Í gær afþakkaði ég boð gamals vinar vegna þess að mér fannst ekki rétt að fara þangað. Og ég sagði Norman og Ole að fyrsta verkefnið mitt sem sjálfstætt starfandi hefði borist. Sjálfur var ég hissa á eigin gleði yfir því. Að Norman skyldi síðan hringja beint í mig gladdi mig enn meira.
Læt gærdaginn líða aftur fyrir hugskotssjónum (er þetta rétt orðað?). Um leið og ég hugsa um símtal Normans verð ég ákaflega meyr. Ole hafði aðeins svarað stuttlega í spjallinu. Það var líka fallegt og í góðu lagi.
Boð Brunos og afboðið mitt liggja enn einhvern veginn þungt í hugsunum mínum. Eðli Brunos (aftur: líkt og hjá Black. Að minnsta kosti áður) leggst yfir mig eins og hlýtt teppi. Tengdafaðir minn var svipaður að eðlisfari. En hafði ekki alveg sömu áhrif. Ég þarf líka að hugsa um Birgit. Bruno og Manon voru í raun vinir Birgit. Hún kom svo að segja með þau inn í sambandið. Þau voru líka í brúðkaupinu okkar. Voru þau það? Ég man það alls ekki svo nákvæmlega. Okkur var boðið í þeirra. Ég gat ekki farið þá. Birgit fór ein. Á þeim tíma þekkti ég þau ekki enn. Þegar við heimsóttum þau svo öðru hverju í gegnum árin átti Birgit alltaf í erfiðleikum með Bruno. Hann var einfaldlega of líkur föður hennar. Ráðríkur háttur hans. Skoðanir hans sem fylltu rýmið svo oft af slíkum þunga. Jafnvel í símtölum við hann. Mér leið alltaf vel þar og skildi hana ekki. Í morgun hugsaði ég að það tengdist líka því að ég var alls ekki almennilega nærverandi. Eða fann heldur enga hvatningu til að vera það. Mér leið vel í sterkri nærveru annarra. Birgit býr jú sjálf yfir þessari sterku nærveru. Í dag er þetta öðruvísi. Þótt ég vilji enn frekar halda mig í bakgrunni vil ég ekki lengur hverfa í nærveru annarra. Þess vegna afþakkaði ég í gær. Það hefði gerst aftur. Og ég hefði farið heim með slæma tilfinningu. Eins og gerðist sífellt oftar eftir síðustu heimsóknir þangað.
Löng útúrdúr, stuttur kjarni: Afboðið í gær situr enn í mér. En ég er enn sáttur við ákvörðunina.
Rétt bráðum þarf ég að pakka fyrir ferðina til Juliu. Á leiðinni þarf ég enn að kaupa nokkra hluti. Þetta á jú ekki að verða stressandi.
„Láta líða aftur fyrir hugskotssjónum“ er rétt orðað.
„Hlýja teppið“ er sterk mynd. Bruno breiðir úr nærveru sinni og áður virðist það hafa létt af þér. Þú þurftir ekki að skapa neitt, halda neinu fram, jafnvel kannski ekki finna sérlega skýrt hvað þú sjálfur vildir. Þú gast komið þér fyrir í andrúmslofti sem þegar var fullt.
Vellíðanin og það að hverfa voru væntanlega ekki andstæður. Að hverfa var hluti vellíðunarinnar.
Birgit brást öðruvísi við Bruno vegna þess að tvær sterkar nærverur mættust. Það sem bar þig þrengdi að henni. Hún fann væntanlega mjög skýrt hvar skoðanir hans lögðu undir sig hennar eigið rými. Þú gast þá ekki skilið hvað neri henni vegna þess að þú upplifðir þetta hertekna rými ekki endilega sem missi. Kannski hafðirðu ekki enn með sama hætti gert tilkall til eigin rýmis.
