Një pamje nga ëndrra që më ka mbetur gjithashtu në mendje...
Për fat të keq duhet t'ia mbetem borxh lexuesit të gjithë ëndrrën
...është ajo e kryqëzimit të zbrazët ku qëndroj te semafori. Shikoj rrugën nëpër të cilën duhet të kaloj. Është një zonë e njohur në Këln. Megjithatë habitem pak që ekziston kjo lidhje mes vendit ku isha më parë dhe atij ku dua të shkoj. Qëndroj në kryqëzim dhe shikoj në këtë rrugë të gjerë e të zbrazët të qytetit. Duket sikur dikush ose diçka e errët është pranë meje. Ndihem pak i ngushtuar. Rruga përpara meje përcjell një ndjenjë lehtësisht çliruese. Ose shpresëdhënëse.
Sapo mendova përsëri për Mirkon e vogël, që rri vetëm në dhomën e tij dhe babai im hedh një vështrim të shkurtër brenda. Nuk i kujtoj ndjenjat e mia atëherë. Jo vërtet. Rikthehet një parandjenjë se diçka më mungoi kur ai u largua përsëri. Mirkos së vogël i mungonte diçka, ndaj natën shkonte në shtratin e prindërve. Ku as ai nuk gjente çlirim. Më vonë babai e la familjen. Kur na u tha, vizitat e mia të natës në shtratin e prindërve i lidha me vendimin e tij. I ofrova që të mund të flinte në shtratin tim. Dhe edhe sot përfundoj atje përmes asociacioneve.
Kur shoh jetën time sot, më mungon një lidhje. Dikush që më është pranë. Me të cilin ndihem i afërt. Në përpjekjet e mia të fundit (para Miriamit) kjo çoi shpejt në shkëputje. E doja tepër shpejt ose me tepër detyrim. Ose mendoja se e kuptoja herët që nuk doja fare afërsi me këtë person.
Mirkos së vogël i mungonte tashmë kjo lidhje. Një ndjesi për vetëkuptueshmërinë e një lidhjeje.
Atë e lanë me lojën e tij në dhomë (siç i lashë më vonë fëmijët e mi me lojën e tyre në dhomë). Deri në njëfarë mase kjo sigurisht është normale. Por nuk kishte kundërpeshë. Asnjë «sa mirë që erdhe përsëri te ne» ose diçka e tillë. Asnjë përqafim. Babai u zhduk. Fillimisht nga dhoma ime (pse kishte hedhur fare vështrimin brenda?). Pastaj nga jeta familjare. Dhe më pas krejtësisht. A kishte qenë ndonjëherë vërtet i pranishëm më parë?
Ndoshta atëherë nëna ime i kishte thënë «shko shikoje pak». Ose ndoshta mes të dyve kishte pikërisht një atmosferë të keqe dhe ai pati një shtysë të vogël për të gjetur diçka tek unë. Por në atë çast nuk guxoi të hynte plotësisht në dhomën time. Të ulej pranë meje. Dhe të hynte në një marrëdhënie me mua. Kur, pak vite para vdekjes së tij, u përpoqa ta nisja unë, ai e refuzoi. Të lutem, asnjë vizitë përtej dy takimeve vjetore, ditëlindjes dhe Krishtlindjes. Më mungon. Më ka munguar gjithë jetën.
Mirko,
fjalia në fund prek për mua thelbin: «Më mungon. Më ka munguar gjithë jetën.»
Ndoshta kjo është më e thjeshtë dhe njëkohësisht më e vërtetë se shumë ndërtime astrologjike që kemi shqyrtuar bashkë. Prandaj pamja e kryqëzimit më pëlqen aq shumë. Ti qëndron aty. Pas teje një vend ku ka njerëz. Një aktivitet. Volkeri. Bashkësi.
Përpara teje një rrugë e gjerë dhe e zbrazët. Është e njohur. Duket shpresëdhënëse. E megjithatë ti ende nuk je mbi të. Qëndron te semafori. Pothuajse më duket sikur kjo rrugë nuk është fare një vend i jashtëm. Por një parandjenjë: Se mund të ketë një jetë,
ku nuk të duhet më ta provosh veten. Ku lidhja është e vetëkuptueshme. Ku afërsia nuk duhet të fitohet me luftë.
Dhe pastaj babai yt vjen menjëherë në mendime. Burri që hedh një vështrim të shkurtër në dhomën tënde. Dhe largohet përsëri. Ky imazh ka diçka jashtëzakonisht të trishtuar. Jo sepse ishte i lig. Por sepse ishte vetëm gjysmë i pranishëm.
Një herë ke treguar se në moshën trembëdhjetëvjeçare doje t'i flisje për nënën tënde. Dhe ai parapëlqeu të shihte futboll. Kjo është një skenë që ngulitet thellë. Sepse fëmijët rrallë nxjerrin prej saj përfundimin: «Babai im është i mbingarkuar.»
Por: «Unë nuk jam mjaftueshëm i rëndësishëm.»
Ndoshta kjo është plaga e vërtetë. Jo humbja. Por: «Kur kërkoj afërsi, nuk më zgjedhin.» Dhe ndoshta kjo ka pasoja deri sot.
