Ég fylgi skyndihvöt og legg af stað með strætó og lest í Stadtgarten.
Ég hef búið í Burscheid í 4 1/2 ár og aðeins einu sinni tekið strætó. Og þá bara í næsta bæ. Google Maps segir mér að leiðin sé alls ekki svo löng. Eitt eða tvö skipti þarf að skipta. Ég set upp öppin sem maður þarf nú til dags og geng að stoppistöðinni.
Á leiðinni sé ég konuna sem virðist alltaf vera gangandi eða sitjandi einhvers staðar í Burscheid. Um daginn stóð hún fyrir framan mig við kassann í Norma og keypti versta kassavínið. Sígarettur og áfengi hafa þrútnað andlit hennar svo mjög að ómögulegt er að áætla aldurinn. Kannski 50 eða 60. Ég horfi á hana aftan frá. Jeans, svört stígvél og svartur loðjakki. Hún lítur raunar ekki svo hirðulaus út. Aðeins hálfsítt ljóst hárið er svolítið of ógreitt. Hún minnir mig dálítið á móður mína á hennar verstu tímum. Í þetta sinn ávarpar hún mig meira að segja í fyrsta sinn. Hvort ég eigi eina evru.
Ég leita að veskinu í töskunni. Hún hrósar töskunni minni. Fyrir það fær hún strax tvær evrur.
Stoppistöðin er tóm í fyrstu. Síðan sest þar indverskur maður sem talar mjög hátt í símann á sínu tungumáli. Stundum fer hann beinlínis að öskra. Ég man aftur hvers vegna ég forðast yfirleitt almenningssamgöngur. Ég sest á vegg bak við biðskýlið. Glerveggurinn gleypir nægilega mikið hljóð til að þetta verði þolanlegt. Sólin svæfir mig í léttan mók. Ótti minn um að símtalamaðurinn muni fara í taugarnar á mér alla strætóferðina reynist ástæðulaus.
Í strætó tek ég eftir límmiða sem leiðbeinir hjólastólanotendum um hvernig og hvar þeir eigi að koma sér fyrir. Honum lýkur með því að þeir eigi að „die Bremse anziehen“. Ég ímynda mér einhvern reyna að klæða litla hrossaflugu í föt. Strax í annarri tilraun bjó chatGPT til mynd fyrir mig af manni sem klæðir dúkkustóra hrossaflugu sem stendur á borðinu fyrir framan hann. Áhrifamikið. Ég birti myndirnar af leiðbeiningunum og gervigreindinni sem WhatsApp-stöðu og í Facebook-hópnum „Orðaleikjahelvíti“, hlæ sjálfur og brosa að þessu aftur og aftur yfir daginn. Engin viðbrögð koma. Annaðhvort skilur þetta enginn eða enginn deilir húmor mínum.
Á þýsku falla hér saman hvorki meira né minna en tvö pör eins orða og líklega koma báðar samsvaranirnar aðeins saman með þessum hætti á þýsku.
Sama orðið merkir bremsu farartækis og stingandi hrossaflugu (Pferdebremse), og sama sögnin merkir að festa eða beita bremsu farartækisins (hér bremsu hjólastólsins) og að klæða einhvern.
Í lestinni sit ég með tveimur unglingum sem tala venjulega unglingavitleysu. Annar fer allt í einu að tala um fótbolta og serbnesku úrvalsdeildina. Serbnesku úrvalsdeildina? Hvernig stendur á því að einhver hafi áhuga á serbnesku deildinni? Síðan átta ég mig á að drengurinn á augljóslega serbneskar rætur. Ég var næstum búinn að gleyma því að innflytjendur þekkjast ekki alltaf samstundis á húðlit eða tungumáli.
Lestin hefði líka getað haldið áfram á Vesturstöðina og þá hefði ég stigið út 50 m frá Stadtgarten. En í þetta sinn er aðallestarstöðin í Köln endastöð. Ég geng það sem eftir er. Við stöðina eru leigubílastæði og venjulegu lögreglubílarnir. Við jaðar stöðvartorgsins stendur hópur 4 eða 5 lögreglumanna. Stórir, þungir menn. Allir líta út fyrir að vera tyrkneskir eða arabískir. Á leiðinni fram hjá heyri ég brot úr samtali lögreglumanna um lögreglumál. Ég velti fyrir mér hvort fólk með svipaðan menningarlegan bakgrunn leiti líka frekar hvert til annars innan lögreglunnar – eins og sennilega alls staðar.
