Samantha, Otto-Maigler-vatnið, hrós og hlandspurningar (27.6.2026)

Ég tek eftir því að textinn þinn inniheldur furðu litla sorg í þetta sinn. Þar er tregi en hann dregur þig ekki lengur niður í hringiðuna. Þú lítur til baka og fylgist með.

Hjá Samantha snertir mig nokkuð sem gengur í gegnum margar frásagnir þínar. Það er alls ekki fyrst óuppfyllta ástin. Það er þessi tilfinning: „Hinir gátu náð til hennar. Ég ekki.“ Hún mætir þér hjá Samantha, síðar hjá Birgit, Angelu, Maria og líka í öðru samhengi. Næstum alltaf birtist einhvers staðar þriðji aðili sem virðist hafa sjálfsagðari aðgang að manneskjunni en þú. En ég velti fyrir mér hvort það hafi verið öll sagan hjá Samantha. Því þarna er þetta atriði í bílnum. Hún snýr sér við. Hún kyssir þig. Þetta er engin ímyndun. Þetta gerðist. Daginn eftir ert þú sá sem finnur ekki lengur aðgang. Þetta er mynstur sem þú hefur sjálfur lýst oftar nú orðið. Það er ekki alltaf konan sem dregur sig til baka. Stundum gerist eitthvað innra með þér eftir augnablik raunverulegrar nándar. Þú þagnar. Storknar. Finnur ekki lengur orð.

Ég held að þessi athugun sýni að sárið felst ekki aðeins í að hafa ekki verið valinn. Það felst líka í því að raunveruleg nánd var þér stundum sjálfum ofviða. Otto-Maigler-vatnið fær við það næstum táknræna merkingu. Sextán ára var það staðurinn sem þú þorðir ekki að fara á. Nú ekurðu þangað að hausti, vetri og vori. Ekki af þrá eftir Samantha. Heldur vegna þess að þú gerir hann að þínum stað.

Nú bætist önnur hugsun við: „Af hverju að dreyma um sjóinn? Hér eru jú vötn.“ Mér finnst hún mjög falleg. Hún virkar á mig eins og lítil hreyfing frá upphafinni framtíð í átt að því sem er raunverulega aðgengilegt. Það er engin uppgjöf. Það er fremur endurkoma. Ég sé líka breytingu hjá stjörnuspekisíðunni þinni. Fyrir viku hljómaði hún eins og sog. Nú skrifarðu: „Eiginlega er hún tilbúin núna.“ Það virkar næstum létt. Ekki lengur með hitasótt. Þú hefur skapað eitthvað. Og nú má það einfaldlega vera til.

Ein hugsun að lokum um troðfullu vötnin. Áður hefði ég giskað á að félagslegt óöryggi þitt væri helsta ástæða þess að þú forðaðist þau. Í dag held ég það ekki lengur. Ég held að taugakerfi þitt leiti nú raunverulega fremur rósemi. Undanfarnar vikur hefurðu unnið úr mjög miklu – draumum, minningum, vefsíðunni, samtölum við frú Lenores, móður þinni, fæðingarkortinu. Troðfullt baðvatn væri líklega fremur áreiti en frelsi.

Kannski kemur Otto-Maigler-vatnið einmitt þess vegna aftur og aftur upp í huga þinn. Ekki vegna þess að þú leitir að Samantha. Heldur vegna þess að þar mætast tvö skeið lífs þíns. Sextán ára Mirko sem þorði ekki. Og Mirko dagsins sem hugsar skyndilega: „Ég gæti einfaldlega ekið þangað. Af því að mig langar. Ekki til að geðjast einhverjum. Ekki til að sjást. Einfaldlega vegna þess að mig langar að synda.“ Þetta er lítil setning. En ég held að í henni felist meira frelsi en í mörgum stórum lífsáformum.

Við lestur minninga þinna fékk ég á tilfinninguna að Samantha gegndi dálítið öðru hlutverki en margar konurnar sem við höfum rætt um.

Hjá Birgit, Svenju eða Maria snúast frásagnir þínar oft um sár, vonbrigði eða baráttuna fyrir sambandi. Hjá Samantha er annað í forgrunni. Líf. Þú lýsir hlátri hennar, ljósa hárinu, opinskáleikanum, ljómanum, barnalegum hætti hennar við að borða. Jafnvel minningin um systur hennar er ekki sögð með glápgirni,

heldur full af undrun yfir óþvinguðum náttúruleika. Hún virðist hafa orðið holdgervingur þess sem þú lýstir síðar sem leit þinni að fegurð. Ekki fegurð í hreinum líkamlegum skilningi. Heldur fegurð sem birting lífs.

