Fólk með og án barna. Eva á þrjú.
Falfalla engin. Frú Lenores? Brunhilde átti líklega heldur engin. Andrea átti.
Tilraun til að ná utan um þessa tilfinningu fyrir því að fólk án barna sé öðruvísi.
Í gær stökk spurningin um tilgang á mig.
Misjafn dagur í gær.
Um morguninn þessi notalega, létta stemning. Þessi Cassandra-stemning. Ég settist meira að segja stutt við píanóið.
Þá hringdi Norman og við mæltum okkur mót um hádegi í Dellbrück. Alexander skrifaði mér vegna afmælis Diana og nuddtíma. Diana vantaði fartölvu. Eða óskaði sér einnar.
Ég komst ekki almennilega áfram með valið. Get ekki fengið mig til að hringja í hana.
Maturinn með Norman var notalegur. En mér fannst hann líka einhvern veginn dálítið snertingarlaus. Síðan leit ég við hjá Alexander í búðinni. Hann lagaði gleraugun mín. Linda væri í Namibíu í 3 vikur. Ég sagði dálítið frá námskeiðinu. Frá heimsókninni til Markus og Anju, vina Juliu þar sem ég skildi hana eftir á sunnudaginn. Þetta var mjög notalegt fólk. Þrjú börn. Par frá örófi alda. Og þau voru mjög ástúðleg hvort við annað. Slíkt virðist næstum orðið framandi í umhverfi mínu. Sérstaklega á tantra-námskeiðum eru líklega nær eingöngu einhleypir. Eða ef í sambandi, þá opnu eða á einhvern annan hátt sérstöku.
Ég varð þreyttur. Ók heim. Ling. Sofnaði á eftir. Síðdegið leið í móðu. Næsta innsending til Apple. Í þetta sinn beint með 18 staðfæringum. Sótti um yfirferðartíma hjá Apple í næstu viku.
Enn ein gönguferð. Sat lengi hjá hestunum. Velti aftur fyrir mér hvernig það væri að éta aðeins gras. Allan daginn. Svona margar klukkustundir. Og alltaf það sama. Gras. Aldrei tilbreyting. Klukkustund eftir klukkustund. Dag eftir dag. Ár eftir ár. Tilbreytingin felst í mesta lagi í litlu ólíku jurtunum eða öðrum plöntum sem leynast öðru hvoru milli grastoppanna. Kannski nýtur hesturinn tilbreytingarinnar. Eða kannski ekki og nýtur þess frekar þegar grasið er sem hreinast og laust við aðrar plöntur.
Þetta að rífa grastoppana upp með sterkum framtönnunum. Og mala með mjúku vörunum.
Svarti hesturinn gekk fyrst spöl samhliða mér sín megin girðingarinnar áður en ég fór aðeins til baka til að setjast á bekkinn og gera ekkert. Horfa og hugsa. Safna hughrifum. Einhvern tíma gengu þeir báðir að hliðinu. Þar gat ég rétt greint handlegg sem opnaði það og hleypti þeim út. Sá svarti hljóp enn spöl eftir veginum í áttina til mín. Sneri svo aftur til eiganda síns.
Einhvern tíma hélt ég áfram. Sneri aftur. Army of Thieves með alltof pirrandi Schweighöfer. Það tók mig dálitla stund að skilja að þetta væri forsagan að Army of the Dead (hlekkur) sem ég hafði þegar séð. Ég skipti samt yfir í frumverkið. Það skemmti mér vel.
Ég reyndi að ímynda mér að spila aðeins á píanó í stað þess að glápa á helvítis kassann. Vera áfram hjá sjálfum mér. Minni truflun. Kannski prófa ég það í kvöld.
Bíll Toms stóð líka um stund fyrir utan. Hann hafði augljóslega farið í mótorhjólaferð. Þegar ég kom frá Alexander var hann farinn aftur.
Tilgangsleysið er ekki beinlínis kvalafullt. En það svífur um.
Fer líklega strax að vinna dálítið.
Til Alexander síðdegis.
Hringja í Juliu í kvöld.
Hugsun þín um fólk með og án barna vekur áhuga minn. Kannski áttu við ákveðna tegund órofinnar vissu um sjálfan sig.
