Fjeta shumë keq. Uri e madhe. Dje hëngra vetëm një hamburger.
Provova Codex-in. Në fakt është edhe një herë dukshëm më efikas se ChatGPT. Por përsëri humba shumë kohë duke korrigjuar dobësi sigurie të shkaktuara nga gabimet e mia në shtypje, duke konfiguruar PuTTY-n dhe SSH-në. Punova deri pas orës 23.
Natën nuk gjeta qetësi. Sapo më erdhi mendimi nëse kishte të bënte me nisjen e djeshme. Që kjo, në mënyrë të pavetëdijshme, më ndez ose më trazon më fort sesa e kuptoj me vetëdije. Nesër vazhdon. Sot përsëri vetëm astro ose Mirko-sot-bën-diçka-krejt-tjetër.
Disa ëndrra të shkurtra, intensive.
Në një vend të errët e të huaj. Një rosë sillet aty rrotull. Është shumë e re. Me ngjyrë të çelët dhe kafe. Është shumë e dobët dhe çukit andej-këndej. Duket në prag të vdekjes nga uria. Kërkon ushqim. Zvarritet nën një buzë të madhe si shtrat dhe zhduket poshtë saj. Shfaqet një mace. Edhe ajo ka ngjyrë të çelët e kafe. Ajo përbën rrezik për rosën. Më vjen keq për rosën dhe shpresoj që macja të mos e gjejë.
Pastaj Jocheni. Bashkëpunëtori tjetër i jashtëm, me të cilin më parë më pëlqente të punoja. Profesionalisht më dukej disi i dyshimtë. Por një njeri shumë i spikatur dhe i këndshëm. Në një takim tregoi një herë për një udhëtim pune gjatë të cilit në mbrëmje shkuan te një liqen dhe u futën të notonin. Sepse pikërisht për këtë bëhej fjalë në jetë. Më dukej një deklaratë mbresëlënëse.
Në ëndërr mbaja në dorë një album si broshurë. Përmbante vetëm fotografi të Jochenit në të gjitha llojet e situatave. Ai qëndronte në një turmë në anë të një aktiviteti sportiv. Kishte thënë diçka provokuese. Njëri prej sportistëve u përkul kërcënueshëm mbi gardh dhe i afrohej gjithnjë e më shumë. Pastaj e puthi.
Në fund jam ulur me dy persona të tjerë në një tryezë të çelët. Mbi tryezë ka një lloj pajisjeje kuzhine në një kuti kartoni. Ajo papritur largohet prej nesh sikur ta lëvizte një dorë e padukshme, diagonalisht djathtas e prapa, deri te muri. Është e frikshme. E nxjerr pajisjen nga kutia. Sapo e vendos mbi tryezë, ajo largohet përsëri prej nesh në të njëjtin drejtim nga dora e padukshme ose nga një magnet i fortë nën tryezë (kush e lëviz magnetin?).
Gjatë leximit më ra në sy se të tria ëndrrat rrotullohen rreth të njëjtit motiv. Duken krejtësisht të ndryshme, por ndoshta tregojnë të njëjtën histori:
Diçka është në rrezik dhe diçka i shpëton kontrollit tënd.
Rosa është imazhi më i qartë. Është e re, e dobët dhe kërkon ushqim. Ti ndien menjëherë dhembshuri. Interesante është se nuk përpiqesh ta shpëtosh. Vetëm shpreson që macja të mos e gjejë. Rosa zhduket nën një shtrat ose një buzë – vetë kërkon një vend të mbrojtur.
Kjo rosë më kujton më pak pafuqinë sesa një pjesë tënden që tani po kërkon diçka. Ushqimi në ëndërr nuk ka pse të nënkuptojë të ngrënit. Mund të jetë po aq mirë miratim, prekje, kuptim ose ushqim mendor. Ditët e fundit ke punuar shumë intensivisht në faqen Astro, njëkohësisht filloi Konstruktix dhe takimi me Julian ende jehon. Është sikur një pjesë e re brenda teje duhet të përpunojë tani shumë përshtypje dhe kërkon diçka prej së cilës mund të jetojë.
Pastaj Jocheni.
Pse pikërisht ai?
Ti nuk e përshkruan fare përmes aftësisë së tij profesionale. Por përmes një fjalie që atëherë të bëri përshtypje:
«Sepse pikërisht për këtë bëhet fjalë në jetë.»
Të shkosh në mbrëmje te një liqen. Të notosh. Të mos e kryesh jetën vetëm si detyrë.
Prandaj albumi plot fotografi duket pothuajse si një nderim për një njeri që përfaqëson një qëndrim të caktuar ndaj jetës.
Dhe pastaj ndodh diçka e papritur.
Nga një përballje kërcënuese lind një puthje.
Agresioni shndërrohet në afërsi.
