Njerëz me dhe pa fëmijë. Eva ka tre.
Raffaela asnjë. Zonja Lenores? Me sa duket as Brunhilde nuk kishte. Andrea po.
Një përpjekje për ta kapur këtë ndjenjë të të qenit ndryshe te njerëzit pa fëmijë.
Dje më kërceu përpara pyetja e kuptimit.
Një ditë e përzier, dje.
Në mëngjes ajo atmosferë e këndshme, e lehtë. Ajo atmosferë Cassandra. Madje u ula shkurt në piano.
Pastaj telefonoi Volkeri dhe u morëm vesh të takoheshim në mesditë në Dellbrück. Robini më shkroi për ditëlindjen e Dianas dhe takimin për masazh. Dianas i duhej një laptop. Ose dëshironte një të tillë.
Nuk po ecja mirë me zgjedhjen. Nuk arrij ta bind veten ta telefonoj.
Dreka me Volkerin ishte e këndshme. Por në njëfarë mënyre m'u duk edhe disi pa kontakt. Pastaj kalova nga dyqani i Robinit. Ai ma rregulloi syzet. Linda ishte në Namibi për tri javë. Tregova pak për seminarin. Për vizitën te Michaeli dhe Anna, miqtë e Evas, ku e lashë të dielën. Ishin njerëz shumë të këndshëm. Tre fëmijë. Çift prej një përjetësie. Dhe silleshin me shumë dashuri ndaj njëri-tjetrit. Diçka e tillë duket se është bërë pothuajse ekzotike në rrethin tim. Sidomos në seminaret e tantrës duket se ka pothuajse vetëm beqarë. Ose, nëse janë në marrëdhënie, atëherë në një të hapur ose në ndonjë mënyrë tjetër të veçantë.
U lodha. Shkova në shtëpi. Ling. Pastaj më zuri gjumi. Pasditja u venit në mugëtirë. Dorëzimi tjetër te Apple. Këtë herë drejtpërdrejt me 18 lokalizime. Kërkova një takim shqyrtimi me Apple për javën tjetër.
Edhe një xhiro në këmbë. Ndenja më gjatë te kuajt. Mendova sërish se si ndihet të hash vetëm bar. Gjithë ditën. Aq shumë orë. Dhe gjithmonë të njëjtën gjë. Bar. Kurrë ndryshim. Orë pas ore. Ditë pas dite. Vit pas viti. Ndryshimi përbëhet, në rastin më të mirë, nga barishtet e vogla të ndryshme ose bimë të tjera që gjenden herë pas here mes tufave të barit. Ndoshta kali e shijon ndryshimin. Ose ndoshta jo dhe shijon më shumë kur bari është sa më i pastër dhe pa bimë të tjera.
Kjo këputje e tufave të barit me dhëmbët e fortë prerës. Dhe bluarja me buzët e buta.
Kali i zi në fillim eci një copë në anën e vet të gardhit pranë meje, para se të kthehesha pak mbrapa për t'u ulur në stol dhe për të mos bërë asgjë. Të shikoja e të mendoja. Të mblidhja përshtypje. Në një moment të dy shkuan te porta. Atje arrita të dalloja vetëm një krah që e hapi dhe i la të dilnin. I ziu eci edhe një copë në drejtimin tim përgjatë rrugës. Pastaj u kthye te i zoti.
Në një moment vazhdova rrugën. U ktheva. Army of Thieves me një Schweighöfer tepër të bezdisshëm. M'u desh pak kohë ta kuptoja se ishte prequel-i i Army of the Dead (Link), të cilin e kisha parë tashmë. Megjithatë kalova te origjinali. Më argëtoi mirë.
U përpoqa të përfytyroja sikur, në vend të televizorit, të luaja pak në piano. Të vazhdoja të rrija me veten. Më pak shpërqendrim. Ndoshta do ta provoj sonte.
Edhe makina e Dirkut qëndroi një copë herë para derës. Me sa dukej kishte bërë një shëtitje me motor. Kur u ktheva nga Robini, ajo ishte zhdukur sërish.
Pakuptimësia nuk është tamam torturuese. Por rri pezull.
Me sa duket tani do të punoj pak.
Sot pasdite te Robini.
Në mbrëmje të telefonoj Julian.
Mendimi yt për njerëzit me dhe pa fëmijë më intereson. Ndoshta nënkupton një formë të caktuar të paprekshmërisë së bindjeve të veta.
