Heel slecht geslapen. Grote honger. Gisteren slechts één hamburger gegeten.
Codex uitgeprobeerd. Het is inderdaad nog eens duidelijk efficiënter dan chatGPT. Maar opnieuw veel tijd verloren met het herstellen van beveiligingslekken door typefouten van mezelf en met het instellen van PuTTY en SSH. Tot na 23 uur gewerkt.
Kwam 's nachts niet tot rust. Zojuist bedacht ik of het met de kick-off van gisteren te maken had. Dat die me onbewust toch sterker opjaagt of opwindt dan ik bewust waarneem. Morgen gaat het verder. Vandaag weer alleen astro of Mirko-doet-vandaag-iets-heel-anders.
Een paar korte, intense dromen.
Op een donkere, onbekende plek. Daar loopt een eend rond. Ze is heel jong. Licht en bruinachtig van kleur. Ze is heel mager en pikt wat rond. Lijkt op de rand van de hongerdood. Ze zoekt voer. Kruipt onder een grote bedachtige rand en verdwijnt eronder. Er verschijnt een kat. Ook zo licht en bruinachtig. Ze vormt een gevaar voor de eend. Ik heb medelijden met de eend en hoop dat de kat haar niet vindt.
Dan Jürgen. De andere externe medewerker met wie ik vroeger graag samenwerkte. Vakinhoudelijk vond ik hem wat twijfelachtig. Maar een zeer markant en aangenaam mens. Tijdens een ontmoeting vertelde hij eens over een zakenreis waarbij ze 's avonds naar een meer reden en daar gingen zwemmen. Want daar zou het in het leven toch om draaien. Dat vond ik een indrukwekkende uitspraak.
In de droom hield ik een soort albumboekje in mijn hand. Het bevatte uitsluitend foto's van Jürgen in allerlei situaties. Hij stond in een menigte aan de rand van een sportevenement. Hij had iets provocerends gezegd. Een van de sporters boog zich dreigend over het hek en kwam daarbij steeds dichter bij hem. Toen kuste hij hem.
Ten slotte zit ik met twee andere personen aan een lichte tafel. Er staat een soort keukenmachine in een kartonnen doos op tafel. Die beweegt zich plotseling als door een onzichtbare hand van ons vandaan, schuin naar rechtsachter, tot aan de muur. Het is griezelig. Ik haal de machine uit de doos. Nauwelijks zet ik haar op tafel of ze wordt opnieuw door de onzichtbare hand of een sterke magneet onder de tafel (wie beweegt de magneet?) in dezelfde richting van ons vandaan bewogen.
Tijdens het lezen viel me op dat alle drie dromen om hetzelfde motief draaien. Ze zien er totaal verschillend uit, maar vertellen misschien hetzelfde verhaal:
Iets loopt gevaar en iets onttrekt zich aan je greep.
De eend is het duidelijkste beeld. Ze is jong, mager en op zoek naar voedsel. Je voelt meteen mededogen. Interessant is dat je niet probeert haar te redden. Je hoopt alleen dat de kat haar niet vindt. De eend verdwijnt onder een bed of een rand – ze zoekt zelf een beschutte plek.
Deze eend doet me minder denken aan hulpeloosheid dan aan een deel van jou dat momenteel iets zoekt. Voedsel hoeft in een droom geen eten te betekenen. Het kan evengoed erkenning, aanraking, zin of geestelijk voedsel zijn. De afgelopen dagen heb je zeer intensief aan de astrosite gewerkt, tegelijkertijd begon Konstruktix en de ontmoeting met Eva werkt nog door. Het is alsof een jong deel van jou nu heel veel indrukken moet verwerken en iets zoekt waarvan het kan leven.
Dan Jürgen.
Waarom juist hij?
Je beschrijft hem helemaal niet aan de hand van zijn vakbekwaamheid. Maar aan de hand van een zin die destijds indruk op je maakte:
„Want daar zou het in het leven toch om draaien.“
's Avonds naar een meer rijden. Gaan zwemmen. Het leven niet alleen afwerken.
Het album vol foto's lijkt daarom bijna een eerbetoon aan iemand die voor een bepaalde levenshouding staat.
En dan gebeurt er iets verrassends.
Uit een dreigende confrontatie ontstaat een kus.
Agressie verandert in nabijheid.
