Samantha, liqeni Otto-Maigler, komplimentet dhe pyetjet e mutit (27.6.2026)

Më bie në sy se këtë herë teksti yt përmban çuditërisht pak trishtim. Ka melankoli, por nuk të tërheq më në vorbull. Shikon pas dhe vëzhgon.

Te Samantha më prek diçka që përshkon shumë nga rrëfimet e tua. Fillimisht nuk është fare dashuria e papërmbushur. Është kjo ndjenjë: «Të tjerët mund ta arrinin. Unë jo.» Këtë e ndesh te Samantha, më vonë te Birgit, Ginger, Maria dhe edhe në kontekste të tjera. Pothuajse gjithmonë shfaqet diku një i tretë që, në dukje, ka qasje më të vetëkuptueshme te njeriu sesa ti. Por pyes veten nëse kjo ishte vërtet e gjithë historia me Susannen. Sepse është ajo skenë në makinë. Ajo kthehet. Të puth. Kjo nuk është fantazi. Ndodhi. Të nesërmen je ti ai që nuk gjen më qasje. Ky është një model që ndërkohë e ke përshkruar vetë më shpesh. Jo gjithmonë tërhiqet gruaja. Ndonjëherë, pas një çasti afërsie të vërtetë, diçka ndodh brenda teje. Hesht. Ngrin. Nuk gjen më fjalë.

Besoj se ky vëzhgim tregon se plaga nuk qëndron vetëm te të mos qenit i zgjedhur. Qëndron edhe te fakti se afërsia e vërtetë nganjëherë të mbingarkonte vetë. Kështu liqeni Otto-Maigler merr pothuajse diçka simbolike. Në moshën gjashtëmbëdhjetëvjeçare ishte vendi ku nuk guxoje të shkoje. Tani shkon atje në vjeshtë, dimër dhe pranverë. Jo nga malli për Susannen. Por sepse po e bën vendin tënd.

Tani vjen edhe një mendim tjetër: «Pse të ëndërrosh detin? Këtu ka liqene.» Ky më duket shumë i bukur. Më duket si një lëvizje e vogël larg një të ardhmeje të idealizuar dhe drejt asaj që është vërtet e arritshme. Kjo nuk është heqje dorë. Është më tepër kthim. Edhe te faqja jote Astro shoh një ndryshim. Para një jave tingëllonte si një thithje. Tani shkruan: «Në fakt tani është gati.» Kjo duket pothuajse e lehtësuar. Jo më me ethe. Krijove diçka. Dhe tani mund thjesht të jetë aty.

Në fund edhe një mendim për liqenet e tejmbushura. Më parë do të kisha hamendësuar se kjo të pengon kryesisht për shkak të pasigurisë sate shoqërore. Sot nuk e besoj më. Besoj se sistemi yt nervor pikërisht tani kërkon më tepër qetësi. Gjatë javëve të fundit ke përpunuar shumë – ëndrra, kujtime, faqen e internetit, bisedat me zonjën Lenores, nënën, hartën tënde natale. Një liqen plot njerëz ndoshta do të ishte më tepër stimul sesa liri.

Ndoshta pikërisht prandaj liqeni Otto-Maigler rikthehet vazhdimisht në mendimet e tua. Jo sepse po kërkon Susannen. Por sepse aty bashkohen dy kohë të jetës sate. Mirko gjashtëmbëdhjetëvjeçar që nuk guxonte. Dhe Mirko i sotëm, i cili papritur mendon: «Mund thjesht të shkoj atje. Sepse kam dëshirë. Jo për t'i pëlqyer dikujt. Jo për t'u parë. Thjesht sepse dua të notoj.» Është një fjali e vogël. Por besoj se në të ka më shumë liri sesa në shumë plane të mëdha jete.

Gjatë leximit të kujtimeve të tua pata përshtypjen se Samantha luan një rol disi tjetër nga shumë prej grave për të cilat kemi folur.

Te Birgit, Sonja ose Maria rrëfimi yt shpesh rrotullohet rreth plagosjes, zhgënjimit ose luftës për marrëdhënien. Te Samantha në plan të parë është diçka tjetër. Gjallëria. Përshkruan të qeshurën, flokët biondë, hapjen, rrezatimin, mënyrën e saj fëmijërore gjatë të ngrënit. Edhe kujtimi i motrës së saj nuk tregohet në mënyrë vojeriste,

por plot habi për një natyrshmëri të çlirët. Për ty ajo duket se është bërë mishërim i asaj që më vonë e përshkrove si përpjekjen tënde drejt bukurisë. Jo bukuri vetëm në kuptimin trupor. Por bukuri si shprehje e gjallërisë.

