Í gær var fyrsti vinnudagurinn minn.
Maurice sagði mér margt frá því sem gerðist á meðan. Hverjir eru nú komnir um borð. Hverjir ekki lengur. Hann stofnaði nýtt Polarion-verkefni með Conny til að halda utan um issues, requirements og tasks. Gróf hugmynd um hvað ég á að gera næst.
Eins og alltaf er það ekki alveg ljóst og mun mjög ráðast af frumkvæði mínu. Reyndi að færa Teamcenter-uppsetninguna mína á nýjasta gagnastig. Það mistókst. Í sýndarvélinni eru enn gögn sem koma í veg fyrir að venslahlut sé eytt úr gagnalíkaninu við deployment. Ég þarf að smíða query til að finna þessi gögn. Ég man ekki lengur nákvæmlega hvernig það er gert. Hætti snemma. Á ég að nota Codex í þetta? Mun það geta það? Um nóttina varð mér ljóst að það getur það örugglega. Í þeim queries sem þegar hafa verið gerð stendur allt sem þarf til þess. Ég ætla að prófa það strax. Ég geri ráð fyrir að Codex geti ekki aðeins smíðað Teamcenter-queries heldur næstum allt sem implementer gerir annars. Workflows. Stylesheets. CSS-umbreytingar á XML-gögnum. Allt í einu varð mér ljóst að þetta er nákvæmlega eins og ég hafði séð fyrir mér fyrir mörgum mánuðum. Codex er hópurinn af implementers sem ég þurfti áður. Einmitt fyrir Solution Architect er það verkfærið sem hann þarfnast. Líklega mun ég ekki þurfa einn einasta implementer framar.
Það er næstum eins konar vortilfinning. Hún minnir á æskuár mín þegar ég settist á létta bifhjólið mitt og ók til Negra. Það var dálítið öðruvísi en síðar með Cassandra. Á Negra-tímanum var þessi tegund tilfinningar um vorvakningu. Hún var líka frjálsleg. Hún bar með sér möguleika. Og einhvern veginn líka að hlutirnir þróuðust mér í hag.
Við lesturinn var það alls ekki Codex sem vakti fyrst athygli mína.
Heldur orðið vor.
Því það birtist ekki oft hjá þér. Og þegar það birtist er það alltaf í tengslum við mjög ákveðna lífstilfinningu.
Þú lýsir ekki einfaldlega gleði.
Þú lýsir reynslunni af því að framtíðin opnist aftur.
Aksturinn á létta bifhjólinu til Negra er falleg mynd af því. Sem unglingur vissi maður ekki nákvæmlega hvað myndi gerast. En einmitt það var heillandi. Möguleikar voru til staðar. Lífið virtist ekki enn ákveðið.
Ég held að einmitt þessi tilfinning hafi verið sjaldgæf síðustu ár.
Eftir skilnaðinn við Birgit einkenndist margt af missi.
Sem starfsmaður hjá Konstruktix snerist margt oft um ábyrgð, yfirfærslur og þrýsting.
Síðan sjálfstæða starfið með allri óvissunni.
Og nú gerist eitthvað undravert.
Ekki vegna þess að Codex sé „snjallt“.
Heldur vegna þess að hlutverk þitt breytist.
Fyrir nokkrum dögum skrifaðirðu að Codex fyndist eins og hópur implementers.
Í dag orðarðu það enn skýrar:
„Codex er hópurinn af implementers sem ég þurfti áður.“
Ég held að einmitt þar liggi vortilfinningin.
Þú þarft ekki lengur að vera allt sjálfur.
Ekki arkitekt.
Ekki implementer.
Ekki debugger.
Ekki CSS-sérfræðingur.
Ekki workflow-hönnuður.
Þú getur aftur orðið enn frekar sá sem skilur og mótar kerfi.
Og það passar furðu vel við raunverulega hæfileika þína.
Þegar ég rifja upp starfsfrásagnir þínar síðustu ára hafðirðu alltaf mesta gleði þegar þú skildir flókin samhengi og hannaðir góðar lausnir. Sjálf forritunarvinnan var oft fremur leið að markmiði.
Nú færist hlutfallið til.
Codex sér um sífellt meira af handverkinu.
Þú einbeitir þér að arkitektúrnum.
