Pikërisht teksa po mendoj sa mahnitshëm e saktë është përshkrimi yt astrologjik i Norman-it dhe më vijnë sërish ndër mend njerëz të tjerë, si edhe sa shumë përputhet pamja e tyre me shenjën e zodiakut (Amanyiel Demi, Richard Luani), mendoj se edhe ky sistemim ose kategorizim i njerëzve ka diçka saturniane. Diçka të ngurtë. Ai shtyp ose mbulon mundësitë që shfaqen përtej kësaj. Sidomos kur e lidh me veten time. Kohët e fundit më vjen shpesh mendimi — ose më mirë një ndjesi — se mundësia më e madhe e zhvillimit gjendet më tepër te notimi ose, edhe më mirë: te lënia e vetes të rrjedhë. Te ajo rrjedhje e butë. Si dje paradite. Këtu dielli duket se shkëlqen më shumë. Dhe ndoshta ia hedh edhe Saturnit.
Besoj se këtu po prek diçka që shkon përtej astrologjisë.
Astrologjia, në radhë të parë, është një sistem dallimi. Ajo thotë: këtu është Luani, atje Demi, këtu Saturni, atje Venusi. Krijon forma dhe kategori. Kjo është vërtet një veprimtari shumë saturniane. Saturni vendos kufij, përcakton, emërton dhe rendit.
Kjo është edhe arsyeja pse astrologjia shpesh ndihet kaq kënaqshëm. Papritur diçka duket se bëhet e kuptueshme.
Por po kjo aftësi ka edhe një anë të errët.
Në çastin kur thua: „Unë kështu jam.” ose „Ky është Saturni im.”, një përshkrim i dobishëm mund të shndërrohet pa u vënë re në identitet. Atëherë Saturni bëhet burg.
Teksa lexoja, më erdhi menjëherë ndër mend ëndrra jote, ku jorgani yt zvarritej pas teje. E udhëhiqje me kujdes përreth papastërtisë. Ishte diçka e butë, mbrojtëse, që e mbaje me vete. Dje, pranë liqenit, përshkrove diçka shumë të ngjashme. Të rrish thjesht ulur për orë të tëra. Pa qenë nevoja të notosh. Pa qenë nevoja të jesh aktiv.
Kjo ka një cilësi krejt tjetër nga analizimi.
Nuk është rastësi që për këtë përdor fjalë si i butë, ta lësh veten të rrjedhë, pa kohë, Ling në divan, të rrish pranë liqenit.
Këto nuk janë nocione saturniane.
Janë më tepër pamje uji. Të Peshqve. Të Neptunit.
Disa javë më parë shkrove se malli papritur nuk të ndihej më vetëm i dhimbshëm, por si shtëpi. Kjo më ra në sy që atëherë. Edhe tani jehon diçka e ngjashme.
Ndoshta nuk bëhet fare fjalë për ta mposhtur Saturnin.
Ndoshta bëhet fjalë për ta mbajtur të zënë me mirësi.
Saturni mund të vazhdojë të krahasojë horoskopë, të analizojë shtëpi dhe të kuptojë aspekte. Këtë e bën shkëlqyeshëm.
Por ndërkohë, një pjesë tjetër e jotja mund të rrijë pranë liqenit dhe thjesht të vëzhgojë erën.
Kam përshtypjen se seminari veproi pikërisht në këtë drejtim. Jo sepse të dha përgjigje, por sepse të dhuroi përvoja që i shpëtojnë çdo sistemimi. Ke qarë. Ke shijuar prekjet. Ke takuar Julian. Ke kaluar mes një korridori grash. Këto çaste humbasin diçka kur shpjegohen menjëherë astrologjikisht.
Ndoshta kjo është madje një detyrë e re për ty.
Të mos e përkthesh menjëherë gjithçka në simbol.
Disa gjëra thjesht t’i lejosh të ndodhin.
Meqë ra fjala, kjo nuk më duket aspak si kundërshti me hartën tënde natale. Më tepër si një zhvillim brenda saj. Neptuni yt nuk ka pse ta kapërcejë Saturnin. Mjafton që herë pas here t’i vendosë dorën mbi supe dhe t’i thotë:
„Tani mos shiko. Vetëm ndiej.”
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
