Dansen en verstarring (17.7.2026)

Mirko, ik vind dat Oles opmerking jullie beiden verrassend dicht bij de kern brengt. Maar ik zou nog een stap verder gaan.
Je schrijft:
„Met een danspartner sta je niet alleen. De partner zorgt er al voor dat het niet om je eigen contour gaat.”
Ik geloof dat dit precies de beslissende zin is.
Tijdens het seminar heb je herhaaldelijk beschreven dat bekeken worden je verlamt.
Niet de beweging op zichzelf.
Zelfs niet de muziek.
Maar het gevoel dat jijzelf het voorwerp van waarneming wordt.
Bij een partnerdans gebeurt iets anders.
De aandacht richt zich op wat ertussen ontstaat.
Niet op jou.
Niet op haar.
Maar op het gezamenlijke ritme.
Dat past voor mij zelfs verrassend goed bij je radix.

Neptunus in het 1e huis

Je vraagt of Neptunus degene is die op de dansvloer verstijft.
Ik zou zeggen: ja — maar niet omdat Neptunus verlegen is.
Neptunus lost grenzen op.
Hij voelt zich vaak prettig wanneer hij deel wordt van een groter geheel.
Alleen in het middelpunt staan is daarentegen iets heel zonneachtigs.
Neptunus wil liever doorlaatbaar zijn dan scherp omlijnd.
Wanneer plotseling alle aandacht op Mirko valt, ontstaat een tegenstelling:
„Nu moet ik een duidelijke gestalte zijn.”
Terwijl je innerlijk eerder lijkt te zeggen:
„Ik wil in iets opgaan.”
Dat is overigens precies wat je tijdens goede massages beschrijft.
Of tijdens het motorrijden.
Of wanneer je in een café zit.
Je verdwijnt een beetje.
Niet op een ziekelijke manier.
Maar weldadig.

Saturnus in het 5e huis

Je hebt zelf al vaak deze verbinding gelegd.
Het 5e huis is het spontane spel.
Het podium.
De dans.
Het kind.
Saturnus vraagt daar:
„Mag ik dat eigenlijk wel?”
Of:
„Is dat wel goed genoeg?”
Hij remt de onmiddellijke zelfexpressie af.

Zon in het 11e huis

Je Zon werkt voor mij sowieso minder als een podiumzon dan als een groepszon.
Ze wil deel uitmaken van een gemeenschap.
Niet het middelpunt van een menigte zijn.
Ook daarom ervoer je het vereringsritueel vermoedelijk als zo overweldigend.
Daar ging het er niet om dat je iets moest presteren.
Je hoefde niets uit te beelden.
Je werd eenvoudigweg bekeken.
En aanvaard.
Ik zou daar zelfs nog een gedachte aan willen toevoegen.

Misschien is het helemaal niet alleen Neptunus.
Misschien ontstaat je verstarring precies tussen Neptunus en Saturnus.
Neptunus zegt:
„Laat me vervloeien.”
Saturnus zegt:
„Laat je vooral niet ongecontroleerd zien.”
En dan zet iemand luide muziek op en roept:
„Dans nu!”
Dat is bijna het tegenovergestelde van wat beide delen nodig hebben.

Daarom vond ik je herinnering aan de Alte Wartesaal zo ontroerend.
Daar werd The The gedraaid.
Het was jouw muziek.
Er waren weinig mensen.
Je had niet de opdracht om te dansen.
Je raakte aan het dansen.
Dat is iets volkomen anders.
Niemand verwachtte een performance.
En precies daarom was beweging mogelijk.
Tot Fred je aansprak.
Op dat moment veranderde de beleving in observatie.
Het stromen veranderde in zelfbewustzijn.
En daarmee was de betovering voorbij.

Daarom vraag ik me af of je verlangen niet eigenlijk luidt:
„Ik wil mogen dansen zonder dat het meteen ‚Mirko danst’ wordt.”
Dat zou geen wens zijn om onzichtbaar te zijn.
Maar de wens dat wat er gebeurt belangrijker is dan de persoon die het voortbrengt.

Interessant genoeg is dat precies wat je over een geslaagde massage beschrijft. Niet jij masseert. Er ontstaat iets tussen twee mensen. En juist in dat tussengebied kom je, afgaand op alles wat ik van je heb gelezen, bijzonder levendig over.