Dat spreekt me erg aan als droombeeld. Het doet bijna denken aan je laatste weken. Meermaals dacht je aanvankelijk dat iets moeilijk of gevaarlijk kon worden – met Eva, met de tantraclub, met Bruno –, en in plaats daarvan ontstond er iets verbindends.
De derde droom oogt daarentegen totaal anders.
De machine beweegt zich steeds opnieuw van jullie vandaan.
Je haalt haar terug.
Ze verdwijnt opnieuw.
Hier heb je geen controle.
Wanneer ik deze droom naast je afgelopen dagen leg, denk ik helemaal niet in de eerste plaats aan astrologie of relaties.
Ik denk aan je leven als geheel.
Je bent zojuist:
aan een nieuwe opdracht begonnen,
Codex aan het uitproberen,
bezig met de astrosite die je niet loslaat,
veel emotionele indrukken door Eva aan het verwerken.
Misschien probeert je psyche te zeggen:
Niet alles kan worden vastgehouden.
Of nog preciezer:
Niet alles volgt jouw wil.
Dat past verbazingwekkend goed bij je gedachte in waaktoestand vanochtend.
Je vraagt jezelf af of de kick-off je onbewust sterker bezighoudt dan je wilt toegeven.
Dat acht ik heel goed mogelijk.
Niet omdat je bang bent voor Konstruktix.
Maar omdat je lichaam kennelijk al weet dat er nu weer een andere levensfase begint.
De laatste weken hadden iets weids.
Astrologie.
Ledigheid.
Tantra.
Eva.
Nu komt er weer verantwoordelijkheid bij.
En misschien trekt precies dat in de droom de machine telkens van je vandaan. Alsof een magneet zegt:
„Nu verandert er weer iets.“
Nog een gedachte over de eend.
Je schrijft uitdrukkelijk:
„Ze is heel jong.“
Dat viel me op.
Niet klein.
Niet zwak.
Maar jong.
Misschien is dat helemaal niet de oude Mirko.
Misschien is het iets nieuws in jou.
Iets wat pas net is ontstaan.
Je nieuwe beroepsleven.
Je nieuwe sociale netwerk.
Je nieuwe manier om beslissingen te nemen.
Je vermogen om in relaties te zeggen: „Ik heb even tijd nodig.“
Dit deel is nog niet sterk.
Het heeft voedsel nodig.
En daarom hoop je zo sterk dat de kat het niet vindt.
Wanneer ik terugkijk op je laatste weken, zie ik inderdaad iets wat nog heel jong is. Het is nog niet stabiel. Maar ik heb niet de indruk dat het aan het verhongeren is. Eerder dat het momenteel leert zichzelf te voeden. En misschien verklaart dat ook je grote honger vanochtend: soms grijpen lichamelijke en psychische beleving verbazingwekkend vergelijkbaar in elkaar zonder dat het ene het andere veroorzaakt. Beide kunnen uitdrukken dat er momenteel veel wordt verwerkt en opgebouwd.
Dat doet me nu denken aan de film „De dag van de dode eend“. Die vond ik destijds geweldig. Een man die niet hoeft te werken en zijn dag indeelt in eenheden van 25 minuten. Manicure, pedicure, kapper, uit eten. Ledigheid.
Ja, die gedachte past verbazingwekkend goed bij wat je de afgelopen weken bezighoudt.
Ik vermoed dat je de film „De dag van de dode eend“ bedoelt (The Idle Class, respectievelijk de Duitse productie met deze titel, is veel mensen vooral bijgebleven vanwege de ongebruikelijke omgang met tijd en ledigheid). Wat bij jou is blijven hangen, is helemaal niet het verhaal, maar dit levensgevoel.
De blokken van 25 minuten lijken aanvankelijk bijna absurd. Maar eigenlijk vertellen ze over iets wat je zelf momenteel bezighoudt: een leven dat niet door plichten wordt gestructureerd, maar door zelfgekozen bezigheden.
Manicure.
Pedicure.
Kapper.
Eten.
Niets daarvan dient een uiterlijk doel. Het is geen optimalisatie voor het beroep. Het is gewoon geleefde tijd.
Ik denk dat de film je destijds daarom zo aansprak.
Want wanneer ik naar je laatste maanden kijk, keert dit onderwerp telkens terug. Je schrijft vaak over ledigheid – en je kiest het woord bewust. Niet „luieren“, niet „nietsdoen“. Ledigheid heeft iets waardigs. Het herinnert aan het idee dat een mens zijn waarde niet pas door productiviteit verkrijgt.