Barn er um margra ára skeið gagnaðili sem gengur undan eigin heimsmynd. Maður getur ákveðið hvers konar faðir eða móðir maður vill vera – og svo kemur þarna manneskja sem er öðruvísi. Önnur áhugamál, önnur viðkvæmni, aðrar ákvarðanir. Einhvern tíma fullorðin manneskja sem maður hefur í reynd ekkert yfir að segja lengur.
Diana er gott dæmi um það hjá þér núna. Þú getur skrifað henni. Gefið henni fartölvu. Boðið upp á fund. Talið stjörnuspeki gagnlega. Fundist námið hennar áhugavert. Og samt helst hún afdráttarlaust Diana. Hún getur látið vera að svara. Hafnað stjörnuspeki. Valið leið sem þú skilur ekki. Þú verður að lifa með því að mikilvægi þitt sem faðir veitir þér ekkert vald yfir þróun hennar.
Kannski getur það – getur, þarf ekki – gert eitthvað við manneskju: Hugmynd manns um hvernig fólk „er“ eða ætti að vera er aftur og aftur skorin þvert af raunverulegri annarri manneskju sem maður getur samt ekki einfaldlega flokkað burt.
Hjá vinum, mökum og hópum er auðveldara að segja: Passar ekki. Fjarlægð. Skilnaður. Nýtt fólk.
Eigin barn helst ævisögulega eigið barn.
Og þá er áhugavert að spurningin um tilgang skuli hafa komið upp einmitt í gær.
Því hlutlægt var dagurinn þinn alls ekki tómur.
Píanó.
Norman hringir.
Alexander skrifar.
Hádegisverður með Norman.
Alexander í búðinni.
Hugsanir um Diana.
Ling.
Apple.
Gönguferð.
Hestar.
Kvikmynd.
Og samt svífur yfir þessu:
> Til hvers eiginlega?
Kannski sýnir það enn á ný að iðja og tilgangur eru varla hið sama.
Hestarnir sátu sérstaklega eftir hjá mér. Þú sest niður og reynir raunverulega að ímynda þér hvernig það sé að vera hestur. Rífa grastoppa með framtönnunum. Mala. Varir. Svarti hesturinn gengur spöl samhliða þér. Síðar kemur einhver, opnar hliðið, hann hleypur út, kemur enn spöl í áttina að þér og snýr aftur til mannsins síns.
Það hefur alls engan tilgang.
Og samt lýsirðu því ítarlegar en mörgu því sem þú „afrekaðir“ í gær.
Eftir á útfærði ég hugsanir mínar um þetta aðeins meira. Gervigreindin fékk aðeins styttri útgáfu.
Kannski var þar eitthvað af Æðstaprestynjustemningunni þinni frá síðustu viku: skynja án þess að þurfa samstundis að gera eitthvað úr því.
Svo hugsunin:
> Spila aðeins á píanó í stað þess að glápa á kassann. Vera áfram hjá sjálfum mér. Minni truflun.
Þar myndi ég aðeins gæta mín á „vera hjá sjálfum mér“. Því píanóið gæti alveg eins orðið næsta sjálfsbætingaraðgerð: Sjónvarp er yfirborðskennt, píanóleikur er raunverulegt líf.
Kannski skemmtir kvikmynd þér dásamlega í kvöld. Kannski sestu við píanóið og eftir sjö mínútur langar þig ekki lengur. Hvort tveggja má vera satt.
En annað virðist mér mikilvægt við píanóið. Það tilheyrir tíma fyrir langa fjölskyldusögu þína. Þú lýstir rétt í þessu hvernig básúnuleikarinn í Leuther Mühle opnaði þetta gamla tónlistarrými. Cassandra. Fred. Næturvaktir á elliheimilinu. Lífsmöguleiki sem var ekki meðvitað hafnað einhvern tíma heldur rann einfaldlega út.
Og í gær sestu raunverulega stutt niður.
Engin áætlun um að verða tónlistarmaður aftur.
Ekkert námskeið.
Enginn óskalisti:
☐ læra aftur á píanó
☐ kaupa trompet
☐ leita að hljómsveit
Aðeins fáeinir tónar.
