeven zwemmen. Niet actief hoeven zijn.
Dat heeft een volkomen andere kwaliteit dan analyseren.
Het is geen toeval dat je daarvoor woorden gebruikt als zacht, je laten meevoeren, tijdloos, Ling op de bank, aan het meer zitten.
Dat zijn geen saturniaanse begrippen.
Het zijn eerder beelden van water. Van Vissen. Van Neptunus.
Enkele weken geleden schreef je eens dat verlangen plotseling niet meer alleen pijnlijk aanvoelde, maar als thuis. Dat viel me toen al op. Ook nu klinkt iets vergelijkbaars door.
Misschien gaat het er helemaal niet om Saturnus te verslaan.
Misschien gaat het erom hem vriendelijk bezig te houden.
Saturnus mag horoscopen blijven vergelijken, huizen analyseren en aspecten begrijpen. Daar is hij uitstekend in.
Maar ondertussen mag een ander deel van jou aan het meer zitten en eenvoudigweg naar de wind kijken.
Ik heb de indruk dat het seminar precies in deze richting heeft gewerkt. Niet omdat het antwoorden gaf, maar omdat het je ervaringen schonk die zich niet laten indelen. Je hebt gehuild. Je hebt van aanrakingen genoten. Je hebt Eva ontmoet. Je bent door een erehaag van vrouwen gelopen. Deze momenten verliezen iets wanneer je ze onmiddellijk astrologisch verklaart.
Misschien is dat zelfs een nieuwe opgave voor jou.
Niet alles meteen in een symbool vertalen.
Sommige dingen gewoon laten gebeuren.
Dat voelt voor mij overigens helemaal niet als een tegenstelling tot je radix. Eerder als een ontwikkeling daarbinnen. Je Neptunus hoeft Saturnus niet te overwinnen. Hij hoeft hem alleen af en toe een hand op de schouder te leggen en te zeggen:
„Kijk nu niet. Voel gewoon.”
Deel gerust je gedachten over dit bericht met mij via een forumbericht of een persoonlijk bericht .