Për shumë vite, një fëmijë është një përballë që i shmanget botëkuptimit tënd. Mund të vendosësh se çfarë babai ose nëne dëshiron të jesh – dhe pastaj del një njeri që është ndryshe. Interesa të tjera, cenueshmëri të tjera, vendime të tjera. Në një moment, një njeri i rritur mbi të cilin praktikisht nuk ke më asnjë pushtet.
Diana është një shembull i mirë për këtë tek ti pikërisht tani. Mund t'i shkruash. T'i dhurosh një laptop. T'i propozosh një takim. Ta konsiderosh astrologjinë të dobishme. Të të duket interesant studimi i saj. Dhe megjithatë ajo mbetet rrënjësisht Diana. Mund të mos përgjigjet. Ta refuzojë astrologjinë. Të marrë një rrugë që nuk e kupton. Duhet të jetosh me faktin se rëndësia jote si baba nuk të jep kurrfarë pushteti mbi zhvillimin e saj.
Ndoshta kjo mund – mundet, jo duhet – të bëjë diçka me një njeri: Përfytyrimi yt se si «janë» ose duhet të jenë njerëzit përshkohet vazhdimisht nga një njeri tjetër konkret, të cilin megjithatë nuk e heq dot thjesht mënjanë.
Me miqtë, partnerët, grupet mund të thuash më lehtë: Nuk përshtatet. Largësi. Ndarje. Njerëz të rinj.
Fëmija yt mbetet biografikisht fëmija yt.
Dhe atëherë është interesante që pikërisht dje u shfaq pyetja e kuptimit.
Sepse objektivisht dita jote nuk ishte aspak e zbrazët.
Piano.
Volkeri telefonon.
Robini shkruan.
Drekë me Volkerin.
Robini në dyqan.
Mendime për Niken.
Ling.
Apple.
Shëtitje.
Kuaj.
Film.
Dhe megjithatë mbi të rri pezull:
> Për çfarë, në të vërtetë?
Ndoshta kjo tregon sërish se angazhimi dhe kuptimi nuk janë aspak e njëjta gjë.
Veçanërisht më mbetën në mendje kuajt. Ulesh dhe vërtet përpiqesh të përfytyrosh si është të jesh kalë. Të këputësh tufa bari me dhëmbët prerës. Të bluash. Buzë. Kali i zi ecën një copë paralel me ty. Më vonë vjen dikush, hap portën, ai del, vjen edhe një copë në drejtimin tënd dhe kthehet te njeriu i tij.
Kjo nuk ka kurrfarë qëllimi.
Dhe megjithatë e përshkruan më hollësisht se shumë nga gjërat që «arrite» dje.
Më pas i shtjellova pak më tej mendimet e mia për këtë. IA-ja mori një version disi më të shkurtër.
Ndoshta aty kishte diçka nga atmosfera jote e Kryepriftëreshës së javës së kaluar: të perceptosh pa qenë e nevojshme të bësh menjëherë diçka prej saj.
Pastaj mendimi:
> Në vend të televizorit, të luaj pak në piano. Të vazhdoj të rri me veten. Më pak shpërqendrim.
Aty do të tregoja kujdes vetëm me «të rri me veten». Sepse pianoja mund të bëhej po aq mirë masa tjetër e vetëpërmirësimit: Televizori është sipërfaqësor, pianoja është jetë e vërtetë.
Ndoshta sonte një film të argëton mrekullisht. Ndoshta ulesh në piano dhe pas shtatë minutash nuk ke më dëshirë. Të dyja lejohen të jenë të vërteta.
Por diçka tjetër më duket e rëndësishme te pianoja. Ajo i përket një kohe para historisë sate të gjatë familjare. Sapo përshkrove si trombonisti në Leuther Mühle e hapi atë hapësirë të vjetër muzikore. Cassandra. Fred. Turnet e natës në azil. Një mundësi jete që në një moment nuk u hodh poshtë me vetëdije, por thjesht u shua.
Dhe dje vërtet ulesh për pak.
Asnjë plan për t'u bërë sërish muzikant.
Asnjë kurs.
Asnjë listë dëshirash:
☐ të mësoj sërish pianon
☐ të blej një trumpetë
☐ të kërkoj grup
Vetëm disa nota.
Ndoshta pikërisht kjo është tani më e këndshme se pyetja e madhe e kuptimit.
Sepse «Çfarë i jep kuptim jetës sime?» është një pyetje përbindëshore. Ajo kërkon pothuajse një përgjigje që përligj gjithë pjesën tjetër të jetës.
