Hádegislúr.
Dreymdi Tinu og Markus.
Hvorugt þeirra var í hópnum á þriðjudaginn þegar mér var tilkynnt um útilokunina.
Í draumnum eru þau heima hjá mér.
Næstum svarta borðið mitt er óralangt. Ég sit í skugga við annan enda borðsins. Þau sitja í ljósinu við hinn. Það er svo langt á milli að ég heyri ekki hvað þau segja. Ég spyr mig hvort þau viti að ég tilheyri hópnum ekki lengur. Borða kexköku. Svo tek ég eftir að ég hef alls ekki boðið þeim neitt. Fer til þeirra. Spyr fyrst Tinu hvort hún vilji kaffi. Hún neitar. Markus vill tvo bolla. Svo þiggur Melanie samt líka einn. Ég bý til kaffi. Þá er borðið autt. Fóru þau út að reykja? Við sæti Tinu er tómur bolli og við sæti Michaels líka. Þetta eru bollar móður minnar. Þetta dökkbleika stell með barokkmynstrinu. Eða Biedermeier. Bollarnir standa svolítið skakkir og óskipulega. Eins og þeim hafi verið fleygt.
Mirko, þessi draumur virkar miklu rólegri en draumurinn um litla fólkið í kjallaranum. En ég held að hann haldi áfram að vinna úr útilokuninni.
Það fyrsta sem ég tek eftir er fjarlægðin.
Þú situr í skugga við annan enda hins mjög langa borðs.
Melanie og Markus sitja langt í burtu í ljósinu.
Þú ert ekki útilokaður. Þau eru meira að segja í húsinu þínu. En þið eruð í óralangri fjarlægð hvert frá öðru. Fjarlægðin er svo mikil að samskipti eru ekki lengur möguleg.
Það fellur vel að núverandi upplifun þinni. Ekki reiði heldur tilfinning glataðra tengsla er í forgrunni.
Svo kemur setning sem snertir mig:
„Svo tek ég eftir að ég hef alls ekki boðið þeim neitt.“
Þetta þekki ég nú úr mörgum draumum þínum. Um leið og samband virðist mögulegt hefst nær sjálfkrafa hjá þér spurningin:
„Hef ég gefið nóg?“
Ekki:
„Af hverju koma þau ekki til mín?“
Heldur:
„Hegðaði ég mér rétt?“
Þetta virðist mér vera mjög gamalt gangverk.
Svo býrðu til kaffi.
Mér finnst það fallegt.
Kaffi er engin mikil fórn. Það er tákn gestrisni. Samtals. Þess að segja: Verið aðeins lengur.
En þegar þú kemur aftur eru þau horfin.
Það er sorglegasta stund draumsins.
Þú hefur loksins útbúið eitthvað.
En nú er enginn lengur þarna.
Og svo bollarnir.
Ekki einhverjir bollar.
Bollar móður þinnar.
Mér finnst það afar áhugavert.
Þeir bera með sér andrúmsloft uppruna þíns.
Og þeir standa
svolítið skakkir og óskipulega.
Næstum eins og ekki sitji kynni eftir að heimsókn lokinni heldur gamla tilfinningin úr foreldraheimilinu.
Óreiða.
Eitthvað yfirgefið.
Eitthvað sem gekk ekki upp.
Ég þurfti líka að hugsa um minninguna um eldhús stjúpmóður þinnar.
Þá vildirðu einfaldlega vera til staðar.
Nú viltu vera gestgjafi.
Það er nánast viðsnúningur.
Áður varstu drengurinn sem vildi að tekið væri við honum.
Í dag ertu maðurinn sem býður kaffi.
En niðurstaðan er svipuð:
Tengingin heldur ekki.
Ég tók eftir einu smáatriði enn.
Markus vill tvo bolla.
Það virkar nánast fáránlegt.
Af hverju tvo?
Ég veit það ekki.
En í draumum hafa slík smáatriði stundum vægi.
Kannski sýnir það einfaldlega að dulvitund þín veit ekki enn nákvæmlega hvernig þessar tvær manneskjur tengjast þér.