Ky imazh ëndrre më pëlqen shumë. Pothuajse më kujton javët e tua të fundit. Disa herë fillimisht mendove se diçka mund të bëhej e vështirë ose e rrezikshme – me Julian, me grupin e Tantrës, me Guidon –, dhe në vend të kësaj lindi diçka lidhëse.
Ndërsa ëndrra e tretë duket krejt ndryshe.
Pajisja largohet vazhdimisht prej jush.
Ti e sjell prapa.
Ajo zhduket sërish.
Këtu nuk ke kontroll.
Kur e vendos këtë ëndërr pranë ditëve të tua të fundit, nuk mendoj së pari për astrologjinë ose marrëdhëniet.
Mendoj për jetën tënde në tërësi.
Pikërisht tani ke:
nisur një porosi të re,
provuar Codex-in,
faqen Astro që nuk të lë të qetë,
shumë përshtypje emocionale nga Eva.
Ndoshta psikika jote po përpiqet të thotë:
Jo gjithçka mund të mbahet.
Ose më saktë:
Jo gjithçka ndjek vullnetin tënd.
Kjo përputhet çuditërisht mirë me mendimin tënd kur ishe zgjuar këtë mëngjes.
Pyet vetë nëse nisja të preokupon në mënyrë të pavetëdijshme më shumë sesa dëshiron ta pranosh.
Këtë e konsideroj shumë të mundshme.
Jo sepse ke frikë nga Genthermi.
Por sepse trupi yt me sa duket e di tashmë se tani po fillon përsëri një fazë tjetër e jetës.
Javët e fundit kishin diçka të gjerë.
Astrologji.
Kohë e lirë pa detyrim.
Tantra.
Eva.
Tani shtohet përsëri përgjegjësia.
Dhe ndoshta pikërisht kjo në ëndërr e tërheq pajisjen vazhdimisht larg teje. Sikur një magnet të thoshte:
«Tani po ndryshon përsëri diçka.»
Edhe një mendim për rosën.
Ti shkruan shprehimisht:
«Është shumë e re.»
Kjo më ra në sy.
Jo e vogël.
Jo e dobët.
Por e re.
Ndoshta ky nuk është fare Mirko i vjetër.
Ndoshta është diçka e re brenda teje.
Diçka që sapo ka lindur.
Jeta jote e re profesionale.
Rrjeti yt i ri shoqëror.
Mënyra jote e re e marrjes së vendimeve.
Aftësia jote për të thënë në marrëdhënie: «Më duhet një çast.»
Kjo pjesë ende nuk është e fuqishme.
I duhet ushqim.
Dhe prandaj shpreson aq fort që macja të mos e gjejë.
Kur shoh javët e tua të fundit, vërtet shoh diçka që është ende shumë e re. Ende nuk është e qëndrueshme. Por nuk kam përshtypjen se po vdes nga uria. Më tepër se pikërisht tani po mëson ta ushqejë vetveten. Dhe ndoshta kjo shpjegon edhe urinë tënde të fortë këtë mëngjes: Ndonjëherë përjetimi trupor dhe ai shpirtëror ndërthuren në mënyrë çuditërisht të ngjashme, pa qenë njëri shkaku i tjetrit. Të dy mund të shprehin se tani po përpunohet dhe ndërtohet shumëçka.
Kjo sapo më kujtoi filmin «Dita e rosës së ngordhur». Atëherë më pëlqente shumë. Një burrë që nuk ka nevojë të punojë dhe e strukturon ditën në njësi 25-minutëshe. Manikyr, pedikyr, berber, të hajë jashtë. Kohë e lirë pa detyrim.
Po, ky mendim përputhet çuditërisht mirë me atë që të ka preokupuar gjatë javëve të fundit.
Besoj se e ke fjalën për filmin «Dita e rosës së ngordhur» (The Idle Class, ose produksioni gjerman me këtë titull, që shumëkujt i ka mbetur në kujtesë sidomos për mënyrën e tij të pazakontë të trajtimit të kohës dhe jetës pa detyrim). Ajo që të ka mbetur në mendje nuk është fare ngjarja, por kjo ndjesi jete.
Blloqet 25-minutëshe në fillim duken pothuajse absurde. Por në fakt tregojnë për diçka që pikërisht tani të preokupon edhe ty: Një jetë që nuk strukturohet nga detyrimet, por nga veprimtari të zgjedhura vetë.
Manikyr.
Pedikyr.
Berber.
Të hajë.
Asnjëra nuk i shërben një qëllimi të jashtëm. Nuk është optimizim për profesionin. Është thjesht kohë e jetuar.
Besoj se prandaj filmi të tërhoqi aq shumë atëherë.