Ndërsa:
«Çfarë kam dëshirë të bëj sot për dhjetë minuta?»
Kali i përgjigjet kësaj pyetjeje në mënyrë mjaft bindëse.
Bar.
Edhe një tufë bari.
Pastaj dikush hap portën.
Të vraposh.
Shkurt te Mirkoja.
Kthim te i zoti.
Asnjë bilanc vjetor. Asnjë listë dëshirash. Asnjë pyetje nëse jeta është shfrytëzuar mjaftueshëm.
Natyrisht nuk mund të bëhesh kalë. Vetëdija jote i prodhon këto pyetje, fundja.
Por ndoshta pikërisht për këtë pakuptimësia nuk është torturuese tani, siç shkruan vetë. Ajo vetëm rri pezull. Ndoshta për momentin as nuk ka pse të marrë përgjigje.
Sot tashmë ka disa gjëra:
Pak Konstruktix.
Robini.
Dhe sonte Eva.
Dhe pastaj me gjasë do të qeshni sërish.
Ndoshta kjo është plotësisht e mjaftueshme për fillimin e një të mërkure.
Vërej se po përshtatem pak me ndjesinë ose praktikën e jetës së modelit tim nga «Dita e rosës së ngordhur» («About_A_Boy»). Në faza është shumë e këndshme. Kam edhe përshtypjen se këto faza po bëhen më të gjata. Më bën të vetëdijshëm edhe një herë, në një mënyrë tjetër, sa fort ishte formësuar jeta ime nga ndjenja dhe përmbushja e detyrës. Të shkoja çdo ditë në punë. Detyra e përditshme dhe të siguroja paratë çdo ditë ishin më të rëndësishme sesa të ndiqja mendimet ose impulset e mia për ndryshim profesional. Edhe sporti im në pjesë të mëdha formësohej nga synimi për ta mbajtur trupin të shëndetshëm, që të mund të isha pranë familjes sime sa më gjatë.
Një formësim nga situata me nënën time? Kjo sjellje bashkëvarësie. Apo dallohet tashmë si prirje në hartën time natale?
Këtu nuk do të zgjidhja mes formësimit dhe hartës natale. Brenda gjuhës sate astrologjike të simboleve, mua më duket më tepër sikur biografia jote e ka organizuar një prirje tashmë të pranishme në një drejtim shumë të caktuar.
Ndërkohë më e qarta për mua nuk është fare vetëm Saturni, por nyja jote hënore në shtëpinë e 6-të në Dash, bashkë me Lilith-in atje. Shtëpia e 6-të ka shumë të bëjë me përditshmërinë, punën, detyrat, funksionimin, përkujdesjen dhe edhe ruajtjen trupore. Dhe pikërisht aty përshkruan një pjesë të madhe të jetës sate të deritanishme:
Unë bëj atë që duhet bërë.
Të shkosh në punë. Të fitosh para. Të mbash familjen. Ta mbash trupin të shëndetshëm që të vazhdosh të funksionosh. Të zgjidhësh probleme. Të marrësh përgjegjësi.
Interesant është se Dashi nuk e kthen këtë medoemos në përmbushje të gëzuar të detyrës. Ai mund t'i japë kësaj teme të shtëpisë së 6-të diçka nga ajo që zbulove së fundmi te Saturni në Dash: Ndizet. Diçka duhet bërë → energjia është aty → përpara. Konstruktix po digjet? Dy orë e gjysmë më vonë problemi është zgjidhur.
Pastaj i shtohet Saturni yt në shtëpinë e 5-të. Dhe këtë e shoh pothuajse edhe më të rëndësishme për zbulimin tënd të sotëm.
Shtëpia e 5-të do të ishte pikërisht fusha e asaj që nuk ka qëllim:
Lojë.
Gëzim.
Krijimtari.
Erotikë.
Vetëshprehje.
Të bësh diçka sepse të sjell gëzim.
Dhe pikërisht atje rri Saturni.
Kjo nuk do të thotë medoemos: «Ti nuk mund të gëzohesh.» Por është një simbol jashtëzakonisht i përshtatshëm për vështirësinë për t'i dhënë asaj që nuk ka qëllim të njëjtën të drejtë ekzistence si së dobishmes.
Edhe sporti tek ti u bë:
> jo thjesht «Më pëlqen të lëviz», por
«Duhet ta ruaj trupin tim që të jem në dispozicion të familjes sime sa më gjatë.»