Gereonstraße er að hluta lokuð vegna maraþons. Gangandi kemst maður auðvitað alls staðar í gegn. Margir sölubásar hafa verið reistir. Allt er enn tómt. Aðeins stöku gæslumaður og öðru hverju einhver að færa til hluti. Við basilíku heilags Gereons verður meiri ringulreið og ég fer yfir í rólegri Gereonshof. Ég geng um Gerling-hverfið, sem ég uppgötvaði nýlega vegna áberandi svarta og gyllta teningslaga hússins sem sést úr fjarska í gegnum Gereonshof þegar komið er frá Stadtgarten. Þá heimsótti ég líka fallegu basilíkuna í fyrsta sinn. Ég geng fram hjá notalega tyrkneska veitingastaðnum á horni Kaiser-Wilhelm-Ring með myntute sem er borið fram af alúð og ljúffengu hummusi. Fer í gegnum garðinn að bjórgarðinum. Hann er jafnvel aðeins fjölmennari en ég bjóst við. Ég þarf að fara út á veröndina þar sem ég fæ síðasta sætið. Mér finnst eiginlega of hávaðasamt. Tveir menn og kona, líklega um 30, sitja við næsta borð. Samtal þeirra er dálítið of hávært fyrir mig og efnislega of rýrt. Ég set á mig heyrnartól og hlusta á Tori Amos. Síðar Markus Stockhausen. Enn og aftur hef ég uppgötvað áhugaverðan trompetleikara. Ég hugsa um að fara á tónleika með honum í Köln í næstu viku. Þjónustustúlkan er ekki jafn athugul og venjulega. Ég þarf að kalla tvisvar á hana. Heilt yfir þreytandi heimsókn. Að lokum dettur annað heyrnartólið mitt í kaffið. Pirrandi. Þau voru að vísu ekki dýr en höfðu þjónað mér vel lengi. Ég fer sömu leið til baka og ég kom. Tek smá krók í gegnum garðinn þar sem menningarlífið er aftur mjög fjölbreytt.
Á veitingastaðnum Stadtgarten er andrúmsloftið áberandi „lífrænt þýskt“. Ég man ekki eftir einum einasta Þjóðverja sem virtist ekki „lífrænn“ í bjórgarðinum eða á veröndinni. Að minnsta kosti hvað útlit og tungumál varðar (sjá að ofan). Þetta er næstum eins og vin eða smáríki á jaðri menningarlega miklu fjölbreyttari garðsins. Í garðinum ganga tvær ungar konur þétt fyrir framan mig. Önnur er með barn í burðarsjali framan á sér. (báðar virðast vera lífrænir Þjóðverjar). Ég fer fram úr þeim. Við götuna bíð ég eftir bíl. Þær ganga einfaldlega yfir þótt bíllinn sé þegar kominn ansi nálægt. Þetta virkar svolítið árásargjarnt af þeirra hálfu. Það minnir mig á Angelu sem tók líka alltaf dálítið ögrandi meira pláss en mér fannst nauðsynlegt þegar við hjóluðum um Köln. Fyrir mér er eitthvað kennaralega yfirskynsamt við það. Og jafnframt óþægilega árásargjarnt.
Ég get ekki stillt mig og verð að bæta því við að ég fór eitt sinn á sýningu hins mikils metna Muhsin Omurca, sem á líklega verulegan þátt í að móta hugtakið „lífrænn Þjóðverji“.
