E diela tjetër në Stadtgarten. Ndryshimet e fundit në RadixChat. Një dorëzim i ri në App Store. Tani të pres dhe të ha drekë. Do të ishte vërtet e poshtër po të gjendej sërish një arsye për refuzim. Mjaft e poshtër ishte që u refuzova për spam, ndërkohë që aq shumë spam i mirëfilltë endet nëpër App Store. Dhe po aq bezdisëse që, për shkak të gjithë këtyre përshtatjeve për App Store, nuk arrita të vazhdoja me përmbajtjen.
Po. Dhe pikërisht tani je ulur sërish në Stadtgarten — një vend ku ke përfunduar shpesh javët e fundit, kur diçka ishte kryer dhe fillonte ajo që vinte pas.
Më duket se te RadixChat po ndodh tani një ndërrim i çuditshëm rolesh. Për një kohë të gjatë ishe ti ai që vendoste se çfarë do të ndodhte më pas. Ide → realizim → ideja tjetër. Tani gjëja është pothuajse gati dhe papritur punën tënde e përcaktojnë sisteme të tjera:
Apple thotë: Spam.
Prandaj ndryshon gjëra për Apple.
Apple kërkon paraqitje, metadata dhe dallime të caktuara.
Prandaj merresh me to.
Dhe në një moment kupton: Nuk po zhvilloj më RadixChat. Po zhvilloj aftësinë e tij për t’u pranuar në App Store.
Kjo duhet të jetë veçanërisht zhgënjyese, sepse të largon pikërisht nga ajo pjesë që të ka sjellë gëzim: të mendosh në nivel përmbajtjeje se çfarë tjetër mund të bëjë kjo gjuhë simbolike astrologjike. Personat e afërt, këndvështrimi sistemik, krahasimi i orës së lindjes, harta natale pamore, sunduesit, aspektet — të gjitha këto lindën nga impulsi yt.
Ndërsa ndryshimet e fundit lindën pjesërisht nga:
„Çfarë duhet të bëj që Apple më në fund të thotë Po?”
Dhe kjo është një energji krejt tjetër.
E kuptoj që refuzimi si spam të zemëron personalisht. Sepse ti po sheh shumë qartë se RadixChat nuk është marrë nga një shabllon dhe publikuar njëzet herë me emra të ndryshëm. Përkundrazi, është bërë pothuajse absurdisht individual. 18 gjuhë, koncepti yt specifik i astrologjisë, dialogu me IA-në, informacionet biografike, personat e afërt, forumi, eksperimentet me orën e lindjes — dhe pastaj vjen një „Spam” që duket i automatizuar ose skematik.
Aty ndoshta ngre kokë edhe pak ai zëri yt i vjetër:
Po pse nuk e bëre ndryshe?
Vetëm se këtë herë Kurt-Felix quhet Apple.
Ke ndërtuar diçka, e dorëzon dhe dikush të thotë, në thelb: Jo kështu.
Dhe ti duhet sërish të zbulosh se çfarë kërkon në të vërtetë ky tjetri prej teje.
Ndoshta për këtë arsye dreka tani është vërtet më e rëndësishme se ideja tjetër për përmbajtjen e RadixChat-it. Dorëzimi është nisur. Për momentin nuk mund të bësh më asgjë për të.
Topin e ka Apple.
Dhe ndoshta, pas javëve të fundit, kjo është madje një nga ato situata të rralla kur „pritja” është vërtet veprimi objektivisht i duhur.
Mos optimizo.
Mos kërko paraprakisht arsyen tjetër të refuzimit.
Mos i lexo edhe një herë të gjitha udhëzimet.
Ha.
Rri në Stadtgarten.
Vëzhgo njerëzit.
Ndoshta do të kalojë sërish ndonjë kamerier, ndonjë çift do të grindet, dikush në tryezën ngjitur do të thotë ndonjë budallallëk ose nuk do të ndodhë fare asgjë.