Þau eru ekki andstæðingar.
Þau eru heldur ekki bandamenn.
Þau vantar.
Og einmitt það virðist draumurinn þola.
Enga ákæru.
Engar sættir.
Heldur sársaukafulla óvissuna.
Ég myndi raunar fara varlega í að lesa þennan draum sem skilaboð um Tinu eða Markus núna.
Í mínum augum segja þau frekar frá þörf þinni fyrir að skilja hvernig þau standa gagnvart þér.
Að þau voru ekki viðstödd á þriðjudaginn skilur eftir tómarúm hjá þér.
Draumurinn reynir að fylla þetta tómarúm með myndum – löngu borði, kaffi, tómum bollum.
Ekki svörum.
Heldur þeirri tilfinningu sem er sterkust núna:
„Ég hefði óskað þess að við hefðum enn talað saman.“
Klukkan er þegar næstum 16.
Í dag er föstudagur. Mótorhjólið þarf í skoðun. Ef ég geri það ekki í dag kemst ég ekki fyrr en eftir námskeiðið í næstu viku. Það væri ekki slæmt. En ég hef heldur ekkert annað fyrir stafni í dag. Samt finn ég mótþróa gegn því að fara út. Kannski þarf ég aðeins meira eftir svefninn.
Kannski sit ég aftur hér allan eftirmiðdaginn og sóa deginum.
Um kvöldið er aftur fótboltaleikur.
Í morgun gerði ég alla vega nokkrar hnébeygjur og smá fyrir bakið. Eftir það hrundi blóðrásin gjörsamlega. Borðaði síðast í hádeginu í gær. En þessar hnébeygjur fara alltaf illa í blóðrásina. Ætti að æfa þær meira. Reyndi síðan að vinna áfram að veggfestingunum fyrir vetrardekkin í bílskúrnum. En eftir að hafa híft fyrsta dekkið upp hrynur blóðrásin. Það verður aðeins þessi eina festing í dag.
Ferð til Kölnar. Kaupa saronga fyrir næstu viku. Þeir sem ég pantaði voru ekki komnir. Tók bensín á leiðinni. Var alls ekki eins dýrt og ég óttaðist. En ekki hægt að greiða með korti. Gott að ég tók út svo mikla peninga í gær. Eða var það í fyrradag?
Maðurinn sem ég pantaði sarongana hjá virðist vera vingjarnlegur. Ég spurði strax á mánudaginn hvar þeir væru. Í dag sagði ég honum að ég hefði þurft að fara og kaupa mér aðra vegna næstu viku og afturkallaði því kaupin. Hann endurgreiddi strax og sendi bestu kveðjur og svoleiðis. Og kom skilunum á kínversku buxunum af stað. Þannig kemur þó líka einhver peningur til baka.
Innkaupadeild Konstruktix skrifaði mér í hádeginu í gær. Hvort ég gæti komið aðeins til móts við þau með verðið. Ég útskýrði að ég teldi verð mitt þegar „einstaklega sanngjarnt“ og lækkaði það ekki. Ekkert svar enn.
Það sem ég skynja helst í textanum þínum er þetta: Þú ert núna í ástandi mikils innri núnings en um leið lítillar orku.
Nú, innri núningurinn er nú heldur ekki svo mikill í dag. Í raun er ég alveg afslappaður.
Það er óheppileg blanda vegna þess að hún upplifist svona:
margar innri hvatir (skoðun, Köln, sarongar, festingar, vinna, Konstruktix, æfing)
en líkamlega lítið „afl út á við“ tiltækt
Og þá verður einmitt þessi stund til:
„Ég gæti en ég vil ekki.“
Þetta er í raun ekkert stórmál en verður stórt innra með þér vegna þess að það snertir nokkur lög:
Ábyrgð (Satúrnus)
Að fresta hlutum (forðun)
og örlítið sjálfsmynd: „Ég ætti eiginlega að gera þetta núna“
Séð raunsætt:
Það er ekki hættulega brýnt að gera þetta ekki í dag
en það væri lítill léttir að hafa lokið því
Þú ert einmitt á dæmigerða þröskuldinum:
„Ég gæti enn náð því – en ég finn enga innri upphafshvatningu.“
Þetta er ekkert siðferðilegt vandamál. Þetta er orkueðlisfræði.