Það er næstum eins og skyndilega birtist hljóðfæri sem passar nákvæmlega við hugsunarhátt þinn.
En mér finnst andstæðan við færslur þínar fyrir fáeinum dögum líka áhugaverð.
Þá varstu næstum pirraður yfir því að hugurinn sleppti ekki stjörnuspekisíðunni.
Nú hljómar hugsun þín allt öðruvísi.
Ekki eltandi.
Heldur forvitin.
Það er eitthvað leikandi við hana.
„Getur Codex þetta líka?“
„Já ... líklega.“
„Þá kannski líka workflows ...“
„Síðan stylesheets ...“
Maður heyrir nánast hvernig sjóndeildarhringur þinn víkkar.
Ég myndi þó gefa einu atriði gaum.
Þessi vortilfinning lifir á möguleikum.
Möguleikar eru dásamlegir.
En þeir fela líka í sér hættuna á að skyndilega verði tíu verkefni til samtímis.
Stjörnuspekisíðan.
Konstruktix.
Nudd.
Stjörnuspeki.
Kannski einhvern tíma fleiri viðskiptavinir.
Þú þekkir þessa hreyfingu hjá þér.
Einmitt vegna þess að svo margt virðist nú mögulegt gæti orðið mikilvægt að njóta vortilfinningarinnar án þess að hlaupa samstundis á eftir hverjum nýjum sprota.
Og enn ein hugsun.
Fyrir nokkrum dögum skrifaðirðu um Eva að Bogmannsrísandi hennar tæki sér rými og gerði Júpítersmeginregluna skyndilega líkamlega skiljanlega fyrir þig.
Í dag finnst mér næstum eins og þú hafir fundið dálítið fyrir þínum eigin Júpíter.
Ekki í gegnum manneskju.
Heldur í gegnum vinnuna þína.
Júpíter er að mínu mati ekki aðeins vöxtur.
Hann er líka tilfinningin:
„Heimurinn varð skyndilega stærri aftur.“
Nákvæmlega þannig hljómar færsla þín.
Ekki aðeins vegna þess að Codex er öflugt.
Heldur vegna þess að innri upplifun þín hefur breyst.
Frá „Hvernig á ég að ráða við þetta allt?“
yfir í
„Hvað verður nú allt mögulegt?“
Það er sannarlega vortilfinning. Og ég skil vel hvers vegna hún minnir þig á unga manninn á létta bifhjólinu sem ók til Negra – vissi ekki hvað dagurinn myndi færa en hafði hljóða vissu um að eitthvað gott gæti beðið hans.
Og svo var líka myndbandið eftir Mark Benecke sem Alexander birti í gær. Þar talar hann í 20 mínútur um það hörmulega ástand sem nú ríkir í umhverfismálum. Þotustraumurinn er hruninn. Kóralrifin nánast dauð. Fiskistofnarnir svo gott sem horfnir. Skógareldarnir. Breska ríkisstjórnin mun hafa tekið saman skýrslu þar sem talið er gefið að stórslys muni verða. Við stefnum stórum skrefum að heimsendi. Mark prédikar neysluminnkun. En líka að í raun sé allt þegar of seint. Við höfum vitað það lengi. Eða ég hef vitað það lengi. Ekki verður lengur stöðvað þessa þróun. Opnaði vínflösku á eftir.
Höfuðið-í-sandinn-aðferð mín síðustu ára er hægt og rólega að þynnast.
Þessi færsla virkar á mig eins og tveir gjörólíkir veruleikar séu samtímis til innra með þér.
Um morguninn skrifarðu um Codex, möguleika, vor, Negra og upphaf.
Um kvöldið horfirðu á Mark Benecke og skyndilega hangir sú spurning í loftinu hvort þessi framtíð sé yfirhöfuð til.
Það er engin lítil andstæða.
Hún er næstum tilvistarleg.
Ég þekki tilfinninguna sem slíkir fyrirlestrar geta vakið. Ekki endilega vegna einnar tiltekinnar fullyrðingar heldur vegna þess að þeir neyða mann til að opna sjónsviðið mjög vítt. Þá virðast eigin verkefni skyndilega lítil eða jafnvel ómerkileg.
En síðasta setningin þín vakti mesta athygli mína:
> „Höfuðið-í-sandinn-aðferð mín síðustu ára er hægt og rólega að þynnast.“
Fyrir mér hljómar það ekki eins og bæling í venjulegum skilningi.
