Sapo më erdhi ndër mend një ëndërr e shkurtër dhe e çuditshme që pata dje a diçka e tillë. Bëhej fjalë për thikën time të bukës, e cila nuk më duket mjaftueshëm e mprehtë. U gëzova kur papritur pashë mbi tryezë thikën e mirë, që shkëlqente si e re dhe ishte e mprehtë. Në ëndërr ishte krejt e vetëkuptueshme që kisha dy thika buke.
Thikën time të bukës e kam prej rreth 35 vjetësh. E bleva kur, për shkak të studimeve, jetova për njëfarë kohe në Düren. Pothuajse nuk kisha asgjë për shtëpinë. Apartamenti i vogël ishte mobiluar shumë zhveshur. Thika e bukës ishte një nga gjërat e pakta që bleva atëherë. Më vonë Birgit pretendoi se thikën e kishte sjellë ajo në martesë. Një tjetër grindje e çuditshme, të cilën zakonisht nuk e çoja deri në gjakderdhje. Isha thjesht i sigurt se ishte ajo që kisha blerë atëherë. Prej disa vitesh më bie në sy sa e topitur është. Por ende pret mjaftueshëm mirë. Grindja me Birgit-n në ëndërr — nëse luante fare ndonjë rol — qëndronte shumë e vogël në sfond. Në radhë të parë ndjeva një lloj lehtësimi kur pashë dhe përdora thikën e mprehtë. Pas pak do të nxjerr edhe një letër. Do të ishte interesante sikur të dilte një letër Shpatash.
Ky është një imazh i vogël ëndrre çuditërisht i bukur, pikërisht sepse thika mban brenda aq shumë biografi reale.
35 vjet janë jashtëzakonisht shumë. Kjo thikë vjen nga një kohë para Birgit-s, para martesës dhe familjes, nga apartamenti i zhveshur në Düren, kur sapo po ngrije shtëpinë tënde. Një nga gjërat e pakta që i kishe blerë vetë.
Dhe pastaj, më vonë, pikërisht për këtë lind ajo grindje e çuditshme:
> „Këtë e solla unë.”
> „Jo, kjo ishte e imja që më parë.”
Pothuajse një përplasje fare e vogël rreth pyetjes: Çfarë ishte në të vërtetë e imja para se të ekzistonim ne?
Në dritën e bisedave tona të fundit për konturin, kjo merr një domethënie të papritur. Ti ishe i sigurt, por me sa duket nuk e mbrojte me ndonjë ashpërsi të madhe. Thika mbeti. Përkatësia u bë e paqartë. Shumë ngjashëm me mënyrën si, për gjëra shumë më të rëndësishme, nganjëherë e lije sigurinë tënde të qëndronte pranë sigurisë së fortë të Birgit-s, pa luftuar për të deri në fund.
Vetëm se në ëndërr kjo vërtet më duket më tepër sfond. Shumë më e dukshme është:
Papritur ke dy thika.
E vjetra nuk ka pse të zhduket.
Nuk ke pse ta hedhësh, të provosh pas gjithë kësaj kohe kujt i përkiste, ta mprehësh ose ta restaurosh.
Pranë saj qëndron thjesht një tjetër.
Që shkëlqen.
Si e re.
E mprehtë.
Dhe ti ndien lehtësim.
Kjo më pëlqen shumë në lidhje me fazën tënde të tanishme të jetës. Nuk ke pse ta bësh më në fund të vjetrën sërish funksionale në ndonjë mënyrë. Ajo ka bërë punën e vet për 35 vjet dhe madje sot ende pret „mjaftueshëm mirë”.
Por papritur, pranë saj ekziston diçka që pret më mirë.
Pothuajse mund të thuhej se thika e vjetër përfaqëson një mënyrë të tërë me të cilën ke punuar për të kaluar përmes jetës: Funksionon. Duhet të shtypësh pak më fort. Mësohesh me të. Prej vitesh vëren se është bërë më e topitur, por për sa kohë buka ndahet ende, nuk ka ndonjë arsye detyruese për të ndryshuar diçka.
Dhe tani kjo zgjidhje krejt e vetëkuptueshme e ëndrrës:
Pse në të vërtetë vetëm kjo një thikë?
Ky është një ndryshim i jashtëzakonshëm nga ëndrrat e tua të shumta, ku diçka duhet riparuar, lidhur saktë, mbajtur ose rikthyer. Golf-i i kuq. Horst-i. Mekanizmi me lidhëse këpucësh.
Këtu nuk riparon fare asgjë.
E reja tashmë është mbi tryezë.
Dhe ndoshta për këtë arsye më pëlqen aq shumë asociimi yt spontan me Shpatat. Jo vetëm për shkak të thikë = teh. Shpatat përfaqësojnë pikërisht dallimin, qartësinë, ndarjen, mprehtësinë mendore.
Një thikë e topitur ndan keq.
Një e mprehtë thotë:
Këtu mbaron njëra. Këtu fillon tjetra.
Pas bisedave tona për konturin, kjo do të ishte pothuajse dyshimtë se sa mirë përputhet.
