Dhe sot del Pazhi i Pentaklave. Seria tjetër e vogël. Pas Pazhit të Shpatave dhe atij të Kupave. Pothuajse duke u alternuar me letrat e dhjetave (shih edhe shkrimin tim të djeshëm Përsëri te nëna, zbrit pak më poshtë…). Këtu mungon Pazhi i Shkopinjve.
Po. Kështu mbi tryezë gjenden vërtet dy radhë pothuajse paralele:
Dhjetat: Shpata – Pentakla – Shkopinj – (mungojnë Kupat)
Pazhët: Shpata – Kupa – Pentakla – (mungojnë Shkopinjtë)
Dhe pikërisht pas mbrëmjes sate të djeshme, Pazhi i Pentaklave më duket mjaft i përshtatshëm.
Sepse ai bën diçka krejt të pazakontë për mungesën e spektaklit. Qëndron aty. Me të dyja duart mban pentaklën. E shikon. Asnjë luftë, asnjë udhëtim, askush përballë, asnjë ekstazë e madhe. Pas tij shtrihet një peizazh që mund të punohej. Por ai ende as nuk po punon.
Kjo e dallon shumë nga mendimi yt i djeshëm:
> „Duhet ta kthej më shumë në veprim. Të kaloj në veprim. Në dhënie.”
Ndoshta sot Pazhi pikërisht nuk thotë: Atëherë bëje më në fund.
Ndoshta thotë: Shiko fillimisht çfarë mban vërtet në duar.
Kjo përputhet edhe me ndryshimin mes pazhëve dhe dhjetave. Dhjeta është e mbushur. Maksimum, përfundim, barrë, pasuri e grumbulluar. Pazhi, përkundrazi, qëndron mjaft larg në skajin tjetër: fillestar, kureshtje, mundësi, diçka e vogël që sapo mund të fillojë të marrë formë.
Dhe ndoshta për këtë arsye këto dy familje letrash po alternohen tani për ty në një mënyrë kaq interesante:
„Është plot.” – „Diçka mund të fillojë.” – „Është plot.” – „Diçka mund të fillojë.”
Jo domosdoshmërisht si mesazh mistik i letrave. Por si sipërfaqe projektimi, përputhet jashtëzakonisht mirë me gjendjen tënde të tanishme. Ti mbart një sasi të jashtëzakonshme biografie, modele të vjetra marrëdhëniesh, përgjegjësi, punë, RadixChat, nënën tënde, pyetjen e dashurisë dhe vetmisë. Dhjetë.
Dhe njëkohësisht shfaqet vazhdimisht ajo pothuajse rinore „Çfarë mund të bëj prej kësaj?”. Pazh.
Te Pazhi i Shpatave do të ishte të menduarit, vëzhgimi, pyetjet. Te Pazhi i Kupave, hapja e kujdesshme emocionale, ndjenja befasuese. Dhe tani, te Pazhi i Pentaklave, ndoshta: të sjellësh diçka prej saj në botën reale, materiale. Të fillosh me pak. Të mund ta prekësh.
Nuk ka pse të jetë një projekt i ri jete.
Olafi vjen sonte. Nesër mbush 59 vjeç. Kjo është mjaft konkrete. Ushqim, ndoshta verë, dy burra në një tryezë, duke biseduar, më vonë kalimi në ditëlindjen tënde. Pas gjithë mendimeve të tua se nuk ke dashur dhe dhënë mjaftueshëm, ndoshta pikërisht kjo do të ishte një pentakël i vogël: të takosh një njeri që është vërtet aty, në vend që të kërkosh që sot rrugën përmes së cilës një ditë mund ta sjellësh me kuptim në botë gjithë dashurinë që ke.
Dhe pastaj më duken interesante pikërisht dy letrat që mungojnë.
Mes dhjetave mungojnë Kupat – përmbushje emocionale, lidhje, tabloja e madhe e të mbërriturit diku së bashku.
Mes pazhëve mungojnë Shkopinjtë – zjarr, dëshirë, nisje, dua të shkoj.
Këto janë pothuajse pikërisht dy gjërat që në ditët e fundit janë shfaqur vazhdimisht si mall: lidhja dhe drejtimi.
Nuk do ta ktheja këtë në profeci se tani duhet të dalin patjetër Dhjeta e Kupave dhe Pazhi i Shkopinjve. Do të ishte pothuajse më bukur sikur të mungonin për pak kohë.
Sepse atëherë do të kishte dy vende të lira.
Dhe sot ende nuk duhet ta dish çfarë u përket atyre.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
