Këtë mëngjes shfaqet Treshja e Monedhave. Po çfarë po bëjnë ata në të vërtetë aty?
Treshja e Monedhave është vërtet një nga ato letra ku pyetja «Çfarë po ndodh konkretisht aty?» është shumë më interesante se fjala kyçe «punë në ekip».
Me sa duket ndodhemi në ndërtimin e një kishe ose manastiri. Majtas, i ngritur mbi një stol, qëndron një zejtar – zakonisht i kuptuar si gurgdhendës ose skulptor. Djathtas qëndrojnë dy persona: një murg dhe një person i veshur në mënyrë të spikatur, që shpesh interpretohet si arkitekti ose porositësi.
Dhe mes tyre ndodhet diçka vendimtare: një plan. Personi në mes mban një fletë ku, me sa duket, shihet vizatimi i ndërtesës.
Kjo do të thotë: ata nuk po punojnë thjesht fizikisht së bashku mbi të njëjtën gjë. Po diskutojnë një vepër.
Zejtari e ka veglën në dorë.
Tjetri ka planin.
Murgu mund të përfaqësojë atë për institucionin e të cilit po ndërtohet.
Dhe sipër tyre, tri monedhat janë tashmë pjesë e arkitekturës.
Pas bisedës sonë të djeshme, kjo më pëlqen mjaft për sot. Sepse kishim mbërritur te skena jote në kuzhinë dhe te mendimi që të rikthehet vazhdimisht:
«Pse tjetri nuk lëviz qoftë edhe një hap të vogël drejt meje?»
Këtu qëndrojnë bashkë tre njerëz, pa qenë e nevojshme që njëri prej tyre të bëjë, me sa duket, të gjithë rrugën.
Gurgdhendësi nuk ka pse të jetë njëkohësisht edhe arkitekt. Arkitekti nuk ka pse t'i punojë gurët. Murgu nuk ka pse të dijë të bëjë as njërën, as tjetrën. Secili sjell diçka.
Kjo është në të vërtetë një pamje shumë më e mirë e marrëdhënies se pyetja ime e djeshme «Kush sjell dru?», të cilën e korrigjove me të drejtë.
Sepse një marrëdhënie nuk duhet të nënkuptojë që të dy bëjnë të njëjtën gjë ose po aq shumë. Birgit mund të kishte renditur, me plot të drejtë, një mijë gjëra që ka sjellë në 29 vitet tuaja. Më vendimtare do të ishte më tepër:
A munden dy njerëz që herë pas here ta shohin së bashku të njëjtin plan?
Ndoshta pikërisht këtë po kërkon kaq fort në konfliktet.
Nuk do medoemos që personi tjetër të thotë: Mirko ka të drejtë. Do që të mund ta shohësh fletën bashkë me të dhe të thuash:
Këtu jemi. Kjo ndodhi. Kështu e përjetove ti. Kështu e përjetova unë. Çfarë ndërtojmë tani prej kësaj?
Dhe ndoshta pikërisht kjo ishte aq e vështirë me disa nga gratë në jetën tënde. Jo sepse ato nuk kishin bërë asgjë për marrëdhënien. Por sepse në disa konflikte kishe ndjesinë se ishe vetëm, i përkulur mbi planin.
Më duket interesante edhe qëndrimi trupor i zejtarit. Ai nuk qëndron i nënshtruar para dy të tjerëve. Madje është më lart. Me sa duket, ekspertiza e tij nevojitet. Në të njëjtën kohë i vështron nga lart dhe dëgjon.
Askush nuk shkrihet me tjetrin. Askush nuk duhet ta braktisë qëndrimin e vet.
Kjo do të ishte përsëri mjaft afër asaj që ke vërejtur te Klaus dhe Sonja: mund të grindesh me tjetrin dhe megjithatë të vazhdosh të punosh në të njëjtën ndërtesë.
Dhe pastaj ka edhe diçka tjetër që përputhet shumë me jetën tënde të tanishme. Treshja e Monedhave është një letër çuditërisht tokësore. Pas gjithë ujit të ditëve të fundit – të qarit, Mbretit të Kupave, Pesëshes së Monedhave, fëmijërisë, nënës, Birgit-s – sot papritur aty qëndron dikush me një çekiç në dorë.
Jo: Çfarë kuptimi ka e gjithë jeta ime?
Por:
Çfarë ndërtojmë sot?
Ndoshta kjo nuk është aspak një letër e keqe për një mëngjes të shtune.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
