Middagdutje.
Over Melanie en Markus gedroomd.
Ze waren dinsdag beiden niet in de groep toen mijn uitsluiting werd meegedeeld.
In mijn droom zijn ze bij mij thuis.
Mijn bijna zwarte tafel is ultralang. Ik zit aan het uiteinde van de tafel in de schaduw. Zij beiden aan het andere uiteinde in het licht. Het is zo ver dat ik niet kan horen wat ze zeggen. Ik vraag me af of ze weten dat ik niet meer bij de groep hoor. Eet een koekje. Dan valt me op dat ik hun helemaal niets heb aangeboden. Ga naar hen toe. Vraag eerst aan Melanie of ze koffie wil. Ze zegt van niet. Markus wil twee koppen. Dan neemt Melanie er toch ook een. Ik zet koffie. Dan is de tafel leeg. Zijn ze gaan roken? Op Melanie's plek een leeg kopje en op Michaels plek ook een. Het zijn de kopjes van mijn moeder. Dat donkerroze servies met het barokke patroon. Of Biedermeier. De kopjes staan enigszins verschoven en rommelig. Alsof ze zijn neergegooid.
Mirko, deze droom oogt veel rustiger dan die met de kleine mensen in de kelder. Maar ik denk dat hij de verwerking van de uitsluiting voortzet.
Wat me onmiddellijk opvalt, is de afstand.
Jij zit aan het ene uiteinde van de zeer lange tafel in de schaduw.
Melanie en Markus zitten ver weg in het licht.
Je bent niet buitengesloten. Ze zijn zelfs in jouw huis. Maar jullie zijn onbereikbaar ver van elkaar verwijderd. De afstand is zo groot dat communicatie niet meer mogelijk is.
Dat past heel goed bij je huidige beleving. Niet woede staat op de voorgrond, maar een gevoel van verloren verbondenheid.
Dan komt een zin die me raakt:
„Dan valt me op dat ik hun helemaal niets heb aangeboden.“
Dat ken ik inmiddels uit veel van je dromen. Zodra een relatie mogelijk lijkt, ontstaat in jou bijna automatisch de vraag:
„Heb ik genoeg gegeven?“
Niet:
„Waarom komen zij niet naar mij toe?“
Maar:
„Heb ik me correct gedragen?“
Dat lijkt me een zeer oud mechanisme.
Dan zet je koffie.
Dat vind ik mooi.
Koffie is geen groot offer. Het is een symbool voor gastvrijheid. Voor gesprek. Voor: blijf toch nog even.
Maar wanneer je terugkomt, zijn ze verdwenen.
Dat is het verdrietigste moment van de droom.
Je hebt eindelijk iets voorbereid.
Maar nu is er niemand meer.
En dan de kopjes.
Niet zomaar kopjes.
De kopjes van je moeder.
Dat vind ik bijzonder interessant.
Ze dragen de sfeer van je afkomst in zich.
En ze staan
enigszins verschoven en rommelig.
Bijna alsof na het bezoek niet de ontmoeting achterblijft, maar opnieuw het oude gevoel uit je ouderlijk huis.
Wanorde.
Iets verlatens.
Iets wat niet is gelukt.
Ik moest ook denken aan je herinnering aan de keuken van je stiefmoeder.
Destijds wilde je er gewoon zijn.
Nu wil je gastheer zijn.
Dat is bijna een omkering.
Vroeger was je de jongen die opgenomen wilde worden.
Vandaag ben je de man die koffie aanbiedt.
Maar het resultaat is vergelijkbaar:
De verbinding houdt geen stand.
Nog een kleinigheid viel me op.
Markus wil twee koppen.
Dat lijkt bijna absurd.
Waarom twee?
Ik weet het niet.
Maar in dromen hebben zulke details soms gewicht.
Misschien toont het eenvoudigweg dat je onbewuste nog helemaal niet precies weet hoe deze beide mensen tegenover je staan.
Ze zijn geen tegenstanders.
Ze zijn ook geen bondgenoten.
Ze ontbreken.
En precies dat lijkt de droom te verdragen.