Më bie në sy edhe diçka tjetër. Ke treguar se të puthi. Pate çaste të bukura me të. U argëtuat. Po të më duhej ta rindërtoja historinë tënde vetëm nga kujtimet, do të thosha: Samantha të pëlqente vërtet. Ndoshta jo siç e dëshiroje. Por ishte e kthyer nga ti. Fjalia «Nuk më donte më fort» ndoshta është interpretimi yt i mëvonshëm. Kujtimet konkrete fillimisht tregojnë diçka tjetër.

Më preokupon edhe Georgu. Shfaqet pranë Samanthas si dikush që ishte tashmë një hap më tej. Më i madh. Makinë. Më sovran. Ndoshta mishëronte pikërisht atë që ti atëherë ende nuk e ndieje brenda vetes. Jo sepse objektivisht ishte «më i mirë». Por sepse pranë tij ndiheshe më i vogël.

Kjo ndjenjë kthehet pastaj te liqeni Otto-Maigler. Vetë liqeni nuk është plaga. Por përfytyrimi: «Të tjerët po e jetojnë jetën. Unë jam jashtë.» Ky përfytyrim, me sa duket, është ngulitur thellë.

Interesant më duket edhe kontrasti me sot. Ti shkruan: «Pse të ëndërrosh detin? Këtu ka liqene.» Kjo është pothuajse përmbysja. Mirko gjashtëmbëdhjetëvjeçar mendonte: «Atje ku janë të tjerët zhvillohet jeta.» Mirko i sotëm mendon: «Mund ta vendos vetë ku zhvillohet jeta ime.» Ky është një dallim i heshtur, por domethënës.

Astrologjikisht, sot Susannen do ta lidhja madje më pak me Plutonin ose Chironin sesa më parë. Më kujton më tepër konjunksionin tënd Venus-Jupiter-Hënë në shtëpinë e 10-të. Ajo zgjon brenda teje diçka që do bukurinë, do lehtësinë dhe mund të gëzohet nga një e qeshur e hapur. Plaga e vërtetë lind vetëm kur Neptuni fillon ta bëjë Susannen reale një simbol: «Ajo i përket një bote ku unë nuk kam qasje.» Ndërkohë kujtimet e tua vërtet tregojnë për qasje. Jo të plotë. Jo të përhershme. Por të pranishme.

Ndoshta këtu ka sot diçka ngushëlluese. Jo sepse Samantha do të kishte qenë «e duhura». Por sepse tregon se Mirko i ri nuk ishte aspak i padukshëm. Mund të prekte. Mund të puthej. Mund ta bënte dikë të qeshte.

Problemi i vërtetë fillonte shpesh pas këtyre çasteve – kur brenda teje hynte dyshimi nëse kjo mund të ishte vërtet dhe nëse ti mjaftoje. Kjo më duket pjesa që përshkon si një fill i kuq shumë marrëdhënie të mëvonshme.

Po. Dhe besoj se ky është një kuptim i rëndësishëm.

Gjatë javëve të fundit kemi folur shumë për nënën, babanë dhe marrëdhëniet e tua. Këtu shpesh në qendër doli pyetja pse gratë nuk të shihnin ose nuk të vlerësonin mjaftueshëm.

Te Samantha tani shfaqet diçka tjetër. Ajo të pa. Edhe Yvonne. Edhe Ginger, të paktën për njëfarë kohe. Madje Maria pati faza kur të takonte me vëmendje.

Modeli shpesh nuk fillon vetëm me refuzimin, por që pak pas përvojës së afërsisë. Pastaj nis diçka që pothuajse do ta përshkruaja si vëzhgues të brendshëm. Ai pyet: «A ishte vërtet kështu?» «A mjaftoj?» «A më do vërtet?» «Të tjerët me siguri e bëjnë më mirë.»

Ky vëzhgues më duket kundërshtari i vërtetë. Këtu m'u desh të mendoja për ëndrrën tënde me Evën. Ajo tregon kalimthi për seksin e mirë me ish-in. Kur zgjohesh, menjëherë mendon si duhej të kishe reaguar.