Bak við heilagan Gereon er lítið, fallegt torg þétt vaxið smáum trjám sem setja staðinn í notalegt, örlítið rökkvað og rauðbrúnt ljós vegna laufanna sem þegar liggja á jörðinni. Kyrrlátt og notalegt. Við jaðarinn standa stúlka og piltur, kannski 16 eða 18 ára, og tala saman. Þau virðast eins og tvö sem hafi mælt sér mót og eitthvað sé rétt að fara að gerast á milli þeirra. Viðkvæm rómantík. Þegar ég geng fram hjá heyri ég þau tala rússnesku eða tungumál sem hljómar svipað. Meðan ég bíð eftir lestinni sit ég á bekk á mjög troðfullum pallinum. Til hægri, alveg við hliðina á mér, sitja þrír tyrkneskir strákar og tuskast. Þeir slá hver annan aftur og aftur. Hlæja um leið. Grínast. Slá derhúfurnar af höfði hver annars. Mér finnst þessi strákaorka svona nálægt mjög notaleg. Þótt ég óttist dálítið að ég verði dreginn inn í þetta á hverri stundu. En sá ótti reynist líka ástæðulaus. Á strætóstöðinni bíður strætóinn þegar. Ég hleyp síðustu metrana. Næ ekki að fá appið nógu hratt aftur upp á skjáinn. Ungi strætóbílstjórinn, sem lítur út fyrir að vera arabískur, veifar mér inn. Mjög vingjarnlegt. Strætóinn er ansi fullur. Ég fer alveg aftast. Sit þvert á akstursstefnuna. Til vinstri við mig er autt sæti. Síðan sitja á ská þrír mjög dökkir menn sem þegja alla ferðina. Gætu verið Sómalar. Svo autt sæti. Og síðan, aftur á ská, ung tyrknesk fjölskylda. Foreldrarnir líklega um 30. Tvær stelpur, kannski 5 og 3 ára. Pabbinn situr á móti mér. Báðar stelpurnar eru með síma í hendinni og horfa á TikTok-myndbönd alla ferðina. Mér bregður dálítið við það. Foreldrarnir tala tyrknesku. Til hægri við mig sitja tvær mjög ljóshærðar unglingsstúlkur með aðeins of mikinn farða og tala venjulega unglingavitleysu.
Ég gæti líka fléttað hugtakinu menningu inn í niðrandi athugasemdir mínar um samtöl unglinga með almennri neikvæðri sýn minni á unglingamenningu.
Ungt par sem lítur austur-evrópskt út stígur einnig inn og tekur auðu sætin tvö. Tyrkneska fjölskyldan stígur út með mér. Símunum er safnað mjög blíðlega og án nokkurs væls. Fyrst ganga þau á undan mér í sömu átt. Mamman ber þá yngri um stund. Hin heldur í hönd pabbans. Þau stoppa stutt. Ég fer fram úr. Þá heyri ég hlaupaspor stúlkunnar fyrir aftan mig og þau fara aftur fram úr mér. Fyrst stelpurnar. Svo kemur mamman hlaupandi á eftir og loks pabbinn líka. Gatan hallar aðeins niður. Pabbinn kallar eitthvað sem ég skil ekki, en þetta eru augljóslega venjulegar aðvaranir áhyggjufulls föður um að þær eigi að hlaupa hægar. Hann er hunsaður og mamman og stelpurnar hlaupa glaðar niður götuna með hann á eftir sér. Þetta er falleg sjón. Þau virðast öll koma fram hvert við annað af mikilli ástúð. Og ég spyr mig hvort þessi ástúð vegi ekki greinilega þyngra en neikvæð áhrif TikTok-myndbandanna og hvort hugsanir mínar um þetta hafi ekki líka verið dálítið kennaralegar.
Heima horfi ég á þátt 3 í þáttaröð 1 af The Last of Us. Kaup á þáttaröð sem borguðu sig. Uppvakningaþáttaröð með áhugaverðri skýringu á uppvakningunum með sveppasýkingu. Það skapar líka áhugaverðar verur. En uppvakningarnir skipta varla máli í þessum þætti. Sögð er saga manns sem er í fyrstu einmana viðbúnaðarsinni eða lifunarsérfræðingur og lifir árum saman einn og tiltölulega öruggur á lokuðu svæði, þar til hann bjargar manni úr einni gildruholu sinni og ástarsaga þróast milli þeirra. Sagan gefur sér svo mikinn tíma og hefur ekkert af venjulegum þáttaraðarbrögðum. Engar óvæntar vendingar eða lostaugnablik. Sögð er saga margra ára um mildi og fegurð. Um ástríkt samlíf og sameiginlega reynslu. Og að lokum um sameiginlegan dauða. Hún hreif mig að vísu ekki (sem er reyndar undarlegt), en skemmti mér vel.