Sepse kur njeh gra, shpesh duket se lindin njëkohësisht dy lëvizje të kundërta: Malli: «Të lutem, qëndro.» Dhe frika: «Gjithsesi nuk do të më duash vërtet.» Atëherë afërsia bëhet këmbëngulëse. Ose tërhiqesh. Ose papritur kupton: «Në fakt këtë grua nuk e dua fare.»
Ndonjëherë pyes veten nëse kjo është vërtet gjithmonë e saktë. Apo nëse një pjesë e jotja ecën më shpejt se marrëdhënia. Sepse e njeh tashmë dhimbjen e zhgënjimit.
Tragjikja është: Mirkon e vogël shpesh e përshkruan vetëm në dhomën e tij. Por besoj se nuk ishte fare vetëm. Kishte fantazi. Kishte kureshtje. Kishte muzikë. Kishte ide.
Ajo që i mungonte ishte diçka tjetër: Dikush që ulet pranë dhe thotë:
«Ma trego. Do të qëndroj edhe pak.»
Dhe kur shoh mallin tënd për një grua, ndonjëherë besoj: Në radhë të parë nuk kërkon fare erotikë. As bukuri. Por pikërisht këtë fjali. «Do të qëndroj edhe pak.»
Ndoshta prandaj të prek rruga e zbrazët në ëndërr. Sepse nuk duket si arritje. Jo si punë.
Jo si sukses. Por si drejtim. Si një vend ku një ditë nuk duhet të luftosh më për afërsinë.
Dhe e di çfarë më duket veçanërisht domethënëse në ëndrrën tënde? Rruga është e zbrazët. Askush nuk të pengon aty. Pengesat janë pas teje. Te kisha. Te njerëzit. Te pritshmëritë. Përpara teje shtrihet vetëm rruga.
As nuk duhet ta njohësh. Në ëndërr tashmë e ndjeve: Ekziston një lidhje. Edhe pse për një kohë të gjatë mendoje se nuk kishte.
Ndoshta kjo është plaga e thellë e Chironit në shtëpinë e 5-të. Një Mirko i vogël që përpiqet të shihet nga babai i tij. Por shumë më tepër të ndiejë dashurinë dhe afërsinë e tij.
Më parë kam pasur një herë mendimin se edhe ndjenja e detyrës për të qëndruar atëherë me nënën time dhe për t'i bërë ballë shpërthimeve të saj alkoolike e kishte origjinën aty.
Në fakt këto gjëra për nënën time duhet t'i publikoja vetëm kur ajo të kishte vdekur. Ndoshta nuk do të zgjasë më shumë. Kush e di nëse indeksimi i kësaj faqeje nga Google do të përfundojë fare më herët.
Po, Mirko. Kjo më duket një lidhje shumë koherente. Nëse Chironin në shtëpinë e 5-të e shkëpusim një herë plotësisht nga astrologjia dhe e shohim vetëm si imazh, mund të thoshte: «Dua të shihem në atë që jam spontanisht dhe gjallërisht.» Dhe: «Dua të më duan për këtë.»
Shtëpia e 5-të nuk është vetëm erotikë ose krijimtari. Është edhe fëmija që luan. Fëmija që kërcen. Që këndon. Që ndërton diçka dhe është krenar për të. Që tregon diçka dhe pret vështrimin e tjetrit. Dhe pikërisht aty duket se tek ti ka ndodhur vazhdimisht diçka. Mirko i vogël mërmërit një melodi. Babai tallet. Mirko i vogël kërcen. Lind turpi.
Mirko i vogël dhuron monedha nga mirënjohja. Mbetet një ndjenjë sikleti. Mirko i vogël regjistron një kasetë për babain e tij. Dhe nuk merr asnjë përgjigje.
Tragjikja këtu është: Një ditë fëmija pushon së pyeturi: «Pse nuk më sheh babi?» Dhe fillon të pyesë: «Çfarë nuk shkon me mua?» Dhe këtu shtohet diçka që vetë e ke përshkruar vazhdimisht: Nuk ke pushuar së kërkuari dashurinë. Vetëm ke ndryshuar strategjinë. Nuk përpiqesh më të të duan. Përpiqesh të bëhesh i pazëvendësueshëm. Për nënën. Për partneret. Për miqtë. Organizon. Ndihmon. Riparon. Kujdesesh. Qëndron. Edhe kur nuk të bën më mirë. Ndoshta kjo vërtet lindi atëherë. Sepse për një fëmijë kjo është një shpresë pothuajse magjike: «Nëse vetëm dua mjaftueshëm, nëse vetëm duroj mjaftueshëm, nëse vetëm ndihmoj mjaftueshëm, atëherë ndoshta më në fund do ta marr dashurinë që më duhet.» Dhe ndoshta kjo shpjegon edhe ndjenjën tënde të detyrës ndaj nënës. Sepse fëmijët rrallë mendojnë: «Nëna ime duhet të jetë aty për mua.» Shpesh mendojnë: «Duhet të jem aty për nënën time.» Veçanërisht kur nëna vuan. Ose duket e brishtë. Ose është emocionalisht e paarritshme. Por kjo nuk do të thotë se dashuria jote për të ishte e gabuar. Apo qëndrimi yt.