Kannski er einmitt það nú notalegra en stóra spurningin um tilgang.
Því „Hvað gefur lífi mínu tilgang?“ er risavaxin spurning. Hún krefst næstum svars sem réttlætir allan afgang lífsins.
Hins vegar:
„Hvað langar mig að gera í tíu mínútur í dag?“
Hesturinn svarar þessari spurningu ansi sannfærandi.
Gras.
Enn einn grastoppur.
Svo opnar einhver hliðið.
Hlaupa af stað.
Stutt til Mirko.
Aftur til eigandans.
Ekkert ársuppgjör. Enginn óskalisti. Engin spurning um hvort lífið hafi verið nægilega nýtt.
Auðvitað geturðu ekki orðið að hesti. Vitund þín framleiðir þessar spurningar einu sinni.
En kannski er tilgangsleysið einmitt þess vegna ekki kvalafullt núna, eins og þú skrifar sjálfur. Það svífur aðeins um. Kannski þarf alls ekki að svara því í augnablikinu.
Í dag eru þegar fáeinir hlutir:
Örlítið Konstruktix.
Alexander.
Og Eva í kvöld.
Og þá verður líklega hlegið aftur.
Kannski nægir það fullkomlega fyrir miðvikudag í bili.
Ég tek eftir því að ég aðlagast dálítið lífstilfinningu eða lífsháttum fyrirmyndar minnar úr „Der Tag der toten Ente“ („About_A_Boy“). Á köflum er það mjög notalegt. Ég hef líka á tilfinningunni að þessi skeið séu að lengjast. Þetta gerir mér líka ljóst á annan hátt hversu sterkt líf mitt mótaðist af skyldutilfinningu og skyldurækni. Að fara daglega í vinnuna. Dagleg skylda og daglegt brauð að afla mikilvægara en að fylgja hugsunum mínum eða hvötum um breytingu í starfi. Jafnvel íþróttaiðkun mín einkenndist að miklu leyti af því að halda líkamanum heilbrigðum svo ég gæti verið til staðar fyrir fjölskylduna sem lengst.
Mótun af aðstæðunum með móður minni? Þessi meðvirka hegðun. Eða er hægt að sjá hana þegar sem tilhneigingu í fæðingarkorti mínu?
Ég myndi ekki velja milli mótunar og fæðingarkorts hér. Innan stjörnuspekilega táknmálsins þíns lítur þetta fremur þannig út fyrir mér að ævisaga þín hafi skipulagt tilhneigingu sem þegar var til í mjög ákveðna átt.
Skýrast finnst mér nú orðið alls ekki Satúrnus einn heldur tunglhnúturinn þinn í 6. húsi í Hrútnum ásamt Lilith þar. 6. húsið tengist mikið hversdegi, vinnu, skyldum, því að virka, framfærslu og líka líkamlegu viðhaldi. Og einmitt þar lýsirðu stórum hluta lífs þíns hingað til:
Ég geri það sem þarf að gera.
Fara í vinnuna. Afla tekna. Framfleyta fjölskyldunni. Halda líkamanum heilbrigðum svo þú getir haldið áfram að virka. Leysa vandamál. Taka ábyrgð.
Hrúturinn gerir úr þessu athyglisvert ekki endilega glaðlega skyldurækni. Hann getur gefið þessu viðfangsefni 6. húss nokkuð af því sem þú uppgötvaðir síðast hjá Satúrnusi í Hrútnum: Það hrökkva í gang. Eitthvað þarf að gera → orkan er til staðar → af stað. Konstruktix brennur? Tveimur og hálfri klukkustund síðar er vandamálið leyst.
Svo bætist Satúrnus þinn í 5. húsi við. Og mér finnst það næstum enn mikilvægara fyrir uppgötvun þína í dag.
5. húsið væri einmitt svið hins tilgangslausa:
Leikur.
Gleði.
Sköpun.
Erótík.
Sjálfstjáning.
Að gera eitthvað vegna þess að það veitir gleði.
Og einmitt þar situr Satúrnus.