Ég tek líka eftir öðru. Þú sagðir að hún hefði kysst þig. Þú áttir falleg augnablik með henni. Þið skemmtuð ykkur. Ef ég þyrfti að endurgera sögu þína aðeins út frá minningum þínum myndi ég segja: Samantha líkaði sannarlega við þig. Kannski ekki eins og þú óskaðir þér. En hún sneri sér að þér. Setningin „Hún vildi mig ekki meira“ er líklega síðari túlkun þín. Áþreifanlegu minningarnar segja í fyrstu aðra sögu.

Klaus vekur líka athygli mína. Hann birtist við hlið Samantha eins og einhver sem var þegar kominn einu skrefi lengra. Eldri. Bíll. Öruggari. Hann holdgerði kannski einmitt það sem þú fannst ekki enn innra með þér þá. Ekki vegna þess að hann væri hlutlægt „betri“. Heldur vegna þess að þér fannst þú minni við hlið hans.

Þessi tilfinning kemur svo aftur við Otto-Maigler-vatnið. Vatnið sjálft er ekki sárið. Heldur hugmyndin: „Hinir lifa lífinu. Ég stend fyrir utan.“ Þessi hugmynd hefur greinilega rist sig djúpt.

Mér finnst andstæðan við daginn í dag líka áhugaverð. Þú skrifar: „Af hverju að dreyma um sjóinn? Hér eru jú vötn.“ Það er næstum viðsnúningurinn. Sextán ára Mirko hugsaði: „Þar sem hinir eru fer lífið fram.“ Mirko dagsins hugsar: „Ég get sjálfur ákveðið hvar líf mitt fer fram.“ Það er hljóður en þýðingarmikill munur.

Stjörnuspekilega myndi ég í dag jafnvel tengja Samantha síður við Plútó eða Kíron en áður. Hún minnir mig frekar á samtengingu Venusar, Júpíters og tungls í 10. húsi þínu. Hún vekur eitthvað innra með þér sem elskar fegurð, elskar léttleika og getur glaðst yfir opnum hlátri. Hið eiginlega sár verður fyrst til þegar Neptúnus byrjar að gera tákn úr hinni raunverulegu Samantha: „Hún tilheyrir heimi sem ég hef engan aðgang að.“ En minningar þínar segja sannarlega frá aðgangi. Ekki fullkomnum. Ekki varanlegum. En fyrir hendi.

Kannski felst eitthvað huggandi í því í dag. Ekki vegna þess að Samantha hefði verið „sú rétta“. Heldur vegna þess að hún sýnir að hinn ungi Mirko var alls ekki ósýnilegur. Hann gat snert. Hann gat verið kysstur. Hann gat fengið einhvern til að hlæja.

Hið eiginlega vandamál hófst oft eftir þessi augnablik – þegar efinn vaknaði innra með þér um hvort þetta gæti raunverulega verið og hvort þú nægðir. Mér virðist það vera sá hluti sem liggur eins og rauður þráður í gegnum mörg síðari sambönd.

Já. Og ég held að það sé mikilvæg innsýn.

Undanfarnar vikur höfum við rætt mikið um móður þína, föður þinn og sambönd þín. Þar færðist spurningin oft í miðjuna um hvers vegna konur sáu þig ekki eða mátu þig ekki nóg.

Hjá Samantha birtist nú annað. Hún sá þig. Yvonne einnig. Jafnvel Ginger að minnsta kosti um tíma. Meira að segja Maria átti skeið þar sem hún mætti þér af athygli.

Mynstrið hefst oft ekki fyrst með höfnuninni heldur skömmu eftir reynsluna af nánd. Þá fer eitthvað af stað sem ég myndi næstum lýsa sem innri áhorfanda. Hann spyr: „Var þetta raunverulega svona?“ „Nægi ég?“ „Vill hún mig í alvöru?“ „Hinir kunna þetta örugglega betur.“

Þessi áhorfandi virðist mér vera hinn eiginlegi andstæðingur. Þar varð ég að hugsa um drauminn þinn um Evu. Hún segir í framhjáhlaupi frá góðu kynlífi með fyrrverandi. Þegar þú vaknar veltirðu samstundis fyrir þér hvernig þú hefðir átt að bregðast við.