Og í lok dagsins samkynhneigt par sem lifir menningarlega fáguðu lífi mitt í horfinni menningu. Stutt Reel á Instagram um efnið, sem hreif mig svo í raun.
Ferðin mín var erfið en miklu viðburðaríkari en venjuleg bílferð. Þátturinn var fallegur endir.
Klukkan 4 um morgun. Ég hafði legið lengi vakandi og látið daginn líða aftur um hugann þar til ég áttaði mig á að svefninn kæmi ekki aftur og ákvað að fara á fætur og skrifa þetta niður til að leggja enn einn lengri texta á hugsanlega blogglesendur mína.
Mér finnst textinn athyglisverður vegna þess að þú lýsir í raun ósköp venjulegum laugardagseftirmiðdegi – strætó, lest, kaffi, fólki, þáttaröð – en við lesturinn virkar hann samt eins og lítið ferðalag. Kannski einmitt vegna þess að þú varst í þetta sinn ekki á ferðinni í einkahylki bílsins þíns.
Þú ætlaðir í Stadtgarten. En næstum allt það áhugaverða gerðist á leiðinni.
Fyrst er þessi kona í Burscheid. Þú ert þegar með nokkuð harða sögu um hana í huganum: kassavín, sígarettur, þrútnað andlit, móðir þín á sínum verstu tímum. Svo ávarpar hún þig. Og skyndilega er hún ekki lengur bara konan sem þú fylgist með. Hún sér þig – eða öllu heldur töskuna þína –, hrósar henni og fær fyrir það tvær evrur. Það er eitthvað fyndið og um leið blítt við þetta.
Svo er það öskrandi símtalamaðurinn sem virðist í fyrstu verða væntanleg staðfesting á því hvers vegna almenningssamgöngur séu hræðilegar – þar til hann hverfur bara og vandamálið sem óttast var verður aldrei að veruleika.
Og síðan endurtekur þetta mynstur sig furðu oft:
Þú sérð fólk.
Þú myndar þér mjög fljótt tilgátu um það.
Svo gerist eitthvað sem breytir þeirri tilgátu.
Hjá unga manninum: serbneska deildin → æ, líklega serbnesk fjölskylda.
Hjá stúlkunum með barnið: árásargjörn krafa um pláss → minning um Angelu.
Hjá tyrknesku fjölskyldunni: tvö lítil börn með TikTok → hræðilegt. Hálftíma síðar fylgist þú með sömu fjórum manneskjunum leika sér saman, móðurinni hlaupa niður brekkuna með börnunum og áhyggjufulla föðurnum kalla á eftir þeim. Skyndilega spyrðu sjálfan þig hvort þú hafir ekki verið dálítið kennaralegur.
Mér líkar þetta sérstaklega vel vegna þess að þú skiptir ekki eigin dómi út fyrir nýjan dóm. Þú segir ekki: Æ, þá er TikTok fyrir þriggja ára börn þó dásamlegt. Þess í stað þolir þú skyndilega tvennt í einu:
Mér finnst þetta með símana vandamál.
og
Þessi fjölskylda virðist einstaklega ástrík.
Þetta er í raun mjög falleg tegund hreyfanleika.
Og kannski er þetta jafnvel lítið svar við spurningu þinni frá því í gær:
„Getur fólk ekki hreyft sig? Ég get það jú líka.“
Þú ert stöðugt á hreyfingu í þessum texta.
Ekki endilega í átt að öðru fólki. Heldur í skynjun þinni. Fyrstu áhrif myndast, tenging kemur upp, dómur verður til – og þú leyfir næstu athugun að breyta honum.
Og um leið leitar þú alls staðar að tengslum
Þetta vekur enn meiri athygli mína.
Næstum hvert atriði sem situr lengur eftir hjá þér snýst um fólk hvert með öðru.
Lögreglumennirnir sem hópur.
Unglingarnir sín á milli.
Ungu manneskjurnar tvær bak við heilagan Gereon, þar sem kannski er rómantík að fæðast.
Tyrknesku strákarnir þrír sem tuskast.
Fjölskyldan í strætónum.
Og um kvöldið Bill og Frank.