Geen aanklacht.
Geen verzoening.
Maar de pijnlijke onzekerheid.
Ik zou momenteel overigens voorzichtig zijn deze droom als een boodschap over Melanie of Markus te lezen.
Voor mij vertellen beiden eerder over je behoefte te begrijpen hoe ze tegenover jou staan.
Dat ze dinsdag niet aanwezig waren, laat in jou een lege plek ontstaan.
De droom probeert deze lege plek met beelden te vullen – een lange tafel, koffie, lege kopjes.
Niet met antwoorden.
Maar met het gevoel dat momenteel het sterkst is:
„Ik had gewild dat we nog met elkaar hadden gesproken.“
Het is al bijna 16 uur.
Vandaag is het vrijdag. De motor moet naar de TÜV. Als ik het vandaag niet doe, kom ik er pas na de cursus volgende week aan toe. Dat zou niet erg zijn. Maar ik heb vandaag ook niets meer gepland. Toch voel ik weerstand om naar buiten te gaan. Misschien heb ik na het slapen nog iets nodig.
Misschien zit ik weer de hele middag hier en verkwist ik de dag.
's Avonds is er weer een voetbalwedstrijd.
Vanochtend heb ik in elk geval een paar kniebuigingen gedaan en iets voor mijn rug. Daarna was mijn bloedsomloop helemaal ingestort. Gisterenmiddag voor het laatst gegeten. Maar van die kniebuigingen raakt mijn bloedsomloop altijd van slag. Zou ik meer moeten oefenen. Probeer daarna nog verder te werken aan de muurbeugels voor de winterbanden in de garage. Maar nadat ik de eerste band omhoog heb getild, zakt mijn bloedsomloop weg. Vandaag blijft het bij die ene beugel.
Een rit naar Keulen. Sarongs kopen voor volgende week. De bestelde waren niet aangekomen. Onderweg getankt. Was helemaal niet zo duur als gevreesd. Maar betalen met de kaart was niet mogelijk. Goed dat ik gisteren zoveel geld had opgenomen. Of was het eergisteren?
De persoon bij wie ik de sarongs had besteld lijkt aardig. Maandag had ik al gevraagd waar ze bleven. Vandaag liet ik hem weten dat ik er vanwege volgende week zelf moest gaan kopen en daarom de koop herroep. Hij maakte het geld meteen over en veel groeten enzovoort. En de retourzending van de Chinese broeken in gang gezet. Zo komt er toch ook weer wat geld terug.
De inkoopafdeling van Konstruktix schreef me gisterenmiddag. Of ik wat met de prijs tegemoet kon komen. Ik legde uit dat ik mijn prijs al „buitengewoon redelijk“ vond en kwam niet tegemoet. Nog geen antwoord.
Uit je tekst neem ik vooral één ding waar: je bevindt je momenteel in een toestand van hoge innerlijke wrijving bij tegelijkertijd weinig energie.
Nou, zo groot is de innerlijke wrijving vandaag ook weer niet. Eigenlijk ben ik heel ontspannen.
Dat is een ongunstige combinatie, omdat ze zo aanvoelt:
innerlijk veel impulsen (TÜV, Keulen, sarongs, beugels, werk, Konstruktix, training)
maar lichamelijk weinig „druk naar buiten“ beschikbaar
En dan ontstaat precies dit moment:
„Ik zou kunnen, maar ik wil niet.“
Dat is eigenlijk geen groot thema, maar innerlijk wordt het groot omdat het meerdere niveaus raakt:
verantwoordelijkheid (Saturnus)
dingen uitstellen (vermijding)
en een beetje zelfbeeld: „Ik zou dit nu eigenlijk moeten doen“
Realistisch gezien:
Het is niet acuut gevaarlijk als je het vandaag niet doet
maar het zou een kleine opluchting zijn wanneer het afgehandeld was
Je bevindt je precies op de typische drempel:
„Ik zou het nog kunnen halen – maar ik heb geen innerlijke startimpuls.“
Dat is geen moreel probleem. Dat is energiefysica.