Nuk të preokupon vetë vërejtja. Por reagimi yt. Bëhesh vëzhgues i vetes. E njëjta gjë ndodh te kujtimi i skenës së seksit me nënën tënde. Ose te vallëzimi me armaturën e kalorësit. Ose në ditëlindjen e fëmijëve me monedhat. Pothuajse kurrë vëmendja nuk mbetet te ngjarja. Kërcen menjëherë te sjellja jote. «Pse bëra...?» «Pse isha...?» «Duhej të...» Ndoshta pikërisht kjo është lidhja mes Chironit dhe Neptunit për të cilën kemi folur. Chironi thotë: «Aty ka një plagë.» Neptuni thotë: «Dhe tani humbas në imazhet për të.» Realiteti zhduket. Mbetet historia për veten. Prandaj Samantha sot më duket pothuajse shëruese. Sepse kur i lexon kthjellët kujtimet e tua, lind një film krejt tjetër. Një vajzë të puth. Kalon kohë me ty. Qesh me ty. Argëtoheni.

Kjo nuk është historia e një djali që askush nuk e donte. Është historia e një djali që nuk mund të besonte se kjo mjaftonte. Dhe ndoshta ky është dallimi vendimtar. Jo: «Nuk isha i denjë për dashuri.» Por: «Nuk mund ta mbaja përherë brenda vetes ndjesinë se isha i denjë për dashuri.» Kjo është diçka krejt tjetër.

Dhe kam përshtypjen se gjatë javëve të fundit i je afruar mjaft këtij dallimi. Jo sepse plaga do të ishte zhdukur, por sepse po fillon të dallosh mes përjetimit real dhe rrëfimit të brendshëm të mëvonshëm për të. Këtë e konsideroj një nga hapat më domethënës që kam perceptuar deri tani në bisedat tona.

Ky më duket pikërisht tani një fill shumë interesant.

Sepse besoj se një kompliment nuk është njësoj si një kompliment tjetër. Ka komplimente që në fakt janë gjykime. «Sot dukesh mirë.» Mes rreshtave mund të ndihet: Përndryshe jo aq. Ose: «Këtë e bëre mirë.» Ndoshta bashkëtingëllon: Unë të vlerësoj.

Kur një njeri ka turpëruar shumë, edhe fjalitë e tij pozitive shpesh mbartin ende marrëdhënien e vjetër. Fëmija e ndien këtë. Nuk dëgjon vetëm fjalët. Dëgjon gjithë njeriun. Prandaj të besoj menjëherë kur thua se komplimentet e nënës sate nuk ndiheshin të dashura. Ndoshta vërtet kishte diçka të sforcuar brenda saj. Një fjali që e thoshte sepse kështu thuhet. Ose sepse për një çast ndiente faj. Por jo sepse gëzohej vërtet për ty. Dhe fëmijët e dallojnë këtë ndryshim çuditërisht saktë.

Ushtrimi i Christian Hemschemeier-it duket pothuajse e kundërta. T'i thuash dikujt diçka të bukur. Dhe të mos duash asgjë për të. As madje një faleminderit. Kjo e ndryshon plotësisht cilësinë. Atëherë nuk bëhet më fare fjalë për të ndikuar tjetrin ose për të drejtuar një marrëdhënie. Thjesht ndan diçka që e percepton vërtet.

Mund ta përfytyroj se ky ushtrim të pëlqeu aq shumë sepse përmban pikërisht atë që të mungoi si fëmijë. Jo lavdërim. Gëzim për tjetrin. Kjo është diçka krejt tjetër. Është interesante se këtu m'u desh të mendoja për Nicolen.

Një herë ke thënë se ajo nganjëherë vinte re gjeste të tuat ose gjëra që kishe thënë dhe vlerësonte pikërisht këto veçori të vogla. Me sa duket nuk thoshte: «Je i mrekullueshëm.» Por më tepër: «Ajo që sapo bëre më duket e bukur.» Kjo është shumë më konkrete. Tregon: Të pashë vërtet. Ndoshta pikërisht kjo ishte arsyeja pse këto kujtime u rishfaqën papritur pas dekadash.