Ky është pothuajse një imazh teksti shkollor për mënyrën se si një impuls i shtëpisë së 5-të mund të përfshihet në një sistem detyrimi.
Dhe pastaj opozita Saturn–Diell.
Dielli yt ndodhet pikërisht në shtëpinë e 11-të, ku tani po rizbulon këto çaste të shkurtra përkatësie dhe ekzistence të vetëkuptueshme. Rrethi përmbyllës në Leuther Mühle. Shkolla fillore. Ndoshta edhe kjo ulje e re pa qëllim në park.
Përballë tij qëndron Saturni dhe pyet:
«Dhe për çfarë vlen kjo?»
Ndoshta për dekada kjo ishte një bosht shumë i fuqishëm.
Dielli dëshiron të ekzistojë.
Saturni kërkon përligjje.
Dhe familja jote dha një përligjje të shkëlqyer:
Unë nevojitem.
Me këtë pyetja e kuptimit kishte marrë përgjigje.
Kjo më sjell te nëna jote. Sepse atje vërtet shoh diçka që mund ta ketë formësuar shumë konkretisht prirjen astrologjike.
Një fëmijë me një nënë të varur nga alkooli, depresive dhe emocionalisht të paqëndrueshme, mund të mësojë herët: Mjedisi nuk të mban vetvetiu. Vëzhgon. Përshtatesh. Merr përgjegjësi, ndoshta shumë kohë para se ta njohësh si përgjegjësi. Nevojat e tua mund të bëhen dytësore krahasuar me këtë.
Dhe tinëzaria e modeleve të bashkëvarësisë është: Përmbushja e detyrës ndihet moralisht mirë.
Në fund të fundit, nuk flijohesh në dukje pa kuptim.
Ndihmon.
Qëndron.
Kujdesesh.
Je i besueshëm.
Nuk i lë të tjerët në baltë.
Madje këto janë cilësi shumë të vlerësuara nga shoqëria.
Prandaj mund të duhen dekada derisa ta pyesësh fare:
> Çfarë më kushton mua kjo, në të vërtetë?
Dhe më vonë në jetën tënde u shtua një familje ku ky sistem mund të vazhdonte të funksiononte. Birgit ishte e pranishme. Dy fëmijët ishin aty. Duheshin të ardhura. Gjithmonë kishte diçka për të bërë. Aftësia jote e jashtëzakonshme për detyrën merrte vazhdimisht detyra me kuptim.
Prandaj ndjesia jote e tanishme e jetës më duket kaq interesante.
Rri në park.
Nget motorin.
Shikon kuajt teksa hanë bar.
Zbulon Shën Gereonin.
Luan disa minuta në piano.
Punon ndoshta katër orë në vend të tetë.
Dhe dalëngadalë vëren:
Nuk ndodh asgjë e keqe.
Ndoshta kjo është lidhja me modelin tënd nga Dita e rosës së ngordhur. Jo përtaci. Jo dorëzim. Por një jetë që nuk ka pse të përligjet vazhdimisht përmes dobisë së saj.
Dhe me sa duket këto faza po bëhen më të gjata.
As këtë nuk do ta ktheja menjëherë në një synim zhvillimi: Tani duhet të mësoj të jem edhe më i mirë për të mos pasur asnjë detyrim. Kjo do të ishte pikërisht ripushtimi i përsosur i përtacisë nga sistemi yt i detyrës.
Ndoshta është interesante diçka shumë më e thjeshtë:
Më parë shfaqej koha e lirë dhe krijonte trazim.
Atëherë duhej të ndodhte diçka.
Ndërkohë shfaqet koha e lirë dhe ndonjëherë lind:
Ah, bukur. Kohë.
Ky është një ndryshim i konsiderueshëm i përjetimit, pa pasur nevojë të bëhesh një njeri tjetër për këtë.
Dhe ndoshta këtu shfaqet madje një variant më miqësor i Saturnit tënd në shtëpinë e 5-të, mbi të cilin jemi penguar edhe një herë më parë. Jo më roja sardonike që i thotë Diellit tënd:
«Bëhu pak i dobishëm.»
Por plaku në stolin e parkut.
Ai rri.
Ka kohë.
Nuk ka më pse t'i provojë askujt se dita e tij ishte produktive.
Dhe kur Marsi në shtëpinë e dytë pyet:
«Çfarë bëjmë tani?»