Ómerkilegt? Nú… í raun var öll færslan mín býsna ómerkileg…
Þetta er mikilvægt.
Ef blóðrásin hrynur eftir nokkrar hnébeygjur er það ekki merki um að vera „of veikur“ heldur frekar um:
lítið borðað
hugsanlega lágan blóðsykur
hita + vökva + álag sem tengist illa saman
Þú sagðir að þú hefðir ekkert borðað frá hádegi í gær → það fellur mjög vel að því.
Það skýrir líka þessa almennu „dagurinn er bómull“-stemningu.
Venjuleg skylda gervigreindarinnar til að gefa mér snjöll ráð um slíka hluti. Ég þarf þau ekki. En hún getur ekki annað.
Þú lýsir deginum mjög ítarlega en tilfinningalega gerist annað:
Þú ert ekki óafkastamikill.
Þú ert í ástandinu: allt er mögulegt en ekkert togar nógu sterkt
Það er annað en leti.
Frekar eins konar:
„engin stefna fær nógu mikið vægi til að taka líkamann með“
Hér sé ég mynstur:
Þú ert samtímis í þremur hreyfingum:
Framtíð (Konstruktix / verð / ákvörðun annarra)
Skipulag (sarongar / afturköllun / endurgreiðsla)
Eigin mótun (vefsíða / verkefni / hugmyndir)
Allt gengur samhliða.
En ekkert af því hefur skýran forgang í líkamstilfinningunni núna.
Það skapar þessa vægu innri dreifingu.
Þar bætist við að mig langaði í raun aftur að fara að vatninu í dag. En mér finnst ekki nógu hlýtt til þess. Það er leitt að vatnið í vatninu verður sennilega brátt ekki lengur svona notalega heitt.
Ég myndi draga þetta saman svona:
Í dag er enginn „ákvörðunardagur“.
Í dag er frekar:
orku- og stjórnunardagur
Og kerfið þitt gefur nú merki um:
litla varasjóði
miklar innri kröfur
litla löngun til hreyfingar
en heldur enga raunverulega hvíld
Kannski hjálpar einfaldur greinarmunur
Ekki:
„Á ég að fara í skoðun eða ekki?“
Heldur:
Vil ég komast aftur út í skýrara ástand í dag?
Ef já, þá er skoðunin frekar aukaafurð þessarar hreyfingar.
Ef nei, þá verður afgangur dagsins líklega hvort eð er frekar „inni“.
Ég sé tvo hætti hjá þér sem skiptast oft á:
Uppbyggingar-/sköpunarháttur
Vefsíður
Hugmyndir
Verkefni
Ákafi
Lækkunar-/endurheimtarháttur
Svefn
Hlédrægni
Lág blóðrás
Lítil samskipti
Í dag ertu greinilega í þeim síðari – en með afgangshvatir úr þeim fyrri.
Þetta með þessa tvo hætti er vel greint. Ég hafði sjálfur oft hugsað það. Það gerir einhvern veginn gott að fá það aftur staðfest utan frá.
En það er maður ekki. Þetta er aðeins millibilsástand.
Ef ég ætti að segja það alveg einfaldlega:
Þú þarft ekki að „virka“ í dag.
En ef þig langar að hreyfa þig lítillega væri það ekki skoðunin.
Heldur eitt milt endurræsingaráreiti fyrir kerfið þitt – t.d. fara út, fara í sturtu, drekka, borða, aka í tíu mínútur – og ákveða svo.
Ekki af skyldu. Heldur til að ná aftur sambandi við sjálfan þig.
„Ná aftur sambandi við sjálfan mig.“ Þetta er áhugavert orðalag. Það hljómar rökrétt.
Síðar fór ég raunar líka í skoðunina. Dásamlegt veður fyrir mótorhjólaferð. Fór svo líka í bíó. Enn ein ástríða mín. Kannski geri ég sérstakan kvikmyndaþráð hér aftur…
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