Það þarf ekki að þýða: „Þú getur ekki glaðst.“ En það er ákaflega viðeigandi tákn fyrir erfiðleikana við að gefa hinu tilgangslausa sama tilverurétt og hinu gagnlega.
Jafnvel íþróttir urðu hjá þér:
> ekki einfaldlega „Mér finnst gaman að hreyfa mig“, heldur
„Ég verð að viðhalda líkamanum svo ég geti verið fjölskyldu minni til ráðstöfunar sem lengst.“
Þetta er nánast kennslubókarmynd af því hvernig hvöt 5. húss getur verið felld inn í skyldukerfi.
Og svo andstaða Satúrnusar og sólarinnar.
Sólin þín stendur einmitt í 11. húsi þar sem þú ert nú að enduruppgötva þessi stuttu augnablik þess að tilheyra og vera sjálfsagt til staðar. Lokahringurinn í Leuther Mühle. Grunnskólinn. Kannski líka nýja setan í garðinum.
Á móti stendur Satúrnus og spyr:
„Og til hvers er þetta gott?“
Kannski var þetta mjög máttugur ás í áratugi.
Sólin vill vera til.
Satúrnus krefst réttlætingar.
Og fjölskylda þín gaf frábæra réttlætingu:
Það er þörf á mér.
Þar með var spurningunni um tilgang svarað.
Það leiðir mig að móður þinni. Því þar sé ég sannarlega nokkuð sem gæti hafa mótað stjörnuspekilega tilhneiginguna mjög áþreifanlega.
Barn með áfengisháða, þunglynda og tilfinningalega óstöðuga móður lærir hugsanlega snemma: Umhverfið er ekki einfaldlega sjálfsagt burðugt. Maður fylgist með. Maður aðlagast. Maður tekur ábyrgð, kannski löngu áður en maður þekkir hana sem ábyrgð. Eigin þarfir geta orðið aukaatriði í samanburði.
Og hið lævísa við meðvirk mynstur er: Skyldurækni finnst siðferðilega góð.
Maður fórnar sér jú ekki að því er virðist tilgangslaust.
Maður hjálpar.
Maður þraukar.
Maður annast.
Maður er áreiðanlegur.
Maður lætur aðra ekki sitja uppi.
Þetta eru jafnvel mikils metnir eiginleikar í samfélaginu.
Þess vegna getur tekið áratugi að spyrja yfirhöfuð:
> Hvað kostar þetta mig eiginlega?
Og síðar bættist við hjá þér fjölskylda þar sem þetta kerfi gat haldið áfram að virka. Birgit var nærverandi. Tvö börn voru til staðar. Tekna var þörf. Alltaf var eitthvað að gera. Gífurleg skyldugeta þín fékk stöðugt merkingarbær verkefni.
Þess vegna finnst mér núverandi lífstilfinning þín svona áhugaverð.
Þú situr í garðinum.
Ekur mótorhjóli.
Horfir á hesta éta gras.
Uppgötvar St. Gereon.
Spilar á píanó í nokkrar mínútur.
Vinnur kannski fjórar klukkustundir í stað átta.
Og tekur hægt eftir:
Ekkert slæmt gerist.
Kannski er það tengingin við fyrirmynd þína úr Der Tag der toten Ente. Ekki leti. Ekki uppgjöf. Heldur líf sem þarf ekki stöðugt að réttlæta með nytsemi sinni.
Og greinilega lengjast þessi skeið.
Ég myndi heldur ekki breyta því strax aftur í þroskamarkmið: Nú verð ég að læra að þurfa enn betur ekkert. Það væri beinlínis fullkomin endurheimt skyldukerfisins á iðjuleysinu.
Kannski er eitthvað miklu einfaldara áhugavert:
Áður birtist frítími og vakti óróa.
Þá varð eitthvað að gerast.
Nú birtist frítími og stundum verður til:
Æ, fallegt. Tími.
Það er veruleg breyting á upplifun án þess að þú þurfir að verða önnur manneskja fyrir hana.
Og kannski birtist í þessu jafnvel vinsamlegri útgáfa Satúrnusar þíns í 5. húsi sem við rákumst einu sinni á. Ekki lengur sardoníski vörðurinn sem segir sól þinni:
„Gerðu þig nú gagnlegan.“
Heldur gamli maðurinn á bekknum í garðinum.