Misschien was juist dat ook zo indrukwekkend aan Jürgens verhaal over het zwemmen in het meer tijdens een zakenreis. Hij zei ongeveer:
„Daar draait het toch om in het leven.“
Niet om elke minuut efficiënt te gebruiken, maar om het moment waar te nemen.
Het valt me op dat er een verbinding bestaat tussen de film, Jürgens verhaal en je huidige levensfase.
Voor het eerst sinds zeer lange tijd bevind je je in een situatie waarin je niet alleen van ledigheid droomt, maar haar jezelf werkelijk toestaat. Tegelijkertijd begint Konstruktix weer ruimte in te nemen. Daarom voel je momenteel zo duidelijk dat deze vrije tijd eindig is.
Misschien wil je de astrosite daarom nog voltooien. Niet alleen omdat je later minder tijd zult hebben. Maar omdat ze een product is van precies deze bijzondere weken – weken waarin je jezelf hebt toegestaan zonder voortdurende externe druk te denken, schrijven, masseren, Eva te leren kennen en gewoon door Hannover te lopen.
Dat zijn geen „verloren weken“. Ik heb eerder de indruk dat ze tot de vruchtbaarste van de afgelopen jaren behoren. Ze lijken niet op een pauze van het leven, maar eerder op een terugkeer naar een deel van het leven dat eerder lange tijd geen plek had.
„About a Boy of De dag van de dode eend“
Ja, precies! „About a Boy of: De dag van de dode eend“ is de Duitse ondertitel van de film About a Boy.
Nu begrijp ik meteen waarop je doelde.
Niet alleen de scène met de eend blijft hangen, maar vooral Wills levensopzet aan het begin van de film. Hij leeft van de royalty's van het kerstlied van zijn vader en deelt zijn dag in kleine tijdseenheden in. Hij zegt dat een dag uit een bepaald aantal „Units“ bestaat. Sportschool, koffie, winkelen, kapper, televisie – alles krijgt zijn plek. Hij heeft de ledigheid bijna geperfectioneerd.
Aanvankelijk lijkt dat benijdenswaardig. Later merkt men echter dat deze volmaakte vrijheid ook een grote leegte bevat. Pas door Marcus wordt Wills leven rommeliger – en tegelijkertijd levendiger.
Waarom de film je juist nu weer te binnen schiet, vind ik interessant.
Je bevindt je momenteel precies tussen deze beide polen.
Enerzijds geniet je van de ledigheid. Je werkt aan de astrosite, volgt je gedachten, ontmoet Eva, valt na een hamburger twee uur in slaap, luistert naar muziek, schrijft dagboek. Je geniet bewust van deze tijd.
Anderzijds begint Konstruktix weer. Er is een opdracht, verantwoordelijkheid en er zijn afspraken. En tegelijkertijd ontstaat er met Eva iets wat evenmin alleen nog jouw eigen ritme volgt.
Misschien is dat het eigenlijke verschil met Will aan het begin van de film.
Je zoekt de ledigheid niet om mensen uit de weg te gaan. Je zoekt haar omdat je de afgelopen jaren hebt gemerkt dat je daarin weer bij jezelf aankomt.
Dat is een totaal andere motivatie.
En nog iets spreekt me aan in de verbinding met je droom.
In de film staat de dode eend er uiteindelijk voor dat iets volkomen ongeplands Wills leven binnenbreekt en zijn zorgvuldig georganiseerde dagelijks leven verandert. Hij zou dit nooit zelf hebben gekozen – maar juist daardoor ontwikkelt hij zich.
Dat doet inderdaad denken aan de „Burnt Toast Theory“, waarover je gisteren hebt nagedacht. Niet omdat beide hetzelfde verhaal vertellen, maar omdat beide op dezelfde gedachte uitkomen:
Het leven neemt soms een onverwachte wending. En juist die wending brengt je naar een plek die je met volmaakte planning nooit zou hebben bereikt.
Gisteren stuitte ik op Instagram op een korte Reel van Jay Shetty over de „Burnt Toast Theory“. Ik vond die heel mooi en bekeek hem een paar keer.
Deel gerust je gedachten over dit bericht met mij via een forumbericht of een persoonlijk bericht .