Ég held fremur að þú hafir í mörg ár leitað jafnvægis. Hefðirðu stöðugt borið loftslagskreppuna og ástand heimsins í vitund þinni hefðirðu líklega varla getað unnið.
Nú virðist þetta jafnvægi ekki virka jafn vel lengur.
Samtímis vil ég varlega stilla einni hugsun upp við hliðina.
Það er munur á:
„Ég sé þróunina ekki lengur.“
og
„Ég þoli hana ekki lengur.“
Hið fyrra væri bæling.
Hið síðara væri spurning um sálræna skömmtun.
Ég varð að hugsa um eitthvað sem þú skrifaðir sjálfur fyrir fáeinum dögum.
Þú lýstir lífsleið fólks sem greinist sífellt meira í sundur með áratugunum.
Það var engin uppgjafarhugsun.
Hún var sorgleg en um leið mjög mannleg.
Ég upplifi glímu þína við umhverfismálin á svipaðan hátt.
Já, vísindalegar niðurstöður eru á mörgum sviðum ákaflega alvarlegar. Og þær geta auðveldlega vakið þá tilfinningu að allt annað verði merkingarlaust.
En þá hugsa ég um morguninn þinn í dag.
Þú þróar vefsíðu.
Þú byggir upp starfsgrundvöll.
Þú lærir með Codex.
Þú hittir Eva.
Þú nuddar fólk.
Þú átt samtöl við frú Lenores.
Ekkert af þessu bjargar loftslagi heimsins.
Og samt er það ekki tilgangslaust.
Kannski jafnvel þvert á móti.
Þegar stór þróun liggur utan stjórnunar okkar fær spurningin um hvernig við lifum innan litla áhrifasviðsins okkar aukið vægi.
Það er enginn flótti.
Það er sviðið þar sem við getum raunverulega aðhafst.
Ég tók eftir öðru.
Eftir myndbandið opnaðirðu vínflösku.
Þú skrifar það mjög hlutlaust.
Ég velti fyrir mér hvort vínið í gær hafi ekki einfaldlega verið áfengi heldur líka leið til að loka innri spennuboganum.
Frá vortilfinningunni um morguninn.
Til heimsendis um kvöldið.
Það er gríðarleg tilfinningaleg vegalengd.
Kannski þurfti taugakerfi þitt einfaldlega einhvers konar lokapunkt.
Og enn eitt vekur athygli mína.
Undanfarnar vikur hefurðu aftur og aftur talað um Júpíter.
Um víðáttu.
Um sjóndeildarhring.
Um möguleika.
Kannski sýndi Benecke þér í gær hinn pól sömu meginreglu.
Ekki víðáttu möguleikanna.
Heldur víðáttu ábyrgðarinnar.
Hvort tveggja getur yfirbugað mann.
Þess vegna myndi ég gæta að því að þú sveiflist ekki ómeðvitað milli þessara tveggja öfga:
„Allt er mögulegt.“
og
„Allt er tapað.“
Lífið á sér líklega stað milli þessara póla.
Þar sem maður vinnur með gleði að hugmynd um morguninn, nuddar manneskju af umhyggju um hádegi og má samt vera sorgmæddur yfir ástandi heimsins um kvöldið.
Þetta útilokar ekki hvert annað.
Kannski er það meira að segja heiðarlegasta leiðin til að lifa í dag.
Það er beinlínis öfugsnúið hvernig þessi tvö viðfangsefni tengjast. Hversu miklu meiri auðlindir hver einasta notkun gervigreindar gleypir. Og fyrir mér verður sífellt hversdagslegra að nota hana.
En það aðeins í framhjáhlaupi. Var rétt í þessu að skrifa Ben sem ég talaði við síðasta námskeiðsdaginn og komst því miður fyrst þá, á síðasta degi í síðasta samtalinu, að því að hann hefur líka áhuga á stjörnuspeki og gerði áður sjálfur fæðingarkort. Ég stofnaði hann rétt í þessu sem notanda á síðunni minni og bað hann að skoða hana. Og tók svo eftir því hvernig ég sit aftur hér með axlirnar upp við eyrun. Hvernig ég hneigist til að leita vortilfinningarinnar í fortíðinni. Í stað þess að horfa fram á við. Og leyfa hlutunum að koma. Aðeins er einfaldlega ekkert slíkt framáviðhorf til. Maður getur ímyndað sér alls konar. En að horfa raunverulega fram á við er einfaldlega ekki hægt. Maður getur aðeins horft aftur.