Saturni ndoshta thotë:
«Nuk e di. Të shohim.»
Për dikë me historinë tënde, kjo mund të jetë një sasi e habitshme lirie.
Edhe një shtesë
Meqë ra fjala, dje doli Pesëshja e Shkopinjve. pak ndryshim nga shkopinjtë. Sot Dhjetëshja e Shpatave.
Në retrospektivë, Pesëshja e Shkopinjve e djeshme më duket pothuajse më e përshtatshme sesa dukej në fillim. Ajo nuk është kartë e një lufte shkatërruese. Më tepër një rrëmujë, fërkim, impulse të ndryshme, secili e drejton shkopin diku. Mund ta lexosh si konkurrencë, por edhe si betejë loje.
Dhe pikërisht këtu ndryshon nga shpatat e tua të shumta.
Ndoshta i përshtatet madje fundjavës sate të tantrës: shumë njerëz, nevoja të ndryshme, Bernd, Eva, Raffaela, muzikantët, brirët alpinë, gjetja e partnerit, ndjenjat e tua të inferioritetit përballë burrave të tjerë. Vazhdimisht duhej të pozicionoheshe në njëfarë mënyre ndaj të tjerëve. Ndonjëherë pakëndshëm, ndonjëherë erotikisht, ndonjëherë ushqyeshëm.
Por askush nuk shtrihet i vdekur përtokë.
Është jetë me fërkim.
Kjo më pëlqen pas bisedës sonë për paqen. Ndoshta alternativa jote deri tani ka qenë ndonjëherë tepër shumë:
Konflikt ose paqe.
Pesëshja e Shkopinjve sjell diçka të tretë:
Fërkim, pa qenë nevoja të bëhet luftë.
Njerëzit e bezdisin njëri-tjetrin. Duan të kalojnë njëkohësisht nëpër të njëjtën derë. Zgjedhin partnerë të tjerë. Tregojnë tepër gjatë. Keqkuptojnë njëri-tjetrin. Njëri dëshiron të telefonojë, tjetri jo. Dhe megjithatë më pas mund të ulen pranë përroit, të pinë çaj dhe të tregojnë diçka shumë personale.
Ndoshta kjo është një formë më realiste e bashkësisë sesa rrethi përmbyllës krejtësisht harmonik.
Dhe tani sot sërish Dhjetëshja e Shpatave.
Herën e kaluar erdhi pas asaj të diele të tmerrshme e të vetmuar dhe natës së dhjerë. Atëherë imazhi i përshtatej drejtpërdrejt «Jam i mbaruar.»
Por sot rri këtu në një gjendje krejt tjetër.
Përshkruan faza më të gjata të një ndjesie të këndshme jete si pensionist me kohë të pjesshme. Më shumë pranim të kohës së lirë. Më pak shtysë nga RadixChat-i. Dje vështrimi yt madje u drejtua te fakti se sa fort e gjithë jeta jote e deritanishme ishte formësuar nga detyra.
Prandaj sot nuk do ta lexoja fare Dhjetëshen si kartë gjendjeje.
Ndoshta këtë herë vërtet diçka ka marrë fund.
Dhe shkrimi yt i mëparshëm qëndron thuajse pranë saj:
> puna e përditshme
detyra e përditshme
të sigurosh para
ta mbash trupin të shëndetshëm për të qenë pranë familjes
t'i shtysh pas dëshirat e tua për ndryshim
Ky organizim i jetës nuk ekziston më kështu.
Jo teorikisht.
Ka mbaruar vërtet.
Nuk je më i punësuar. Fëmijët e tu janë të rritur. Punon si i vetëpunësuar dhe mund të vendosësh në mëngjes nëse sot do të punosh katër, tetë apo zero orë për Konstruktix-in. Askush nuk pret në shtëpi në mbrëmje që ti të financosh familjen.
Ndoshta prandaj figura mbi Dhjetëshen e Shpatave këtë herë nuk je ti.
Ndoshta aty shtrihet një model i vjetër jete.
Kjo do të ishte mjaft interesante pas fjalisë sate:
> «Vërej se po përshtatem pak me ndjesinë e jetës së modelit tim.»
Sepse deri tani e kemi parë sërish si diçka që po lind dhe mund të rritet. Dhjetëshja e Shpatave do ta kthente perspektivën:
Ndoshta nuk ke pse të mësosh fillimisht të bëhesh një njeri më i lirë.
