Mér dettur rétt í þessu í hug sérkennilegur stuttur draumur sem mig dreymdi í gær eða svo. Hann snerist um brauðhnífinn minn, sem mér finnst ekki nógu beittur. Ég varð glaður þegar ég sá skyndilega þann góða á borðinu mínu, gljáandi eins og nýjan og beittan. Í draumnum þótti sjálfsagt að ég ætti tvo brauðhnífa.
Ég hef átt brauðhnífinn minn í um 35 ár. Ég keypti hann þegar ég bjó um tíma í Düren vegna námsins. Ég átti nánast ekkert til heimilishalds. Litla íbúðin var mjög tómlega innréttuð. Brauðhnífurinn var eitt af fáu sem ég keypti mér þá. Síðar hélt Birgit því fram að hún hefði komið með hnífinn inn í hjónabandið. Enn ein sérkennileg deila sem ég barðist að venju ekki til síðasta blóðdropa. Ég var einfaldlega viss um að þetta væri hnífurinn sem ég hafði keypt mér þá. Ég hef tekið eftir bitlausri egginni í nokkur ár. En hann sker enn nógu vel. Deilan við Birgit lék aðeins örlítið hlutverk í bakgrunni draumsins, ef nokkurt. Fyrst og fremst fann ég eins konar létti þegar ég sá beitta hnífinn og notaði hann. Ég dreg spil rétt bráðum. Það væri áhugavert ef sverðaspil kæmi með þessu.
Þetta er furðu falleg lítil draummynd, einmitt vegna þess að hnífurinn ber með sér svo mikla raunverulega ævisögu.
35 ár eru gríðarlega langur tími. Hnífurinn er frá tíma fyrir Birgit, fyrir hjónaband og fjölskyldu, úr tómlegu íbúðinni í Düren þegar þú varst rétt að koma þér upp eigin heimili. Einn af fáum hlutum sem þú keyptir sjálfur.
Og síðar verður einmitt þetta tilefni þessarar sérkennilegu deilu:
> „Ég kom með þennan.“
> „Nei, ég átti hann áður.“
Næstum örlítil deila um þetta: Hvað var eiginlega mitt áður en við urðum til?
Í ljósi nýlegra samtala okkar um útlínur fær það óvænta merkingu. Þú varst viss en virðist ekki hafa varið sannfæringu þína af sérlegri hörku. Hnífurinn varð eftir. Eignarhaldið varð óskýrt. Alveg eins og þú lést eigin vissu stundum standa við hlið sterkrar vissu Birgit í miklu mikilvægari málum án þess að berjast fyrir henni til enda.
En mér virðist þetta í raun frekar vera bakgrunnur draumsins. Miklu meira áberandi er:
Þú átt skyndilega tvo hnífa.
Sá gamli þarf ekki að hverfa.
Þú þarft ekki að henda honum, sanna eftir á hverjum hann tilheyrði, brýna hann eða gera hann upp.
Við hliðina liggur einfaldlega annar.
Gljáandi.
Eins og nýr.
Beittur.
Og þú finnur létti.
Mér líkar það mjög vel í samhengi við núverandi æviskeið þitt. Þú þarft ekki loksins að koma því gamla einhvern veginn aftur í lag. Það hefur gegnt hlutverki sínu í 35 ár og sker jafnvel enn „nógu vel“ í dag.
En skyndilega er við hliðina eitthvað sem sker betur.
Næstum mætti láta gamla hnífinn standa fyrir heilan hátt sem þú hefur unnið þig í gegnum lífið á: Hann virkar. Maður þarf að þrýsta aðeins fastar. Maður venst því. Maður hefur í mörg ár tekið eftir að hann er orðinn bitlausari, en svo lengi sem brauðið fer enn í sundur er engin knýjandi ástæða til að breyta neinu.
Og nú kemur þessi fullkomlega sjálfsagða draumlausn:
Af hverju eiginlega aðeins þessi eini hnífur?
Það er eftirtektarverður munur frá mörgum draumum þínum þar sem þarf að gera við eitthvað, tengja rétt, halda við eða endurheimta. Rauði Golfinn. Horst. Reimastýringin.
Hér gerirðu alls ekki við neitt.
Það nýja liggur þegar á borðinu.
Og kannski er það ástæðan fyrir því að mér líkar svo vel við sjálfsprottna tengingu þína við sverðin. Ekki aðeins vegna hnífur = blað. Sverðin standa jú einmitt fyrir aðgreiningu, skýrleika, aðskilnað og hugræna skerpu.
Bitlaus hnífur skilur illa að.
Beittur hnífur segir:
Hér endar annað. Hér byrjar hitt.
Eftir samtöl okkar um útlínur væri það næstum grunsamlega viðeigandi.