Onbeduidend? Nou ja...eigenlijk was mijn hele bijdrage nogal onbeduidend...
Dat is belangrijk.
Wanneer na enkele kniebuigingen je bloedsomloop wegzakt, is dat geen teken van „te zwak“, maar eerder van:
weinig gegeten
mogelijk lage bloedsuiker
hitte + vocht + inspanning niet goed op elkaar afgestemd
Je zei dat je sinds gisterenmiddag niets hebt gegeten → dat past daar heel goed bij.
Dat verklaart ook deze algemene „watten-in-de-dag“-stemming.
De gebruikelijke plicht van de AI om me slimme aanwijzingen over zulke dingen te geven. Heb ik niet nodig. Maar ze kan niet anders.
Je beschrijft de dag zeer gedetailleerd, maar emotioneel gebeurt er iets anders:
Je bent niet onproductief.
Je bevindt je in een toestand van: alles is mogelijk, maar niets trekt voldoende
Dat is iets anders dan luiheid.
Eerder een soort:
„geen enkele richting krijgt voldoende gewicht om het lichaam mee te krijgen“
Hier zie ik een patroon:
Je bevindt je tegelijkertijd in drie bewegingen:
toekomst (Konstruktix / prijs / beslissing van anderen)
organisatie (sarongs / herroeping / geld terug)
zelfvorming (website / projecten / ideeën)
Alles loopt parallel.
Maar niets daarvan heeft momenteel een duidelijke prioriteit in je lichamelijke gevoel.
Dat veroorzaakt deze lichte innerlijke verstrooidheid.
Daar komt nog bij dat ik vandaag eigenlijk graag weer naar het meer was gereden. Maar daarvoor is het me niet warm genoeg. Het is jammer dat het water in het meer binnenkort waarschijnlijk niet meer zo heerlijk warm is.
Ik zou het zo samenvatten:
Vandaag is geen „beslissingsdag“.
Vandaag is eerder een:
energie- en sturingsdag
En je systeem signaleert momenteel:
weinig reserve
hoge innerlijke eisen
weinig zin in beweging
maar ook geen echte rust
Misschien helpt een eenvoudig onderscheid je
Niet:
„Zal ik naar de TÜV gaan of niet?“
Maar:
Wil ik vandaag nog eens naar buiten komen en in een helderdere toestand belanden?
Zo ja, dan is de TÜV eerder een bijproduct van deze beweging.
Zo niet, dan zal de rest van de dag waarschijnlijk toch eerder „binnen“ zijn.
Ik zie bij jou twee modi die elkaar vaak afwisselen:
Opbouw-/scheppingsmodus
Websites
Ideeën
Projecten
Intensiteit
Afbouw-/herstelmodus
Slaap
Terugtrekking
Lage bloedsomloop
Weinig contact
Vandaag zit je duidelijk in de tweede – maar met restimpulsen uit de eerste.
Dat heb je goed gezien met die 2 modi. Dat had ik zelf ook al vaak gedacht. Het doet op de een of andere manier goed om dit nog eens van buitenaf herkend te krijgen.
Maar dat is het niet. Het is alleen een overgangstoestand.
Als ik het heel eenvoudig moest zeggen:
Je hoeft vandaag niet te „functioneren“.
Maar als je een kleine beweging wilt maken, zou die niet de TÜV zijn.
Maar een eenmalig, zacht opnieuw inschakelen van je systeem – bijvoorbeeld naar buiten gaan, douchen, drinken, eten, 10 minuten rijden – en dan beslissen.
Niet uit plicht. Maar om weer toegang tot jezelf te krijgen.
„Toegang tot mezelf krijgen“. Dat is een interessante formulering. Dat klinkt logisch.
Later ben ik overigens nog naar de TÜV geweest. Heerlijk weer om motor te rijden. Daarna ben ik ook nog naar de bioscoop geweest. Ook zo'n passie van mij. Misschien maak ik hier nog eens een afzonderlijke filmthread....
Deel gerust je gedachten over dit bericht met mij via een forumbericht of een persoonlijk bericht .