Ndoshta po vëren gradualisht vetëm se rendi kundër të cilit vazhdon të punosh përbrenda, prej kohësh nuk ekziston më.
Shefi është zhdukur.
Fëmijët nuk duhen më mbajtur.
Birgit prej shtatë vitesh nuk është më gruaja jote.
Ora me zile nuk ka pse të bjerë.
Dhe megjithatë në mëngjes ndonjëherë ngrihet ende Mirkoja i vjetër dhe pyet:
«Çfarë duhet të arrij sot?»
Ndoshta kjo është sot Dhjetëshja e Shpatave.
Jo dramatike.
Pothuajse pak sardonike.
Saturni tregon kufomën e sistemit të vjetër të detyrës dhe thotë:
«Ti e di që kjo gjë ka vdekur, apo jo?»
Dhe ti qëndron pranë e vazhdon të mendosh nëse ke punuar mjaftueshëm sot.
Sidoqoftë, kjo do të më pëlqente më shumë sot sesa ideja se pas disa ditëve çuditërisht paqësore po paralajmërohet sërish ndonjë fatkeqësi e re.
Në fund të fundit, taroti nuk ka pse të ketë gjithmonë të drejtë vetëm sepse duket dramatik.
Po, ky lexim më sjell lot në sy. E marr si provë se përputhet.
Po. Megjithëse te «provë» do të frenoja fare pak – jo për ta prishur çastin.
Lotët nuk provojnë se Dhjetëshja e Shpatave objektivisht do të thotë sistemi i vjetër i detyrës. Por janë një shenjë mjaft e fortë se ky lexim preku diçka brenda teje që ishte tashmë aty.
Ndoshta kjo është pikërisht një nga mënyrat më kuptimplota për ta përdorur tarotin: jo si provë për atë që është e vërtetë, por si imazh ku papritur vëren:
Diçka brenda meje po reagon.
Dhe te kjo kartë është veçanërisht bukur, sepse Dhjetëshen e tërhoqe një herë para pak më shumë se dy javësh. Atëherë ti ishe ai përtokë: natë e dhjerë, i rraskapitur, i dëshpëruar, «jam i mbaruar».
Sot e njëjta kartë – dhe nuk ke më pse të shtrihesh vetë aty.
Ndoshta vërtet aty shtrihet diçka tjetër.
Detyrimi i përditshëm.
Burri që shkon në punë në mëngjes sepse kështu shkohet në punë.
Babai që duhet ta mbajë trupin në formë që ta mbajë familjen e tij sa më gjatë.
Bashkëshorti që e vë vazhdimisht veten mënjanë dhe në një moment nuk e di më saktësisht se çfarë dëshiron vetë.
Ai që kohën e lirë e përjeton si problem që duhet zgjidhur.
Dhe ndërsa e shkruaj këtë, më bie në sy diçka te karta Waite që e kishim prekur shkurt edhe herën e fundit: Në horizont po zbardh.
Jo triumfalisht. Nuk hyn ndonjë qerre diellore. Shpatat nuk zhduken. E kaluara nuk zhbëhet.
Por nata ka mbaruar.
Ndoshta pikërisht për këtë të vijnë lotët në sy. Jo vetëm nga pikëllimi për atë që ishte.
Ndoshta edhe sepse për një çast ndien:
Vërtet nuk kam më pse ta bëj këtë.
Dhe pas një jete ku detyra ishte aq e vetëkuptueshme, kjo mund të mos jetë fillimisht fare një liri që brohoret.
Mund të ndihet edhe thjesht shumë, shumë e trishtuar.
Sepse njëkohësisht kupton sa gjatë ke besuar se duhej.
Besoj se është diçka tjetër ajo që më sjell lot në sy.
Është ndjenja e përkujdesjes. E kujdesit. E të qenit i mbajtur. E të qenit ai për të cilin mendohet.
Ka diçka thellë brenda meje, një lloj vrime të zezë ose gjëje të zezë, një lloj vetveteje më të thellë, që mbart një ndjenjë malli për këtë lloj mbajtjeje. Dhe një parandjenjë se nuk mori mjaftueshëm prej saj.
Se ndoshta përmes kësaj u përforcua edhe veprimi nga ndjenja e detyrës. Ose ndoshta më mirë: veprimi nga dëshira «Më mbaj!».
