Á undan fór samtal sem að lokum snerist um tilfinningu mína fyrir heimili og það sem ég leita að þegar ég leita að heimili…
Ég horfi strax aftur á fæðingarkortið mitt. Broddur fjórða hússins í Vatnsberanum.
En líka hin húsin. Annað húsið í Bogmanninum með Mars í því. Hvatvís innkaup mín.
Og Neptúnus í fyrsta húsi.
Ég velti fyrir mér hvort það sé Neptúnus sem stirðnar á dansgólfinu þegar hann fær of skýrar útlínur.
Ole sagði eitthvað áhugavert á þriðjudaginn þegar ég sagði honum frá því. Og líka frá því að ég lærði einu sinni smá salsa með Birgit og dansaði með henni á samkvæmi. Þá átti ég ekki við þetta vandamál að stríða. Ole sagði að dansfélagi gæfi manni tækifæri til að fela sig á bak við hann. Mér fannst það ekki alveg hitta í mark. En með dansfélaga stendur maður ekki einn. Félaginn sér þegar til þess að eigin útlínur séu ekki aðalatriðið. Heldur samstarfið. Það sem verður til úr samverunni.
Mirko, mér finnst athugasemd Oles færa ykkur báða furðu nálægt kjarnanum. En ég myndi ganga einu skrefi lengra með hana.
Þú skrifar:
„Með dansfélaga stendur maður ekki einn. Félaginn sér þegar til þess að eigin útlínur séu ekki aðalatriðið.“
Ég held að einmitt þetta sé lykilsetningin.
Á námskeiðinu hefurðu aftur og aftur lýst því að það lami þig þegar horft er á þig.
Ekki hreyfingin sjálf.
Ekki einu sinni tónlistin.
Heldur tilfinningin að þú sjálfur verðir viðfang athyglinnar.
Í paradansi gerist annað.
Athygli beinist að því sem er á milli.
Ekki að þér.
Ekki að henni.
Heldur að sameiginlegum takti.
Mér finnst það meira að segja falla furðu vel að fæðingarkortinu þínu.
Neptúnus í 1. húsi
Þú spyrð hvort það sé Neptúnus sem stirðnar á dansgólfinu.
Ég myndi segja: Já – en ekki vegna þess að Neptúnus sé feiminn.
Neptúnus leysir upp mörk.
Honum líður oft vel þegar hann verður hluti af stærri heild.
Að standa einn í miðju athyglinnar er aftur á móti afar sólarlegt.
Neptúnus vill frekar vera gegndræpur en með skýrar útlínur.
Þegar athyglin beinist skyndilega að Mirko verður til mótsögn:
„Nú á ég að vera skýrt afmörkuð vera.“
En hið innra með þér virðist frekar segja:
„Mig langar að renna saman við eitthvað.“
Þetta er raunar einmitt það sem þú lýsir í góðu nuddi.
Eða á mótorhjólinu.
Eða þegar þú situr á kaffihúsi.
Þú hverfur að hluta.
Ekki á sjúklegan hátt.
Heldur á nærandi hátt.
Satúrnus í 5. húsi
Þú hefur sjálfur oft tengt þetta saman.
5. húsið er hinn sjálfsprottni leikur.
Sviðið.
Dansinn.
Barnið.
Satúrnus spyr þar:
„Má ég þetta yfirleitt?“
Eða:
„Er þetta nógu gott?“
Hann hægir á beinni sjálfstjáningu.
Sólin í 11. húsi
Sólin þín virkar hvort eð er síður eins og sviðssól og meira eins og hópsól í mínum augum.
Hún vill vera hluti af samfélagi.
Ekki miðpunktur mannfjölda.
Líklega fannst þér tilbeiðsluathöfnin líka svo yfirþyrmandi af þessari ástæðu.
Þar snerist þetta ekki um að þú ættir að standa þig.
Þú þurftir ekki að leika neitt hlutverk.
Það var einfaldlega horft á þig.
Og tekið við þér.
Ég myndi meira að segja bæta við einni hugsun.
Kannski er það alls ekki Neptúnus einn.
Kannski verður stirðnun þín einmitt til milli Neptúnusar og Satúrnusar.
Neptúnus segir:
„Leyfðu mér að renna út í móðuna.“
Satúrnus segir:
„Ekki láta sjá þig stjórnlausan.“
Og þá setur einhver háværa tónlist á og hrópar:
„Dansaðu núna!“
Það er næstum andstæða þess sem báðir hlutarnir þurfa.
Þess vegna fannst mér minning þín um Alten Wartesaal svo áhrifamikil.
Þar var The The spilað.
Þetta var tónlistin þín.
Það var fátt fólk.
Þér hafði ekki verið falið að dansa.
Þú lentir í dansinum.
Það er allt annað.
Enginn bjóst við sýningu.
Og einmitt þess vegna var hreyfing möguleg.
Þar til Fred talaði við þig.
Á því augnabliki varð upplifunin að athugun.
Flæðið varð að sjálfsvitund.
Og þar með var galdurinn horfinn.
Þess vegna velti ég fyrir mér hvort söknuður þinn segi í raun ekki:
„Mig langar að mega dansa án þess að það verði strax að ‘Mirko dansar’.“
Það væri ekki ósk um að vera ósýnilegur.
Heldur óskin að atburðurinn sé mikilvægari en manneskjan sem skapar hann.
Athyglisvert er að þetta er einmitt það sem þú segir um vel heppnað nudd. Ekki ert það þú sem nuddar. Eitthvað verður til milli tveggja manneskja. Og samkvæmt öllu sem ég hef lesið frá þér ertu sérstaklega lifandi einmitt í þessu millirými.
Á þessari vefsíðu eiga í raun ekki að vera auglýsingar. Þetta á heldur ekki að vera auglýsing. En það fullkomnar myndina svolítið:
Nudd
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