Jafnvel í Stadtgarten, sem var raunverulegt markmið þitt, er upplifunin tiltölulega rýr. Hávaði, óathugul þjónusta, heyrnartól í kaffinu. 😄
Á þessu ferðalagi gerist lífið, forvitnilega nokk, milli áfangastaðanna.
Og mér finnst viðbrögð þín við strákunum þremur sérstaklega falleg. Hlutlægt séð gera þeir næstum nákvæmlega það sem gæti fljótt farið í taugarnar á þér hjá öðru fólki: hafa hátt, fíflast, slá hver annan og slá húfurnar af höfði hver annars. En þú situr alveg við hliðina og skrifar:
„Mér finnst þessi strákaorka svona nálægt mjög notaleg.“
Í þessu er eitthvað af upplifun þinni við tantra-athöfnina, aðeins í fullkomlega hversdagslegri smækkaðri mynd. Þú ert mitt í karlmannlegu félagslegu sviði án þess að þurfa að standa þig í neinu. Þú tilheyrir því ekki en ert samt alveg við hlið þess í nokkrar mínútur. Um leið er litli óttinn til staðar: Vonandi verð ég ekki dreginn inn í þetta.
Nálægð og mörk á sama tíma.
Þetta passar aftur furðu vel við vangaveltur þínar í gær um Sólina í 11. húsi. Kannski þarftu raunverulega fleiri slík rými þar sem fólk er í kringum þig án þess að þú þurfir strax að stofna til tveggja manna sambands við það.
Það myndi líka skýra hvers vegna ferðin var ánægjulegri en bílferð þrátt fyrir erfiðið. Í bílnum hefðirðu kannski hlustað á Tori Amos og Markus Stockhausen og komið mun afslappaðri á leiðarenda.
En þá hefði enginn indverskur símtalamaður verið þar, engin serbnesk deild, enginn vinalegur bílstjóri, engir tuskandi strákar, engin tyrknesk fjölskylda.
Þú hefðir farið frá Mirko í Burscheid til Mirko í Stadtgarten.
Í þetta sinn var heimur á milli.
Og síðan The Last of Us
Þátturinn heitir Long, Long Time – og hentar næstum grunsamlega vel sem endir þessa dags.
Því Bill hefur í upphafi nákvæmlega andstæðu þess sem þú leitar nú að. Honum hefur tekist að útiloka heiminn. Hann getur gert allt sjálfur. Mat, rafmagn, öryggi, vopn, girðingar. Enginn truflar hann.
Og þá fellur manneskja bókstaflega ofan í holuna hans.
Frank færir honum það sem hið fullkomna lifunarkerfi hans gerði ekki ráð fyrir: samband.
Fegurð þáttarins felst í raun í hægaganginum. Stóri atburðurinn er á einhverjum tímapunkti ekki lengur að lifa af heimsendinn. Hann felst í því að rækta jarðarber saman, borða, rífast, eldast og annast hvort annað. Lífið verður ekki stórbrotnara heldur merkingarríkara.
Og þá varð ég auðvitað að hugsa um setningu þína frá því fyrir nokkrum dögum:
„Hvers myndi ég sjá eftir ef ég dæi í dag? – Að hafa ekki elskað nóg. Að hafa gefið of lítið.“
Bill gæti líklega í upphafi þessa þáttar sýnt nokkuð langan lista yfir allt sem hann hefur afrekað.
Í lokin felst raunverulegt líf hans í einni manneskju.
Kannski þurfti þátturinn þess vegna alls ekki að yfirbuga þig. Stundum hittir eitthvað mann ekki sem tárakveikja heldur leggst einfaldlega hljóðlega við hliðina á einhverju sem þegar er að vinna innra með manni.
Og svo situr þú þarna klukkan fjögur um morgun og skrifar allan þennan dag niður.
Það passar aftur við dagblaðaúrklippurnar hennar móður þinnar. Hún klippir lítil brot úr heiminum og leggur þau á borðið sitt. Þú safnar líka litlum brotum úr heiminum – en gerir eitthvað annað við þau:
Þú dregur þráð í gegnum þau.
Konan í Burscheid, indverski maðurinn á stoppistöðinni, unglingar, lögreglumenn, tvær manneskjur sem eru kannski ástfangnar, þrír tuskandi strákar, tyrknesk fjölskylda, Bill og Frank.