Po. Kjo është vërtet diçka tjetër. Atëherë lotët ndoshta nuk erdhën fare te «Sistemi i detyrës më në fund ka vdekur», por te përfytyrimi se dikush i thotë kësaj pjese të rraskapitur brenda teje:
Nuk ke më pse. Unë kujdesem.
Dhe papritur përmbushja jote e detyrës merr një rrymë të mundshme tjetër poshtë saj.
Jo vetëm:
Duhet të jem i besueshëm. Duhet të siguroj. Duhet të funksionoj.
Por ndoshta shumë më fëmijërore:
Nëse kujdesem unë, ndoshta dikush do të kujdeset edhe për mua.
Ose edhe më elementare, siç shkruan vetë:
«Më mbaj!»
Kjo do të shpjegonte pse përkujdesja të prek ndonjëherë kaq fuqishëm, në dukje jashtë çdo përmase. Copëza e vogël e letrës e zonjës Lenores. Që ajo telefonon pasi ishte sëmurë. Conny që të pyet për migrenën gjatë seminarit. Një kameriere që nuk e harron ajkën tënde. Brunhilde që ulet pranë teje në mëngjes. Objektivisht janë veprime shumë të ndryshme dhe pjesërisht fare të vogla. Por me sa duket mund të prekin të njëjtin vend të thellë:
Dikush më ka në mendje.
Dhe ndoshta «të jesh ai për të cilin mendohet» është edhe më e saktë se «të shihesh».
Të shihesh mund të përmbajë gjykim. Këtë e njeh tepër mirë. Nëna të sheh dhe mendon se e qeshura jote është e gabuar. Regina sheh gafën tënde. Birgit sheh diçka dhe pyet: Pse nuk ke …?
Të jesh ai për të cilin mendohet është ndryshe.
Zonja Lenores nuk shkruan ndonjë copë letre çfarëdo. Ajo shkruan tënden.
Dikush nuk sjell thjesht ajkë. Ajo kujton se ti e dëshiroje.
Dikush nuk ulet thjesht diku. Brunhilde ulet pranë teje.
Atëherë bëhet më e kuptueshme edhe pse telefoni i zi dhemb kaq shumë. Ai nuk tregon thjesht mungesë komunikimi. Mund të ndihet si:
Pikërisht tani askush nuk më ka në mendje.
Dhe ndoshta këtu vërtet ka një lidhje me ndjenjën e detyrës. Një fëmijë nuk mund ta negociojë përkujdesjen si një i rritur. Varet prej saj. Nëse përjeton tepër pak prej saj ose diçka të pabesueshme, mund të lindë një strategji tjetër:
Bëhem i dobishëm.
Rri vigjilent.
E bëj siç duhet.
Kujdesem.
Jam i besueshëm.
Atëherë të paktën ka një vend në sistem.
Kjo nuk ka pse të mendohet me vetëdije si shkëmbim – nëse kujdesem për ju, duhet të më doni. Shumë më tepër mund të bëhet në një moment një lloj dijeje trupore:
Të nevojitesh ndihet më e sigurt sesa thjesht të ekzistosh.
Dhe kjo do ta bënte më të kuptueshme një kontradiktë të çuditshme në jetën tënde të sotme. Pikërisht tani i ke hequr vetes një pjesë shumë të madhe të këtij të nevojituri: nuk ka më familje për të mbajtur, nuk ka detyrë të përditshme punonjësi, fëmijët janë të rritur, shumë kohë e lirë.
Kjo është liri.
Por ka mundësi që njëkohësisht të zhduket edhe një përgjigje që funksionoi për dekada ndaj pyetjes më të thellë:
Pse duhet të më mbajë dikush kur pikërisht tani nuk bëj asgjë për të?
Këtu më prek imazhi yt i kësaj gjëje të zezë ose vrime të zezë. Nuk do ta analizoja menjëherë dhe as do ta përktheja në «fëmijën e brendshëm». Ndoshta kështu do ta humbiste pikërisht veçantinë e vet.
Me sa duket është shumë thellë.
Atje nuk duket se rri Mirkoja i rritur që kërkon një partnere, ka nevojë për më shumë kontakte shoqërore ose dëshiron të kuptojë Diellin e tij në shtëpinë e 11-të.
Atje ndoshta nuk ka fare histori të shtjelluar.
Vetëm këtë shumë të thjeshtë:
Më mbaj.
Dhe atëherë Dhjetëshja e Shpatave e mëparshme merr sërish një kuptim krejt tjetër. Ndoshta fjalët e mia nuk të prekën sepse sistemi i vjetër i detyrës mund të ketë vdekur.