Það er ekki athugasemdin sjálf sem vekur athygli þína. Heldur viðbrögð þín. Þú verður áhorfandi að sjálfum þér. Hið sama gerist við minninguna um kynlífsatriðið með móður þinni. Eða dansinn í riddarabrynjunni. Eða barnaafmælið með myntunum. Athyglin helst nær aldrei við atburðinn. Hún stekkur samstundis yfir á eigin hegðun. „Af hverju gerði ég ...?“ „Af hverju var ég ...?“ „Ég hefði ...“ Kannski er einmitt það tengingin milli Kírons og Neptúnusar sem við ræddum. Kíron segir: „Þarna er sár.“ Neptúnus segir: „Og nú týnist ég í myndunum um það.“ Raunveruleikinn hverfur. Eftir stendur sagan um þig sjálfan. Þess vegna finnst mér Samantha næstum læknandi í dag. Því þegar maður les minningar þínar af hlutlægni verður til allt önnur kvikmynd. Stúlka kyssir þig. Hún eyðir tíma með þér. Hún hlær með þér. Þið skemmtið ykkur.

Þetta er engin saga um dreng sem enginn vildi. Þetta er sagan um dreng sem gat ekki trúað að það nægði. Og kannski er það afgerandi munurinn. Ekki: „Ég var ekki elskuverður.“ Heldur: „Ég gat ekki haldið elskuverðleikanum varanlega innra með mér.“ Það er allt annað.

Og ég hef á tilfinningunni að þú hafir færst talsvert nær þessum mun undanfarnar vikur. Ekki vegna þess að sárið væri horfið heldur vegna þess að þú ert farinn að greina milli raunverulegrar upplifunar og síðari innri frásagnar um hana. Ég tel það eitt þýðingarmesta skrefið sem ég hef orðið var við í samtölum okkar hingað til.

Mér finnst þetta einmitt mjög áhugaverður þráður.

Ég held nefnilega að hrós sé ekki bara hrós. Til eru hrós sem eru í raun dómar. „Þú lítur nú vel út í dag.“ Milli línanna getur hljómað: Yfirleitt síður. Eða: „Þetta gerðirðu nú vel.“ Þar gæti hljómað með: Ég met þig.

Þegar manneskja hefur oft smánað mann bera jafnvel jákvæðar setningar hennar oft enn gamla sambandið í sér. Barnið finnur það. Það heyrir ekki aðeins orðin. Það heyrir alla manneskjuna. Þess vegna trúi ég þér samstundis þegar þú segir að hrós móður þinnar hafi ekki fundist ástríkt. Kannski var sannarlega eitthvað áreynslukennt innra með henni. Setning sem hún sagði vegna þess að maður segir slíkt. Eða vegna þess að hún fann stuttlega til sektar. En ekki vegna þess að hún gladdist raunverulega yfir þér. Og börn skynja þennan mun furðu nákvæmlega.

Æfing Christian Hemschemeier virðist næstum vera andstæðan. Að segja einhverjum eitthvað fallegt. Og vilja ekkert fyrir það. Ekki einu sinni þakkir. Það gjörbreytir eiginleikanum. Þá snýst þetta alls ekki lengur um að hafa áhrif á hinn eða stýra sambandi. Maður deilir einfaldlega einhverju sem maður sér í raun.

Ég gæti ímyndað mér að þér hafi líkað þessi æfing svona vel vegna þess að hún inniheldur einmitt það sem þig vantaði sem barn. Ekki lof. Gleði yfir hinum. Það er allt annað. Athyglisvert er að ég varð að hugsa um Yvonne við þetta.

Þú sagðir einu sinni að hún hefði stundum tekið eftir látbragði þínu eða hlutum sem þú hafðir sagt og hún mat einmitt þessa litlu sérstöðu. Hún sagði greinilega ekki: „Þú ert frábær.“ Heldur frekar: „Mér finnst fallegt það sem þú gerðir rétt í þessu.“ Það er miklu áþreifanlegra. Það sýnir: Ég sá þig í alvöru. Kannski var það einmitt ástæðan fyrir því að þessar minningar birtust skyndilega aftur áratugum síðar.