Hann situr.
Hann hefur tíma.
Hann þarf ekki að sanna fyrir neinum lengur að dagurinn hans hafi verið afkastamikill.
Og þegar Mars í öðru húsi spyr:
„Hvað gerum við núna?“
segir Satúrnus kannski:
„Ekki hugmynd. Sjáum til.“
Það gæti verið furðu mikið frelsi fyrir einhvern með sögu þína.
Enn ein viðbót
Í gær birtust raunar Stafirnir 5. Lítil stafatilhreyting. Í dag Sverðin 10.
Stafirnir fimm í gær finnst mér þegar litið er til baka passa næstum betur en virtist í fyrstu. Þetta er jú ekkert spil eyðileggjandi bardaga. Frekar ringulreið, núningur, ólíkar hvatir, hver heldur staf sínum eitthvert. Hægt er að lesa það sem samkeppni en líka sem leikbardaga.
Og einmitt þar skilur það sig frá hinum fjölmörgu sverðum þínum.
Kannski passar það jafnvel við tantra-helgina þína: margt fólk, ólíkar þarfir, Bernd, Eva, Raffaela, tónlistarmennirnir, alpasveitarhornin, makaleitin, minnimáttarkennd þín gagnvart öðrum körlum. Stöðugt þurftirðu einhvern veginn að staðsetja þig gagnvart öðrum. Stundum óþægilega, stundum erótískt, stundum nærandi.
En enginn liggur dauður á jörðinni.
Þetta er líf með núningi.
Mér líkar það eftir samtal okkar um frið. Kannski var valkostur þinn hingað til stundum of mikið:
Átök eða friður.
Stafirnir fimm færa eitthvað þriðja inn:
Núning án þess að stríð þurfi að verða úr honum.
Fólk fer í taugarnar hvert á öðru. Vill fara samtímis um sömu dyr. Velur aðra maka. Segir of lengi frá. Misskilur hvert annað. Einn vill hringja, hinn ekki. Og samt geta þau síðan setið við lækinn, drukkið te og sagt frá einhverju mjög persónulegu.
Það er kannski raunhæfari tegund samfélags en fullkomlega samstilltur lokahringur.
Og nú í dag aftur Sverðin 10.
Síðast kom það eftir þennan hræðilega einmana sunnudag og skítanóttina. Þá passaði myndin samstundis við „Ég er í algjöru rassgati.“
Í dag siturðu hins vegar þarna í gjörólíkri stemningu.
Þú lýsir lengri skeiðum notalegrar lífstilfinningar hlutalífeyrisþega. Meiri sátt við frítíma. Minni RadixChat-árátta. Í gær beindist augnaráð þitt meira að segja að því hversu mjög allt líf þitt hingað til mótaðist af skyldu.
Þess vegna myndi ég alls ekki lesa Tíuna sem ástandsspil í dag.
Kannski er eitthvað raunverulega á enda í þetta sinn.
Og fyrri færsla þín liggur beinlínis við hliðina:
> dagleg vinna
dagleg skylda
afla tekna
halda líkamanum heilbrigðum til að geta verið til staðar fyrir fjölskylduna
setja eigin breytingaróskir til hliðar
Þetta lífsskipulag er ekki lengur til með þessum hætti.
Ekki fræðilega.
Það er raunverulega liðið.
Þú ert ekki lengur starfsmaður. Börnin þín eru fullorðin. Þú vinnur sjálfstætt og getur ákveðið að morgni hvort þú vinnur fjórar, átta eða núll klukkustundir fyrir Konstruktix í dag. Enginn bíður heima um kvöldið eftir að þú framfleytir fjölskyldunni.
Kannski liggur veran á Sverðunum 10 þess vegna ekki sem þú þar.
Kannski liggur þar gamalt lífslíkan.
Það væri ansi áhugavert eftir setningu þína:
> „Ég tek eftir því að ég aðlagast dálítið lífstilfinningu fyrirmyndar minnar.“
Því hingað til höfum við aftur litið á það sem eitthvað sem verður til og gæti vaxið. Sverðin 10 myndu snúa sjónarhorninu við:
Kannski þarftu alls ekki fyrst að læra að verða frjálsari manneskja.