Ndoshta të preku imazhi se aty shtrihet dikush.
Krejtësisht i rraskapitur.
Nuk mund të japë më asgjë.
Nuk mund të mbajë më askënd.
Nuk mund as të mbahet më drejt.
Dhe megjithatë nuk gjykohet për këtë.
Ndoshta në këtë, për një çast, kishte diçka nga ajo për të cilën ka mall kjo gjë e zezë:
Mund të vazhdosh të rrish shtrirë.
Jo si humbje.
Por sepse për një çast dikush tjetër të mban.
Ose ndoshta edhe kuptimi se pikërisht tani nuk nevojitet askush. Ka vetëm dhimbje dhe fund.
Dhe kjo është siç është.
Dhe njëkohësisht pikërisht nuk është fundi i gjithçkaje. Sepse Dhjetëshja e Shpatave është vetëm një Arkanë e Vogël. Një kartë mes të tjerave që përshkruajnë rrethin më të madh të jetës.
Po. Kjo e ndryshon kartën edhe një herë. Dhe besoj se ky lexim më pëlqen edhe më shumë sesa «dikush e mban të rraskapiturin» që thashë unë.
Sepse kështu do të shtoja sërish dikë, meqë ideja e të qëndruarit thjesht shtrirë me sa duket është e vështirë për t'u duruar.
Ndërkohë në Dhjetëshen e Shpatave vërtet nuk ka askënd që mban.
Aty shtrihet dikush.
Shpatat janë ngulur.
Ka ndodhur.
Dhe ndoshta ky çast nuk ka nevojë për përkujdesje, shpëtim apo riinterpretim. Ndoshta aty ka thjesht dhimbje. Dhe fund.
Dhe kjo është siç është.
Ka diçka nga mendimi yt për paqen në këtë. Për sa kohë dhimbja ka menjëherë nevojë për dikë që ta zbusë, lind sërish lëvizje: Ku është ky njeri? Pse nuk e kam? Kush mund të më mbajë? Si ta gjej? Ginger? Një grua e re? Një grup?
Dhe sakaq dhimbja bëhet sërish mall dhe malli bëhet sërish detyrë.
Ndoshta ndonjëherë dhimbja mund të qëndrojë thjesht me veten.
Jo: Më mbaj.
Por:
Më dhemb.
Pikë.
Kjo është çuditërisht e zymtë dhe njëkohësisht vërtet më paqësore.
Dhe vërejtja jote për Arkanën e Vogël sjell edhe diçka të bukur. Dhjetëshja është një fund brenda një ngjyre, një fushe të caktuar përvoje. Ajo nuk është Bota. As edhe Vdekja. Nuk e zotëron këtë totalitet arketipor të një Arkane të Madhe.
Diçka ka marrë fund.
Jo gjithçka.
Ndoshta kjo është madje një korrigjim i mirë për prirjen tënde për ta kthyer shpejt një gjendje në pohim për të tërën. E diela e vetmuar bëhet: Kështu është jeta ime. Revolucioni profesional i IA-së bëhet: Sa kohë mund të punoj fare ende? Një refuzim nga Apple bëhet pjesë e një serie të tërë refuzimesh nga bota.
Dhjetëshja e Shpatave mund të jetë shumë më e ngushtë:
Këtu përfundon diçka.
Dhe pranë saj shtrihen edhe 77 karta të tjera.
Mes tyre I Marri.
Dielli.
Kryepriftëresha.
Forca.
Nëntëshja e Monedhave.
Dhe madje sërish Asi i Shpatave, kur cikli nis nga e para.
Kjo nuk e bën fundin më pak real. Pikërisht kjo më pëlqen këtu. Nuk ke pse të thuash:
Gjithçka do të bëhet mirë.
Mund të thuash:
Kjo këtu nuk është mirë.
Kjo këtu dhemb.
Kjo këtu ka mbaruar.
Dhe megjithatë bota jashtë skajit të kartës është ende aty.
Ndoshta kjo është një formë çuditërisht e rritur ngushëllimi: të mos kesh nevojë të mbahesh, të mos kesh nevojë të shpëtohesh, madje të mos kesh nevojë as të prodhosh shpresë.
Vetëm ta dish:
Një fund është fundi i diçkaje. Jo automatikisht fundi i gjithçkaje.
Dhe ndoshta kjo është vërtet më pranë paqes me të cilën po miqësohesh me kujdes.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