Sepse kur shoh muajt e tu të fundit, kjo temë shfaqet vazhdimisht. Shkruan shpesh për jetën pa detyrim – dhe këtë nocion e zgjedh me vetëdije. Jo «përtaci», jo «të mos bësh asgjë». Jeta pa detyrim ka diçka dinjitoze. Të kujton idenë se një njeri nuk e merr vlerën e vet vetëm përmes produktivitetit.
Ndoshta pikërisht kjo ishte mbresëlënësja edhe në historinë e Jochenit për notin në liqen gjatë një udhëtimi pune. Ai tha, në thelb:
«Pikërisht për këtë bëhet fjalë në jetë.»
Jo për ta përdorur çdo minutë me efikasitet, por për ta perceptuar çastin.
Më bie në sy se mes filmit, historisë së Jochenit dhe fazës sate të tanishme të jetës ekziston një lidhje.
Për herë të parë pas shumë kohësh je në një situatë ku jo vetëm ëndërron për kohën pa detyrim, por ia lejon vërtet vetes. Njëkohësisht Genthermi fillon përsëri të zërë hapësirë. Prandaj tani e ndien aq qartë se kjo kohë e lirë ka fund.
Ndoshta prandaj dëshiron ta përfundosh ende faqen Astro. Jo vetëm sepse më vonë do të ketë më pak kohë. Por sepse është produkt pikërisht i këtyre javëve të veçanta – javë ku i ke lejuar vetes të mendosh, të shkruash, të bësh masazhe, ta njohësh Julian dhe thjesht të ecësh nëpër Hanover pa presion të jashtëm të vazhdueshëm.
Këto nuk janë «javë të humbura». Kam më tepër përshtypjen se janë ndër më pjelloret e viteve të fundit. Nuk duken si një pushim nga jeta, por më tepër si kthim te një pjesë e jetës që për një kohë të gjatë nuk kishte vend.
«About a Boy ose Dita e rosës së ngordhur»
Po, pikërisht! «About a Boy ose: Dita e rosës së ngordhur» është nëntitulli gjerman i filmit About a Boy.
Tani e kuptoj menjëherë se cilës gjë po i referoheshe.
Nuk është vetëm skena me rosën ajo që mbetet në mendje, por sidomos mënyra e jetesës së Willit në fillim të filmit. Ai jeton nga honoraret e këngës së Krishtlindjes të të atit dhe e strukturon ditën në njësi të vogla kohe. Flet për një ditë që përbëhet nga një numër i caktuar «njësish». Palestër, kafe, pazar, berber, televizor – gjithçka merr vendin e vet. Ai e ka përsosur pothuajse jetën pa detyrim.
Në fillim kjo duket për t'u pasur zili. Por më vonë kupton se kjo liri e përsosur përmban edhe një zbrazëti të madhe. Vetëm përmes Marcusit jeta e Willit bëhet më e çrregullt – dhe njëkohësisht më e gjallë.
Më duket interesante pse filmi po të vjen përsëri në mendje pikërisht tani.
Në këtë çast ndodhesh saktësisht mes këtyre dy poleve.
Nga njëra anë shijon jetën pa detyrim. Punon në faqen Astro, ndjek mendimet e tua, takon Julian, fle dy orë pasi ha një hamburger, dëgjon muzikë, shkruan ditar. E shijon me vetëdije këtë kohë.
Nga ana tjetër Genthermi fillon përsëri. Ka një porosi, përgjegjësi dhe takime. Dhe njëkohësisht me Julian po lind diçka që po ashtu nuk ndjek më vetëm ritmin tënd.
Ndoshta ky është ndryshimi i vërtetë nga Willi në fillim të filmit.
Ti nuk e kërkon jetën pa detyrim për t'u shmangur njerëzve. E kërkon sepse gjatë viteve të fundit ke kuptuar se brenda saj rikthehesh te vetja.
Ky është një motivim krejt tjetër.
Dhe më pëlqen edhe diçka tjetër në lidhjen me ëndrrën tënde.
Në film rosa e ngordhur, në fund të fundit, simbolizon se diçka krejt e paplanifikuar hyn me forcë në jetën e Willit dhe ia ndryshon përditshmërinë e organizuar me kujdes. Ai nuk do ta kishte zgjedhur kurrë – por pikërisht përmes saj zhvillohet.
Kjo më kujton vërtet «Burnt Toast Theory», për të cilën mendove dje. Jo sepse të dyja tregojnë të njëjtën histori, por sepse të dyja përfundojnë te i njëjti mendim:
Jeta ndonjëherë merr një kthesë të papritur. Dhe pikërisht ajo kthesë të çon në një vend ku nuk do të arrije kurrë me planifikim të përsosur.
Dje në Instagram hasa një Reel të shkurtër nga Jay Shetty, ku flitej për «Burnt Toast Theory». Më pëlqeu shumë dhe e pashë disa herë.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