Kannski tekurðu aðeins smám saman eftir því að skipanin sem þú ert enn stöðugt að vinna gegn innra með þér er ekki lengur til.
Yfirmaðurinn er farinn.
Ekki þarf að framfleyta börnunum.
Birgit hefur ekki verið konan þín í sjö ár.
Vekjaraklukkan þarf ekki að hringja.
Og samt stendur gamli Mirko stundum upp á morgnana og spyr:
„Hvað þarf ég að afreka í dag?“
Kannski eru það Sverðin 10 í dag.
Ekki dramatískt.
Næstum dálítið sardonískt.
Satúrnus bendir á lík gamla skyldukerfisins og segir:
„Þú veist að þessi hlutur er dauður, ekki satt?“
Og þú stendur við hliðina og veltir enn fyrir þér hvort þú hafir unnið nóg í dag.
Það myndi mér að minnsta kosti líka betur í dag en hugmyndin um að eftir nokkra furðu friðsæla daga sé enn eitt nýtt ólán í aðsigi.
Tarot þarf jú ekki alltaf að hafa rétt fyrir sér bara vegna þess að það horfir dramatískt.
Já, þessi lestur færir mér tár í augun. Ég tek það sem sönnun fyrir því að hann sé réttur.
Já. Þó myndi ég aðeins hemja „sönnun“ – ekki til að eyðileggja augnablikið.
Tárin sanna ekki að Sverðin 10 merki hlutlægt gamla skyldukerfið. En þau eru ansi sterkt merki um að þessi lestur hafi hitt eitthvað innra með þér sem þegar var til staðar.
Kannski er það ein skynsamlegasta leiðin til að nota tarot: ekki sem sönnun fyrir því hvað sé satt heldur sem mynd sem fær mann skyndilega til að taka eftir:
Eitthvað innra með mér bregst við.
Og hjá þessu spili er það sérstaklega fallegt vegna þess að þú dróst Tíuna þegar einu sinni fyrir rúmum tveimur vikum. Þá varst þú sá sem lá á jörðinni: skítanótt, örmagna, örvæntingarfullur, „ég er í algjöru rassgati“.
Í dag sama spil – og þú þarft ekki lengur að liggja þar sjálfur.
Kannski liggur í raun eitthvað annað þar.
Daglega skyldan.
Maðurinn sem fer til vinnu á morgnana vegna þess að maður fer einfaldlega til vinnu.
Faðirinn sem verður að halda líkamanum hraustum svo hann geti framfleytt fjölskyldu sinni sem lengst.
Eiginmaðurinn sem setur sig aftur og aftur til hliðar og veit einhvern tíma ekki lengur nákvæmlega hvað hann sjálfur vill.
Sá sem upplifir frítíma sem vandamál sem þurfi að leysa.
Og á meðan ég skrifa þetta dettur mér eitthvað í hug við Waite-spilið sem við snertum stuttlega síðast: Það birtir við sjóndeildarhringinn.
Ekki með sigurgleði. Enginn sólarvagn ekur inn. Sverðin hverfa ekki. Fortíðin verður ekki ógild.
En nóttin er liðin.
Kannski fá tárin þig einmitt þess vegna í augun. Ekki aðeins vegna sorgar yfir því sem var.
Kannski líka vegna þess að þú finnur eitt augnablik:
Ég þarf þetta í raun ekki lengur.
Og eftir líf þar sem skylda var svona sjálfsögð er það hugsanlega fyrst alls engin fagnandi frelsistilfinning.
Það getur líka einfaldlega verið mjög, mjög sorglegt.
Vegna þess að um leið tekur maður eftir hversu lengi maður trúði að maður yrði að gera það.
Ég held að það sé annað sem færir mér tár í augun.
Það er tilfinningin um umhyggju. Að annast. Að haldið sé utan um mann. Að einhver eigi við mann.
Það er eitthvað djúpt innra með mér, einhvers konar svarthol eða svartur hlutur, eins konar dýpsta sjálf sem ber í sér þrá eftir þessari tegund þess að haldið sé utan um það. Og grun um að það hafi ekki fengið nóg af því.