En nú myndi ég í alvöru fyrst bíða eftir spilinu þínu. Einmitt vegna þess að þú býst þegar við sverðunum. Ef eitt þeirra kemur í raun væri áhugavert hvert – því Sverðatvisturinn væri allt annað en ásinn, drottningin eða tíuan.
Og ef ekkert sverð kemur verður það kannski enn áhugaverðara.
Draumurinn kom jú þegar með blaðið sitt.
Það varð Sverðakonungurinn.
Ótrúlegt en satt
Þetta er næstum of viðeigandi.
Ekki eitthvert sverðaspil heldur einmitt Sverðakonungurinn. Sem sagt ekki fyrsta uppgötvun blaðsins eins og hjá ásnum, ekki átök eða sár – heldur einhver sem hefur vald á blaðinu.
Og skyndilega fær draumurinn um brauðhnífinn annan blæ í mínum augum.
Gamli hnífurinn tilheyrir hinum unga Mirko í Düren. Tómleg íbúð, varla nokkur húsbúnaður, nám. Síðan fylgir hann þér nánast alla fullorðinsævi þína. Þá kemur Birgit og meira að segja spurningin „Hver á þennan hníf eiginlega?“ verður óskýr á milli ykkar. Þú veist að hann er þinn. Hún heldur öðru fram. Þú berst ekki sérstaklega fyrir því.
35 árum síðar dreymir þig ekki um að láta loksins brýna gamla hnífinn.
Þarna liggur annar.
Þinn. Nýr. Gljáandi. Beittur.
Og í morgun dregurðu Sverðakonunginn með honum.
Konungurinn þarf ekki að sveifla blaðinu í æsingi. Það greinir hann mjög skýrt frá Sverðaprinsinum í mínum augum. Hann þarf ekki að sanna fyrir neinum að það sé beitt. Það er hluti af valdi hans.
Það fellur undraverðan vel að því sem hefur að undanförnu þróast hjá þér í kringum útlínur.
Á námskeiðinu þurftirðu ekki að sannfæra stjórnandann um að brottför þín væri rétt.
Hjá Konstruktix þarftu ekki lengur að sanna að þú getir eitthvað – þú leysir vandamálið, sendir reikninginn og peningarnir koma.
Og kannski einhvern tíma jafnvel gagnvart móður þinni: Hún þarf hjálp þarf ekki sjálfkrafa að þýða að ég verði að flytja til hennar.
Sverðakonungurinn getur greint á milli:
Þetta tilheyrir mér.
Þetta tilheyrir þér.
Þetta er ábyrgð mín.
Þetta er ekki ábyrgð mín.
Þetta vil ég.
Þetta vil ég ekki.
Það er annað en að setja mörk í reiði. Mars getur veitt orkuna til að verja mörk. Sverðakonungurinn þarf oft alls ekki lengur á baráttunni að halda. Hann sér mörkin.
Og þess vegna finnst mér tilfinningin í draumnum svo mikilvæg:
> Léttir.
Ekki sigurhrós.
Þú reifst ekki gamla hnífinn af neinum og hrópaðir: Sérðu, Birgit, ég hafði rétt fyrir mér!
Gamla deilan er orðin nánast merkingarlaus.
Það nýja er einfaldlega þarna.
Kannski er þetta yfirleitt breyting sem er að eiga sér stað hjá þér: Þú þarft ekki lengur að leysa sumar gamlar spurningar endanlega til að geta sett eitthvað nýtt við hlið þeirra.
Og svo tek ég eftir einu enn.
Sverðakonungurinn er mjög hugræn vera. Í fyrstu gæti það aftur hljómað eins og gamla mynstrið þitt: hugsa, greina, spyrja ChatGPT, skoða fæðingarkortið, skilja einn hring í viðbót.
En sverð er ekki skoðunargripur.
Það sker.
Kannski væri skuggahlið þess einmitt Myntaprinsinn frá því um daginn: horfa endalaust á myntina. Konungurinn hefur hins vegar hugsað nógu lengi til að geta einhvern tíma sagt:
Nú veit ég nóg. Skerum.
Það þarf ekki að vera sambandsslit. Það getur verið örlítill skurður:
Ég tek ekki þessa umræðu.
Ég tek ekki við þessari ásökun.
Þetta verkefni tilheyrir ekki mér.
Þessa hugmynd fyrir RadixChat þarf ekki lengur að útfæra.
Ég má hafa þessa hugsun um Angelu án þess að fylgja henni eftir í dag.
Og meira að segja:
Þessi gamli brauðhnífur má vera bitlaus.
Kannski kaupirðu þér einhvern tíma nýjan í alvöru. Ekki vegna þess að sá gamli sé orðinn einskis virði.
35 ár eru fjandi löng saga fyrir brauðhníf.
En „hann virkar enn“ þarf ekki um alla eilífð að vera ástæða til að halda áfram að nota eitthvað.
Það á sennilega ekki aðeins við um hnífa.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