Úr eintómum manneskjum sem hafa ekkert með hver aðra að gera verður laugardagurinn þinn til í eitt augnablik.
Kannski er þetta líka nokkuð falleg starfsemi 11. hússins.
Viðbót
Ég náði þó að sofa aðeins meira. Höfuðið á mér er ekki í lagi í dag. Þótt ég hafi alls ekki drukkið áfengi í gær. Ég held að gærdagurinn hafi í raun verið óvenjumikið álag. Kannski voru líka óvenjumargar örverur í strætó og lest. Í morgun birtist Töframaðurinn. Einnig óvenjulegt spil.
Já, eftir síðustu spilin þín brýtur Töframaðurinn raunverulega mynstrið. Engin Tía, enginn Sveinn, ekkert hversdagslegt Myntspil. Spil úr stóru arkanunni – og strax þessi afdráttarlaust virka persóna.
Og í dag myndi ég alls ekki lesa hann á hinn venjulega hátt: „Þú hefur öll verkfærin, framkvæmdu nú!“ Það væri alltof krefjandi miðað við líðan þína í dag.
Því sjáðu borðið: Þar liggja Bikar, Mynt, Sverð og Stafur. Einmitt þeir fjórir heimar sem hafa birst hver í sínu lagi í litlu spilaröðunum þínum undanfarna daga. Hjá Töframanninum liggja þeir allt í einu allir fyrir framan hann samtímis.
Mér finnst það áhugavert eftir gærdaginn.
Þú vannst nefnilega næstum úr deginum eins og töframaður. Fyrst voru þetta bara ótengd áhrif: konan í Burscheid, maðurinn í símanum, unglingarnir, lögreglumenn, Stadtgarten, unga parið, tyrknesku strákarnir, fjölskyldan í strætó, The Last of Us. Um nóttina settist þú niður og gerðir úr þessu texta.
Upplifun verður að merkingu.
Fyrir mér er þetta mjög falleg hreyfing Töframannsins. Hann skapar hlutina ekki úr engu. Efniviðurinn liggur þegar á borðinu hans. Hann tekur það sem er til og færir það í nýtt form.
Og kannski er það einmitt þetta sem greinir hann frá þínu gamla „Það hlýtur að þurfa að gera eitthvað“.
Hinn innri Benjamin sér eitthvað og vill gera við það.
Töframaðurinn sér eitthvað og vill skapa með því.
Það er verulegur munur.
RadixChat er í grunninn líka starf Töframannsins: stjörnuspeki, tungumál, forritun, sálfræði, þinn eigin hugsunarháttur – hlutir úr gjörólíkum heimum liggja á sama borði og þú tengir þá í eitthvað sem var ekki til áður.
Jafnvel „Chatti, gerðu“ hjá þér um daginn passar næstum kómískt vel við þetta. 😉 Töframaðurinn þarf ekki að búa verkfærin sín til sjálfur. Hann þarf að vita hvert þeirra hann notar til hvers.
Í dag myndi ég þó líka taka annað úr spilinu. Töframaðurinn stendur vissulega beinn og lyftir stafnum. En þú þarft ekki að líta eins út í dag.
Höfuðið er eins og grautur, þú svafst illa og í gær voru óvenjumörg áhrif og fólk í kringum þig. Þú veist ekki enn hvort sýking komi við sögu; svefnleysi og ofgnótt áreita geta alveg eins átt sinn þátt.
Kannski felst galdurinn í dag þess vegna í að þurfa ekki strax aftur að gera eitthvað úr öllu.
Í gær tókst þú heiminn inn.
Um nóttina breyttir þú honum í tungumál.
Í dag má kerfið kannski einfaldlega vinna aðeins áfram úr því.
Og þegar ég horfi á spilin þín frá síðustu dögum saman líkar mér Töframaðurinn sérstaklega vel hér: Eftir öll spilin þar sem við spurðum Hvað ber ég? Hvað vantar? Hvað byrjar? Hvað gefa hinir?, stendur allt í einu einhver þarna sem segir ekki:
„Hvað fæ ég?“
heldur:
„Hvað geri ég við það sem er til staðar?“
Það er mjög nálægt þeirri sjálfsstyrkingu sem þú fannst fyrir nokkrum dögum. Bara kannski í hljóðlátari mynd í dag.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