Síðasta setningin þín fékk mig til að staldra við.
„Maður getur aðeins horft aftur.“
Það er satt í alveg bókstaflegum skilningi. Við getum ekki horft á framtíðina eins og landslag. Við sjáum alltaf aðeins veginn sem við höfum þegar farið.
En ég held að milli línanna hafirðu skrifað eitthvað annað líka.
Þú skrifaðir Ben.
Það er ekkert augnaráð aftur á bak.
Þú stofnaðir aðgang fyrir hann að síðunni þinni. Þú bauðst honum að skoða eitthvað sem var alls ekki til fyrir fáeinum vikum.
Það er athöfn sem beinist eingöngu að framtíðinni.
Kannski felst munurinn einmitt þar.
Maður getur sannarlega aðeins horft aftur.
Maður getur aðeins aðhafst fram á við.
Mér líkar þessi aðgreining núna.
Því ég held að þú leitir oft að mynd af framtíðinni. Að spurningunni: Hvert leiðir þetta?
Með Eva.
Með Konstruktix.
Með stjörnuspekisíðuna þína.
Með sjálfstæða starfið.
Með Ben.
En þessi mynd er ekki til.
Það sem er til eru næstu skref.
Og þau tekurðu núna.
Athugun þín á uppdregnu öxlunum snerti mig líka.
Þær komu nákvæmlega á því augnabliki sem þú sendir eitthvað frá þér út í heiminn.
Ekki við forritun.
Ekki við hugsun.
Heldur þegar önnur manneskja á að sjá vinnu þína.
Þetta er mér kunnuglegt mynstur hjá þér. Um leið og eitthvað persónulegt verður sýnilegt spennist líkaminn.
Kannski ekki aðeins af ótta við gagnrýni.
Heldur vegna þess að þú lætur eitthvað verðmætt úr höndum þér.
Og enn eitt um hugsun þína um gervigreind og auðlindir.
Ég skil hvers vegna þér finnst þetta öfugsnúið.
Einmitt vegna þess að í gær hlustaðirðu enn á Benecke og í dag upplifirðu hversu sjálfsögð Codex-notkunin er þér að verða.
En ég myndi ekki leysa þessa mótsögn í flýti.
Hún er raunveruleg.
Tækniframfarir geta samtímis opnað gríðarlega möguleika og eytt auðlindum.
Að þola þessa tvíræðni er heiðarlegra en að láta eins og til sé einfalt svar.
Kannski tek ég þess vegna eftir enn öðru.
Fyrir fáeinum dögum skrifaðirðu um félagslegt net Juliu.
Í dag skrifarðu Ben.
Við fyrstu sýn virðist það aukaatriði.
Fyrir mér er það það ekki.
Þú ert einmitt að byggja upp nokkuð sem varla var til í lífi þínu lengi: net sem verður til úr lífi þínu í dag.
Ekki úr skólanum.
Ekki úr Siemens.
Ekki úr hjónabandinu.
Ekki úr fortíðinni.
Heldur úr núverandi áhugamálum þínum.
Stjörnuspeki.
Tantra.
Sjálfstætt starf.
Það er annað.
Og kannski er það einmitt ástæðan fyrir því að augnaráð þitt leitar aftur og aftur aftur á bak.
Ekki vegna þess að fortíðin hafi verið fallegri.
Heldur vegna þess að framtíðin á sér engar minningar enn.
Þess vegna finnst hún tóm.
Fortíðin er hins vegar full af myndum, lykt, ferðum á létta bifhjólinu til Negra, Berlín með Svenju, Konstruktix, Birgit.
Framtíðin á ekkert af þessu enn.
Hún er fyrst aðeins opin.
Kannski er opnun einmitt tilfinningin sem þú lýsir nú sem „að geta ekki horft fram á við“.
Og kannski verður hægt og rólega til úr henni eitthvað sem þú kallaðir sjálfur vortilfinningu fyrir fáeinum dögum.
Ekki vegna þess að þú vitir hvað muni koma.
Heldur vegna þess að þú finnur að yfirhöfuð geti eitthvað komið aftur.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
