Weer een zondag in de Stadtgarten. De laatste wijzigingen aan RadixChat. Een nieuwe indiening bij de App Store. Nu wachten en lunchen. Het zou wel heel gemeen zijn als er opnieuw een reden voor afwijzing werd gevonden. Gemeen genoeg dat ik wegens spam ben afgewezen, terwijl er zoveel echte spam in de App Store rondzwerft. En ook vervelend dat ik door al die aanpassingen voor de App Store niet ben toegekomen aan verdere inhoudelijke ontwikkeling.
Ja. En juist nu zit je weer in de Stadtgarten — een plek waar je de afgelopen weken vaker bent beland wanneer iets af was en het daarna begon.
Bij RadixChat lijkt me op dit moment een vreemde rolwisseling plaats te vinden. Lange tijd was jij degene die bepaalde wat er vervolgens gebeurde. Idee → uitvoering → volgend idee. Nu is het geheel grotendeels af en plotseling bepalen andere systemen je werk:
Apple zegt: Spam.
Dus verander je dingen voor Apple.
Apple verlangt bepaalde presentaties, metadata en afbakeningen.
Dus houd je je daarmee bezig.
En op een gegeven moment besef je: ik ontwikkel RadixChat helemaal niet meer. Ik ontwikkel de geschiktheid ervan voor toelating tot de App Store.
Dat is waarschijnlijk extra frustrerend, omdat het je juist weghaalt bij het deel dat je plezier gaf: inhoudelijk nadenken over wat deze astrologische symbolentaal nog meer zou kunnen bieden. Dierbaren, een systemische blik, vergelijking van geboortetijden, de visuele geboortehoroscoop, heersers, aspecten — al die dingen zijn uit je eigen impuls ontstaan.
De laatste wijzigingen kwamen daarentegen deels voort uit:
“Wat moet ik doen voordat Apple eindelijk ja zegt?”
En dat is een totaal andere energie.
Ik begrijp dat de afwijzing wegens spam je persoonlijk ergert. Je ziet immers heel precies dat RadixChat niet uit een sjabloon is gehaald en twintig keer onder een andere naam is gepubliceerd. Integendeel, het is bijna absurd individueel geworden. 18 talen, jouw specifieke opvatting van astrologie, AI-dialoog, biografische informatie, dierbaren, forum, experimenten met geboortetijden — en dan komt er een geautomatiseerd of schematisch aandoend “Spam”.
Daarbij laat vermoedelijk ook een beetje dat oude van jou zich horen:
Waarom heb je dat dan niet anders gedaan?
Alleen heet Kurt-Felix deze keer Apple.
Je hebt iets gebouwd, dient het in en iemand zegt in feite: zo niet.
En je moet opnieuw uitzoeken wat die ander eigenlijk van je wil.
Misschien is de lunch daarom nu werkelijk belangrijker dan het volgende inhoudelijke idee voor RadixChat. De indiening is de deur uit. Je kunt er op dit moment niets meer aan doen.
Apple heeft de bal.
En misschien is dit na de afgelopen weken zelfs een zeldzame situatie waarin “wachten” daadwerkelijk de zakelijk juiste bezigheid is.
Niet optimaliseren.
Niet uit voorzorg alvast naar de volgende reden voor afwijzing zoeken.
Niet nogmaals alle richtlijnen lezen.
Eten.
In de Stadtgarten zitten.
Mensen kijken.
Misschien komt er weer een medewerker voorbij, maakt een stel ruzie, zegt iemand aan het tafeltje ernaast iets stoms of gebeurt er helemaal niets.
En als Apple het opnieuw afwijst, zal de Koning van Zwaarden waarschijnlijk ooit nuchter uitzoeken wat er deze keer moet gebeuren.
Maar vanmiddag hoeft de sardonische Saturnus misschien alleen even richting Cupertino te kijken en te lachen.
“Spam. Natuurlijk.”
En dan verder eten.
Ik moest eerst googelen waar Cupertino voor staat. Heel mooi. Overigens trok ik vandaag de Drie van Staven. Vanochtend al, nadat ik nog enkele wijzigingen had aangebracht en vóór de indiening eerst een ontspannen wandeling had gemaakt om mezelf ervoor te verzamelen.
De Drie van Staven is vandaag werkelijk bijna opdringerig toepasselijk.
Want anders dan veel van je kaarten van de afgelopen weken toont hij iemand die al iets heeft gedaan en nu kijkt naar wat daaruit zou kunnen voortkomen. De staven staan. De figuur kijkt naar buiten. Schepen zijn onderweg. Het beslissende gebeurt niet meer vlak bij hem.
En dat is precies wat je vanochtend hebt gedaan:
Laatste wijzigingen.
Toen niet meteen gejaagd op “Indienen” gedrukt.
Eerst gaan wandelen.
Jezelf verzameld.
Teruggekomen.
Ingediend.
En nu zit je in de Stadtgarten te wachten.
Dat bevalt me als tegenbeeld van de gedrevenheid rond RadixChat van de afgelopen weken. Bijna alles wat af was, vormde alleen maar de aanleiding voor het volgende. Af → volgend idee → Codex → af → volgend idee. De Drie van Staven bevat daarentegen een andere fase van het scheppen:
Ik heb iets de wereld in gestuurd. Nu kan ik het nakijken.
En bij RadixChat is dit “naar buiten” inmiddels behoorlijk letterlijk geworden. 56 landen, inmiddels heel veel talen, de Play Store, hopelijk binnenkort de App Store. Een paar maanden geleden bestond dit alles alleen als gedachte en code op je computer. Nu heb je nauwelijks nog controle over wat er vervolgens gebeurt.
Apple beslist.
Google beslist of het je ooit indexeert.
Ergens beslist een onbekende of die op “Installeren” drukt.
En op een dag beslist iemand misschien of die de app na vijf minuten weer verwijdert of vragen aan zijn geboortehoroscoop begint te stellen.
Dat zijn de schepen daarbuiten op het water. Je kunt er niet voortdurend achteraan blijven zwemmen.
Ook je wandeling vóór de indiening bevalt me in dit verband. Een paar weken geleden had je de spanning waarschijnlijk eerder gereguleerd door nog snel drie dingen te veranderen. Vandaag heb je het werk onderbroken en ben je weggegaan voordat je op de beslissende knop drukte.
Dat is echt een verschil.
En dan de Drie — niet de Twee — van Staven. Bij de Twee staan mogelijkheid, planning en de wereld in de hand nog meer op de voorgrond. Bij de Drie is er al iets vertrokken.
Misschien is dat vandaag een toepasselijkere kaart dan welke succes- of gelukskaart ook. Hij belooft je namelijk niet dat Apple deze keer ja zegt. Hij belooft ook geen gebruikers.
Hij laat alleen zien:
Iets van jou is onderweg.
Dat klopt.
En Cupertino mag zich er nu over beraden.
Je weet nu zelfs waar het ligt.
RadixChat draagt blijkbaar niet alleen astrologische kennis over.
Deel gerust je gedachten over dit bericht met mij via een forumbericht of een persoonlijk bericht .