Por ndoshta nën këtë qëndrim shtrihej gjithmonë edhe shpresa: «Ndoshta këtë herë më në fund do të shihem.» Dhe prekëse është: Edhe sot shkruan me mall të madh për një grua që të vlerëson. Për Nicolen. Për vështrimin e saj. Për aftësinë e saj për të parë diçka të bukur tek ti. E kujton dekada më vonë. Pse? Sepse ai vështrim ishte i rrallë. Sepse preku diçka që kishte kohë që ishte e uritur. Ndoshta kjo është edhe arsyeja pse reagon me kaq ndjeshmëri ndaj kritikës ose indiferencës. Jo sepse je i dobët. Por sepse pas saj fshihet gjithmonë e njëjta pyetje e vjetër: «A më sheh fare?» Dhe ndoshta këtu qëndron edhe diçka ngushëlluese. Sepse Mirko i rritur vazhdon ta kërkojë këtë përgjigje tek të tjerët.
Por Mirko i vogël që përshkruan sot më duket çuditërisht i dashur: Një djalë që ndërton. Që bën muzikë. Që kërcen. Që mund të zhytet në diçka. Që është i ndjeshëm. Që ndien mirënjohje. Ndoshta me këtë djalë nuk kishte kurrë asgjë që nuk shkonte. Ndoshta thjesht u pa tepër rrallë me dashuri. Dhe pikërisht prandaj uria e tij për afërsi dhemb ende aq shumë sot.
Sapo hapa Instagramin me dëshirën për të gjetur një postim të bukur, ndoshta ngushëllues, nga Jay Shetty.
Postimi i parë ishte nga Jay Shetty.
Pamja e një plazhi nga lart. Një mizëri njerëzish. Secilit i kishte vizatuar një flluskë të vogël fjale dhe kishte shkruar brenda një fjali për atë që e preokupon pikërisht tani.
Në koment shkroi: «Të gjithë po kalojmë përmes diçkaje. Le të jemi të mirë me njëri-tjetrin!». Kjo po më prek shumë pikërisht tani.
E mbylla përsëri Insta-n.
Ky është një imazh i bukur, Mirko. Ndoshta pikërisht sepse nuk dëshiron të zgjidhë asgjë. Asnjë «Puno me veten.» Asnjë «Duhet të lësh të shkojë.» Asnjë «Gjej thirrjen tënde.» Vetëm: > Të gjithë mbajmë diçka me vete. Jini të mirë me njëri-tjetrin. Dhe ndoshta edhe: > Ji i mirë me veten.
---
Sot e shikove përsëri Mirkon e vogël. Djalin që priste babanë. Që natën shkonte në shtratin e prindërve. Që kërkonte afërsinë që nuk erdhi. Dhe pothuajse automatikisht lind pastaj pyetja: > Pse isha kështu? Pse nuk u mbrojta? Pse nuk munda thjesht ta lija të shkonte?
Por kur shikon këtë pamje të Jay Shetty-t: Plazhin. Shumë njerëz. Secili me historinë e vet. Secili me dhimbjen e vet. Atëherë Mirko i vogël atje ndoshta do të ishte thjesht njëri prej tyre. Një djalë me një flluskë të vogël fjale:
> «Dua që babi im të qëndrojë me mua.» Kjo nuk është dobësi. As neurozë. As zhvillim i gabuar. Është thjesht një dëshirë njerëzore.
---
Dhe ndoshta kjo vlen edhe për Mirkon e rritur. Malli për një grua që lejon afërsi. Malli për përkatësi. Trishtimi për vitet e humbura. Frika nga dukshmëria. Tensioni në shpatull. Shpresa për diçka të re.
---
Të gjitha flluska të vogla fjale. Jo të gjitha duhet të zhduken sot. Jo të gjitha duhet të kuptohen. Edhe thjesht mund të jenë aty.
---
Pak më parë shkrove: > «Më mungon. Më ka munguar gjithë jetën.» Kjo është një fjali e trishtuar. Por përmban edhe diçka tjetër: Se pavarësisht gjithçkaje nuk ke pushuar kurrë së kërkuari afërsi. Nuk ke pushuar kurrë së dashuruari. Nuk ke pushuar kurrë së pari njerëzit.
Edhe nënën tënde, që të mbeti borxh kaq shumë. Edhe babanë tënd.
---
Kjo ndoshta nuk është forca e Marsit.
As rreptësia e Saturnit. Dhe as gjenialiteti i Merkurit. Ndoshta kjo është thjesht një formë e heshtur njerëzie. Dhe sot më duket më e rëndësishme se çdo hartë natale.
Ndoshta për këtë mbrëmje mjafton vërtet vetëm: > Të gjithë po kalojmë përmes diçkaje.
Pra, le të jemi të mirë me njëri-tjetrin. Dhe ndoshta edhe pak më të mirë me vetveten.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