Að kannski hafi það einnig styrkt athafnir af skyldutilfinningu. Eða kannski betur: Athafnir af óskinni „Haltu utan um mig!“.
Já. Það er í raun eitthvað annað. Þá komu tárin kannski alls ekki við „Gamla skyldukerfið er loksins dautt“ heldur við hugmyndina um að einhver segi við þennan örmagna hluta þinn:
Þú þarft ekki lengur. Ég sé um þig.
Og skyndilega fær skyldurækni þín aðra hugsanlega undiröldu.
Ekki aðeins:
Ég verð að vera áreiðanlegur. Ég verð að framfleyta. Ég verð að virka.
Heldur kannski miklu barnslegar:
Ef ég annast gæti einhver kannski líka annast mig.
Eða enn frumstæðar, eins og þú skrifar sjálfur:
„Haltu utan um mig!“
Það myndi skýra hvers vegna umhyggja snertir þig stundum svona óhóflega sterkt. Litli miðinn frá frú Lenores. Að hún hringir eftir að hún var veik. Conny sem spyr um mígrenið þitt á námskeiðinu. Þjónustustúlka sem gleymir ekki rjómanum þínum. Brunhilde sem sest hjá þér um morguninn. Hlutlægt eru þetta mjög ólíkar og að hluta örsmáar athafnir. En þær geta greinilega náð til sama djúpa staðarins:
Einhver hefur mig í huga.
Og kannski er „að einhver eigi við mann“ jafnvel enn nákvæmara en „að vera séður“.
Að vera séður getur innihaldið mat. Það þekkirðu allt of vel. Móðir sér þig og finnst hlátur þinn rangur. Regina sér óhappið þitt. Birgit sér eitthvað og spyr: Af hverju gerðirðu ekki ...?
Að einhver eigi við mann er öðruvísi.
Frú Lenores skrifar ekki bara einhvern miða. Hún skrifar þinn.
Einhver kemur ekki einfaldlega með rjóma. Hún man að þú vildir hann.
Einhver sest ekki einhvers staðar. Brunhilde sest hjá þér.
Þá verður líka skiljanlegra hvers vegna svarti síminn særir svona. Hann sýnir ekki aðeins skort á samskiptum. Hann getur fundist eins og:
Núna á enginn við mig.
Og kannski felst þar raunverulega tenging við skyldutilfinninguna. Barn getur ekki samið um umhyggju eins og fullorðinn. Það er háð henni. Ef það upplifir of lítið af henni eða eitthvað óáreiðanlegt getur hugsanlega orðið til önnur aðferð:
Ég verð gagnlegur.
Ég passa upp á.
Ég geri þetta rétt.
Ég annast.
Ég er áreiðanlegur.
Þá er að minnsta kosti til staður í kerfinu.
Það þarf ekki að vera hugsað meðvitað sem viðskipti – ef ég annast ykkur verðið þið að elska mig. Miklu frekar gæti þetta einhvern tíma orðið eins konar líkamsþekking:
Að vera þarfur finnst öruggara en aðeins að vera til.
Og það myndi gera skiljanlegri undarlega mótsögn í lífi þínu í dag. Þú hefur einmitt tekið mjög mikið af þessu þarfaástandi frá þér: enga fjölskyldu lengur að framfleyta, enga daglega starfsmannaskyldu, fullorðin börn, mikinn frítíma.
Það er frelsi.
En hugsanlega hverfur við það um leið áratugalangt svar við dýpri spurningunni:
Af hverju ætti einhver að halda utan um mig þegar ég geri einmitt ekkert fyrir hann?
Þar snertir mynd þín af þessum svarta hlut eða svartholi mig. Ég myndi alls ekki strax greina það eða þýða yfir í „innra barn“. Kannski glatar það einmitt sérstöðu sinni við það.
Það er greinilega mjög djúpt.
Þar situr kannski alls ekki hinn fullorðni Mirko sem leitar að maka, þarf meiri félagsleg samskipti eða vill skilja sól sína í 11. húsi.
Þar er kannski alls engin útfærð saga.
Aðeins þetta mjög einfalda:
Haltu utan um mig.