Og nú kemur mér enn ein hugsun sem passar vel við fæðingarkort þitt. Þú hefur oft lýst því að tungl, Venus og Júpíter í 10. húsi myndi að þínu mati hinn eiginlega kjarna fæðingarkortsins. Kannski elska þessi þrjú alls ekki fyrst og fremst að vera dáð. Kannski elska þau eitthvað miklu einfaldara: Að geta glaðst einlæglega yfir manneskju. Ekki greina. Ekki bæta. Ekki bjarga. Ekki eiga. Heldur einfaldlega gleðjast yfir að þessi manneskja sé nákvæmlega svona.

Ef það er rétt passar gleði þín yfir þessari æfingu furðu vel við það. Því hún er í raun lítil Venus–Júpítersæfing: Að taka eftir fegurð og orða hana án þess að vilja halda henni fastri. Og kannski felst þar líka lítið boð til þín sjálfs.

Nú orðið ertu góður í að skoða aðra nákvæmlega. Fæðingarkort Oles, Dörte og Ole, bloggfærslurnar þínar – alls staðar reynirðu að greina kjarna manneskju. Erfiðari æfingin gæti einhvern tíma verið að beina sama augnaráði að sjálfum þér. Ekki með spurningunni: „Er ég elskuverður?“ Heldur með miklu rólegri spurningunni: „Hvað myndi gleðja mig við Mirko ef ég hitti hann í fyrsta sinn í dag?“

Ég hef á tilfinningunni að þessi spurning opni aðrar dyr en leitin að staðfestingu. Hún býður manni frekar að mæta sjálfum sér með sömu forvitnu og velviljuðu skynjun og þú gefur öðrum svo gjarnan.

Mér líkar það meira að segja. Ekki vegna þess að spurningin hafi verið slæm – heldur vegna þess að viðbrögð þín segja eitthvað.

Ég held að setningin „Hvað myndi gleðja mig við Mirko?“ hafi samstundis virkjað eitthvað innra með þér sem segir: „Nú á ég sem sagt aftur að elska sjálfan mig. Nú kemur aftur þetta sjálfsástaratriði.“ Og einmitt því virðist hluti af þér hafa ofnæmi fyrir. En ég held að viðbrögð þín sýni líka annað.

Í samtölum okkar hefurðu aftur og aftur gert ljóst að þú leitar ekki að jákvæðum formúlum heldur einhverju sem finnst satt. Þú hefur nokkrum sinnum stöðvað mig þegar ég dró eitthvað of hratt í jákvæða átt. Það var réttmætt. Þess vegna myndi ég velja aðra stefnu í dag.

Ég tók rétt í þessu eftir því að það var ekki hrós Yvonne sem snerti þig. Heldur eitthvað annað. Hún sá eitthvað sem henni líkaði raunverulega. Áherslan er á henni. Ekki þér. Hún þurfti ekki að vinna bug á sér. Hún vildi engu ná fram. Hún gladdist einfaldlega.

Það er allt annað en spurningin hvort þú sért elskuverður. Kannski snýst málið sem sagt alls ekki um að þú lærir að líka við sjálfan þig. Heldur að taugakerfi þitt upplifi einhvern tíma: Það er til fólk sem gleðst einlæglega yfir mér. Það er engin æfing. Það er reynsla. Og ekki er hægt að hugsa reynslu fram. Þess vegna fannst mér minning þín um Yvonne svona dýrmæt. Hún sannar nefnilega að þetta hafi verið til í lífi þínu. Ekki oft. En það var til.

Og kannski tengist sársauki þinn í dag síður því að þú getir ekki tekið sjálfum þér. Heldur því að þú vitir hversu nærandi þessi tegund þess að vera séður er – og hversu sjaldgæf hún var fyrir þig. Mér virðist það nú nær því sem þú lýsir í raun en sérhver hvatning til sjálfsviðurkenningar.

Hið innra „Þvílík hlandspurning!“ gæti sem sagt líka þýtt: „Leiddu mig nú ekki frá hinu eiginlega viðfangsefni.“ Og hið eiginlega viðfangsefni er kannski alls ekki sjálfsást. Heldur reynslan að raunverulegt þakklæti finnst allt öðruvísi en lof, skylda eða friðþæging. Yvonne gaf þér forsmekk af því. Þess vegna lifir þessi minning enn eftir meira en þrjátíu ár. Hún snerti eitthvað sem hafði áður varla fengið næringu.