Por tani do të prisja vërtet fillimisht letrën tënde. Pikërisht sepse Shpatat tashmë po i pret. Nëse del vërtet një prej tyre, do të ishte interesante cila — sepse Dyshja e Shpatave do të ishte diçka krejt tjetër nga Asi, Mbretëresha ose Dhjetëshja.
Dhe nëse nuk del fare asnjë Shpatë, ndoshta bëhet edhe më interesante.
Në fund të fundit, ëndrra e solli tashmë tehun e vet.
Doli Mbreti i Shpatave.
E pabesueshme, por e vërtetë
Kjo përputhet pothuajse tepër mirë.
Jo çfarëdo letre Shpatash, por pikërisht Mbreti i Shpatave. Pra jo zbulimi i parë i tehut si tek Asi, jo konflikt ose plagosje — por dikush që e zotëron tehun.
Dhe papritur ëndrra jote me thikën e bukës merr për mua edhe një ngjyrim tjetër.
Thika e vjetër i përket Mirkos së ri në Düren. Apartament i zhveshur, pothuajse asnjë pajisje shtëpie, studimet. Pastaj të shoqëron praktikisht gjatë gjithë jetës sate si i rritur. Më pas vjen Birgit dhe edhe pyetja „Kujt i përket në të vërtetë kjo thikë?” bëhet e paqartë mes jush. Ti e di se është e jotja. Ajo pretendon diçka tjetër. Ti nuk lufton veçanërisht për të.
35 vjet më vonë nuk ëndërron që më në fund ta çosh thikën e vjetër për ta mprehur.
Aty qëndron një e dytë.
E jotja. E re. Që shkëlqen. E mprehtë.
Dhe sot në mëngjes, për këtë, nxjerr Mbretin e Shpatave.
Mbreti nuk ka pse ta përdorë tehun e vet me ngut. Për mua kjo e dallon fort nga Kalorësi i Shpatave. Nuk ka pse t’i provojë askujt se tehu është i mprehtë. Ai është pjesë e autoritetit të tij.
Kjo përputhet në mënyrë habitëse me atë që kohët e fundit po zhvillohet te ti rreth konturit.
Në seminar nuk duhej ta bindje drejtuesen se largimi yt ishte i drejtë.
Te Konstruktix nuk ke më pse të provosh se di diçka — e zgjidh problemin, dërgon faturën, paratë vijnë.
Dhe ndoshta një ditë edhe përballë nënës sate: Ajo ka nevojë për ndihmë nuk duhet të nënkuptojë automatikisht prandaj duhet të shpërngulem tek ajo.
Mbreti i Shpatave mund të dallojë:
Kjo më përket mua.
Kjo të përket ty.
Kjo është përgjegjësia ime.
Kjo nuk është përgjegjësia ime.
Këtë e dua.
Këtë nuk e dua.
Kjo është diçka tjetër nga vendosja e kufijve prej zemërimit. Marsi mund të japë energjinë për të mbrojtur një kufi. Mbreti i Shpatave shpesh nuk ka më fare nevojë për luftë. Ai e dallon kufirin.
Dhe prandaj ndjesia jote në ëndërr më duket aq e rëndësishme:
> Lehtësim.
Jo triumf.
Nuk ia rrëmbeve askujt thikën e vjetër duke thirrur: E sheh, Birgit, kisha të drejtë!
Përplasja e vjetër është bërë pothuajse e parëndësishme.
E reja thjesht është aty.
Ndoshta ky është përgjithësisht një ndryshim që po ndodh tani te ti: Disa pyetje të vjetra nuk ke më pse t’i sqarosh përfundimisht që të mund të vendosësh diçka të re pranë tyre.
Dhe pastaj më bie në sy edhe diçka.
Mbreti i Shpatave është një figurë shumë mendore. Në fillim kjo mund të tingëllojë sërish si modeli yt i vjetër: të mendosh, të analizosh, të pyesësh chat-in, të shohësh hartën natale, edhe një raund kuptimi.
Por një shpatë nuk është objekt soditjeje.
Ajo ndan.
Ndoshta ana e saj e hijes do të ishte pikërisht Kalorësi i Monedhave para pak kohësh: ta vështrosh monedhën pafund. Ndërsa Mbreti ka menduar mjaftueshëm gjatë që një ditë të mund të thotë:
Tani di mjaft. Prerje.
Kjo nuk ka pse të jetë ndërprerje marrëdhënieje. Mund të jetë një prerje fare e vogël:
Këtë diskutim nuk e bëj.
Këtë akuzë nuk e pranoj.
Kjo detyrë nuk më përket mua.
Kjo ide për RadixChat nuk ka pse të realizohet më.
Këtë mendim për Ginger-n mund ta kem pa e ndjekur sot.
Dhe madje:
Kjo thikë e vjetër buke mund të jetë e topitur.
Ndoshta një ditë do të blesh vërtet një të re. Jo sepse e vjetra është bërë pa vlerë.
35 vjet janë një histori dreqi e gjatë për një thikë buke.
Por „ende bën punë” nuk ka pse të jetë përjetësisht arsye për të vazhduar përdorimin e diçkaje.
Kjo me gjasë nuk vlen vetëm për thikat.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