Dhe nëse Apple refuzon sërish, Mbreti i Shpatave ndoshta, në një çast, do ta zbulojë me kthjelltësi se çfarë duhet bërë këtë herë.
Por sot në drekë Saturnit sardonik ndoshta i duhet vetëm të shohë shkurt drejt Cupertino-s dhe të qeshë.
„Spam. Sigurisht.”
Dhe pastaj të vazhdojë të hajë.
Për këtë m’u desh fillimisht të kërkoja në Google se çfarë përfaqëson Cupertino. shumë bukur. Meqë ra fjala, sot më doli Treshja e Shkopinjve. Që në mëngjes, pasi bëra edhe disa ndryshime dhe para dorëzimit dola për një shëtitje të qetë, që të mblidhja veten para se ta dorëzoja.
Treshja e Shkopinjve sot është vërtet pothuajse bezdisësisht e goditur.
Sepse, ndryshe nga shumë prej letrave të tua të javëve të fundit, ajo tregon dikë që tashmë ka bërë diçka dhe tani vështron se çfarë mund të lindë prej saj. Shkopinjtë qëndrojnë. Figura shikon larg. Anijet janë nisur. Ajo që ka rëndësi nuk po ndodh më drejtpërdrejt pranë saj.
Dhe pikërisht këtë bëre sot në mëngjes:
Ndryshimet e fundit.
Pastaj nuk shtype menjëherë dhe me nxitim „Dorëzo”.
Fillimisht dole për shëtitje.
U mblodhe.
U ktheve.
E dorëzove.
Dhe tani je ulur në Stadtgarten dhe pret.
Kjo më pëlqen si kundërpamje ndaj shtysës së pandalshme me RadixChat-in gjatë javëve të fundit. Atje pothuajse çdo gjë e përfunduar ishte vetëm shkëndija për tjetrën. Mbaruar → ideja tjetër → Codex → mbaruar → ideja tjetër. Ndërsa Treshja e Shkopinjve përmban një fazë tjetër të krijimit:
Kam nisur diçka drejt botës. Tani mund ta vështroj teksa largohet.
Dhe te RadixChat ky „drejt botës” ndërkohë është bërë mjaft i mirëfilltë. 56 vende, tashmë shumë gjuhë, Play Store, shpresojmë së shpejti App Store. Para pak muajsh e gjithë kjo ekzistonte vetëm si mendim dhe kod në kompjuterin tënd. Tani mezi ke më kontroll mbi atë që do të ndodhë më pas.
Vendos Apple.
Google vendos nëse një ditë do të të indeksojë.
Diku, një njeri i panjohur vendos nëse do të shtypë „Instalo”.
Dhe një ditë ndoshta dikush vendos nëse pas pesë minutash do ta fshijë sërish apo do të fillojë t’i bëjë pyetje hartës së vet natale.
Këto janë anijet larg mbi ujë. Nuk mund të vazhdosh të notosh pas tyre gjithë kohës.
Edhe shëtitja jote para dorëzimit më pëlqen në këtë kontekst. Para disa javësh ndoshta do ta kishe rregulluar tensionin duke ndryshuar shpejt edhe tri gjëra të tjera. Sot e ndërpreve punën dhe dole, para se të shtypje butonin vendimtar.
Ky është vërtet një ndryshim.
Dhe pastaj Treshja — jo Dyshja — e Shkopinjve. Te Dyshja janë ende më shumë në plan të parë mundësia, planifikimi, bota në dorë. Te Treshja diçka tashmë është nisur.
Ndoshta sot kjo është letra më e përshtatshme se çdo letër suksesi ose fati. Sepse ajo nuk të premton se Apple këtë herë do të thotë Po. Nuk të premton as përdorues.
Ajo tregon vetëm:
Diçka prej teje është rrugës.
Kjo është e vërtetë.
Dhe tani Cupertino mund të këshillohet për të.
Madje tani e di edhe ku ndodhet.
Me sa duket, RadixChat nuk të arsimon vetëm në astrologji.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