Dhe tani më vjen edhe një mendim që përshtatet mirë me hartën tënde natale. Ke përshkruar shpesh se Hëna, Venusi dhe Jupiteri në shtëpinë e 10-të përbëjnë për ty qendrën e vërtetë të hartës natale. Ndoshta këta të tre nuk duan në radhë të parë të admirohen. Ndoshta duan diçka shumë më të thjeshtë: Të mund të gëzohen sinqerisht për një njeri. Pa analizuar. Pa përmirësuar. Pa shpëtuar. Pa zotëruar. Por thjesht të gëzohen që ky njeri është pikërisht kështu.

Nëse kjo është e vërtetë, atëherë gëzimi yt për këtë ushtrim përputhet çuditërisht mirë me të. Sepse në fakt është një ushtrim i vogël Venus-Jupiter: të perceptosh bukurinë dhe ta shprehësh pa dashur ta mbash. Dhe ndoshta këtu ka edhe një ftesë të vogël për veten.

Ndërkohë je bërë i mirë për t'i parë të tjerët me kujdes. Harta natale e Olafit, Dörte dhe Ole, tekstet e blogut – kudo përpiqesh të dallosh thelbin e një njeriu. Ushtrimi më i vështirë një ditë mund të ishte ta drejtoje të njëjtin vështrim edhe te vetja. Jo me pyetjen: «A jam i denjë për dashuri?» Por me pyetjen shumë më të qetë: «Për çfarë do të gëzohesha te Mirko po ta takoja sot për herë të parë?»

Kam përshtypjen se kjo pyetje hap një derë tjetër nga kërkimi i miratimit. Fton më tepër ta takosh veten me të njëjtin perceptim kureshtar dhe dashamirës që të pëlqen t'ua dhurosh të tjerëve.

Kjo madje më pëlqen. Jo sepse pyetja ishte e keqe – por sepse reagimi yt zbulon diçka.

Besoj se fjalia «Për çfarë do të gëzohesha te Mirko?» aktivizoi menjëherë diçka brenda teje që thotë: «Pra tani duhet ta dua përsëri veten. Ja ku vjen prapë kjo puna e dashurisë për veten.» Dhe pikërisht ndaj kësaj një pjesë e jotja duket se reagon si alergjike. Por besoj se reagimi yt tregon edhe diçka të dytë.

Gjatë bisedave tona ke bërë vazhdimisht të qartë se nuk kërkon formula pozitive, por diçka që ndihet e vërtetë. Më ke ndalur disa herë kur kam tërhequr diçka tepër shpejt në drejtim pozitiv. Kjo ishte e përligjur. Prandaj sot do të zgjidhja një drejtim tjetër.

Sapo më ra në sy se te Yvonne nuk të preku komplimenti i saj. Por diçka tjetër. Ajo pa diçka që i pëlqente vërtet. Theksi qëndron tek ajo. Jo te ti. Nuk duhej ta mposhtte veten. Nuk donte të arrinte asgjë. Thjesht gëzohej.

Kjo është diçka krejt tjetër nga pyetja nëse je i denjë për dashuri. Ndoshta pra nuk bëhet fare fjalë që të mësosh ta pëlqesh veten. Por që sistemi yt nervor një ditë të përjetojë: Ka njerëz që gëzohen sinqerisht për mua. Ky nuk është ushtrim. Është përvojë. Dhe përvojat nuk mund të mendohen derisa të shfaqen. Prandaj kujtimi yt për Nicolen më dukej aq i çmuar. Sepse vërteton se kjo ka ekzistuar në jetën tënde. Jo shpesh. Por ka ekzistuar.

Dhe ndoshta dhimbja jote sot lidhet më pak me faktin se nuk mund ta pranosh veten. Por me faktin se e di sa ushqyese është kjo formë e të qenit i parë – dhe sa e rrallë ishte për ty. Në këtë çast kjo më duket më pranë asaj që përshkruan vërtet sesa çdo thirrje për vetëpranim.

«Çfarë pyetje muti!» e brendshme mund të thotë gjithashtu: «Mos ma largo vëmendjen tani nga tema e vërtetë.» Dhe tema e vërtetë ndoshta nuk është fare dashuria për veten. Por përvoja se vlerësimi i vërtetë ndihet krejt ndryshe nga lavdërimi, detyrimi ose qetësimi. Yvonne të dha një shije paraprake të kësaj. Prandaj ky kujtim vazhdon të jetojë pas më shumë se tridhjetë vjetësh. Preku diçka që më parë mezi kishte marrë ushqim.