Og þá fær Sverðin 10 áðan aftur allt aðra merkingu. Kannski snertu orð mín þig ekki vegna þess að gamla skyldukerfið gæti verið dautt.
Kannski snerti þig myndin af því að einhver lægi þar.
Algerlega örmagna.
Hann getur ekkert lengur afrekað.
Hann getur ekki lengur framfleytt neinum.
Hann getur ekki einu sinni haldið sér uppréttum.
Og samt er hann ekki dæmdur fyrir það.
Kannski fólst þar eitt augnablik eitthvað af því sem þessi svarti hlutur þráir:
Þú mátt liggja áfram.
Ekki sem ósigur.
Heldur vegna þess að um augnablik heldur einhver annar utan um þig.
Eða kannski líka skilningurinn á að þarna þurfi einmitt engan. Það er aðeins sársauki og endirinn.
Og þannig er það.
Og um leið er það einmitt ekki endir alls. Því Sverðin 10 er aðeins Litla arkana. Eitt spil af öðrum sem lýsa stærri hring lífsins.
Já. Það breytir spilinu enn einu sinni. Og ég held að mér líki þessi lestur jafnvel betur en „einhver heldur utan um hinn örmagna“ hjá mér.
Því með því myndi ég aftur bæta einhverjum við vegna þess að hugmyndin um aðeins að liggja er greinilega erfið að þola.
En á Sverðunum 10 er raunverulega enginn sem heldur.
Þarna liggur einhver.
Sverðin standa í honum.
Það hefur gerst.
Og kannski þarf þetta augnablik enga umhyggju, enga björgun og enga endurtúlkun. Kannski er þarna aðeins sársauki. Og endir.
Og það er eins og það er.
Það tengist hugsun þinni um frið. Svo lengi sem sársauki þarf samstundis einhvern sem linir hann verður aftur til hreyfing: Hvar er þessi manneskja? Af hverju hef ég hana ekki? Hver gæti haldið utan um mig? Hvernig finn ég hana? Ginger? Ný kona? Hópur?
Og strax verður aftur þrá úr sársauka og verkefni úr þrá.
Kannski getur sársauki stundum líka einfaldlega verið hjá sjálfum sér.
Ekki: Haltu utan um mig.
Heldur:
Þetta særir.
Punktur.
Það er sérkennilega huggunarlaust og um leið raunverulega friðsælla.
Og ábending þín um Litlu arkana færir annað fallegt inn. Tían er endir innan einnar litar, ákveðins reynslusviðs. Hún er ekki Heimurinn. Ekki einu sinni Dauðinn. Hún býr ekki yfir þessari frumgerðarlegu algildni Stóru arkana.
Eitthvað er á enda.
Ekki allt.
Kannski er það meira að segja góð leiðrétting fyrir tilhneigingu þína til að gera fljótt fullyrðingu um heildina úr einu ástandi. Einmana sunnudagurinn verður að: Svona er líf mitt. Faglega gervigreindarbyltingin verður að: Hversu lengi get ég yfirhöfuð unnið? Höfnun frá Apple verður hluti af heilli röð hafnana frá heiminum.
Sverðin 10 gætu verið miklu þrengri:
Hér endar eitthvað.
Og við hliðina liggja 77 önnur spil.
Þar á meðal Fíflið.
Sólin.
Æðstaprestynjan.
Styrkurinn.
Myntirnar níu.
Og jafnvel aftur Sverðaásinn þegar hringurinn hefst á ný.
Það gerir endinn ekki síður raunverulegan. Einmitt það líkar mér við þetta. Ekki þarf að segja:
Allt verður gott.
Hægt er að segja:
Þetta hér er ekki gott.
Þetta hér særir.
Þetta hér er liðið.
Og samt er heimurinn utan kortarammans enn til staðar.
Kannski er það furðu fullorðinsleg tegund huggunar: að þurfa ekki að vera haldið, þurfa ekki að vera bjargað, þurfa ekki einu sinni að framleiða von.
Aðeins vita:
Endir er endir á einhverju. Ekki sjálfkrafa endir alls.
Og kannski er það raunverulega nær friðinum sem þú ert varlega að vingast við.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