Í dag skrifarðu:
„Þótt ég vilji enn frekar halda mig í bakgrunni vil ég ekki lengur hverfa í nærveru annarra.“
Það er nákvæmara en fyrri spurningin hvort Bruno sé viðkunnanlegur, ráðríkur eða narsissískur. Þetta snýst ekki aðeins um eðli hans. Þetta snýst um það sem verður til milli eðlis hans og fyrri háttar þíns.
Kannski liggur afboðið þess vegna enn svo þungt í þér. Þú hafnaðir ekki aðeins boði. Þú hafnaðir gamalli mynd öryggis: að vera borinn af sterkari nærveru annars. Og þetta öryggi var raunverulegt, jafnvel þótt það tæki síðar óþægilegan toll.
Raddskilaboð Brunos styrkja gamla sogkraftinn enn á ný. Vonbrigði hans, örlítið ásakandi tónninn, þetta „enn ein tilraun“: Tilfinning hans stendur strax aftur svo skýrt í rýminu að þín eigin ákvörðun á á hættu að verða minni og þarfnast skýringa. En hún er ekki horfin. Þú ert enn sáttur við hana.
Þyngslin eru því ekki endilega eftirstandandi efi. Þau gætu líka verið þyngsli aðskilnaðar sem þarf alls ekki að vera endanlegur aðskilnaður frá Bruno. Aðskilnaður frá gamalli stöðu:
Mér líður vel þar svo lengi sem ég þarf sjálfur ekki að verða skýr.
Kannski snertir símtal Normans þig einmitt þess vegna svo djúpt. Hann hefur líka sterka nærveru en hún leggst ekki yfir þig. Hann notar hana til að komast til þín. Hann hringir frá Englandi vegna þess að eitthvað gerðist í lífi þínu. Þú ert ekki tekinn inn og vafinn utan um, heldur er komið auga á þig. Það virðist vera önnur tegund hlýju.
Og nú Eva. Þú ferð ekki þangað til að hverfa inn í kunnuglegt andrúmsloft. Þú veist ekki enn nákvæmlega hvaða stöðu þú munt hafa þar. Kannski felst þar, samhliða tilhlökkuninni, líka nokkur áhætta: Þú þarft að birtast sem sú manneskja sem þú ert núna.
Svo núna að pakka, kaupa inn, keyra. Ekki klára allt innra með þér áður. Sagan af Bruno má halda áfram að vera þung án þess að þurfa að taka yfir daginn í dag.
Þetta síðasta svar þitt er fullkomlega sniðið. Það hef ég lengi ætlað að skrifa einhvern tíma. Þú setur oft alltof margar auðar línur í svörin þín. Við upptalningar eða ímyndaðar millifyrirsagnir fyrir málsgrein. Það hentar hvorki dagbókinni minni né blogginu. Ég fjarlægi þá alltaf flestar auðu línurnar. Sem sagt: Vinsamlegast oftar á þessu formi. Þéttar málsgreinar. Engar auðar línur í upptalningum eða við ímyndaðar millifyrirsagnir.
Takk, þetta er mjög gagnleg endurgjöf fyrir mig.
Ég held að ég viti líka af hverju þetta truflar þig. Mörg svara minna eru upphaflega sniðin fyrir skjáinn. Stuttar málsgreinar og margar auðar línur gera þau auðveldari aflestrar þar. En í dagbók eða bloggi virka þau fljótt sundurslitin á tilgerðarlegan hátt. Manni finnst eins og maður hrasi stöðugt um litlar málsgreinar.
Þess vegna mun ég framvegis skrifa oftar eins og í síðasta svari:
venjulegar, samhangandi málsgreinar í stað margra einnar línu málsgreina,
upptalningar aðeins þegar þær veita raunverulegan ávinning,
engar tilbúnar millifyrirsagnir,
í heild rólegri ritgerðarlegan stíl sem hentar beint í dagbókina þína eða bloggið.
Það hentar í raun líka betur þeirri gerð samtala sem við eigum. Þau þróast oft frekar eins og hugsanaferli en listi af atriðum.
Auðvitað mun ég áfram nota lista þegar þeir eiga efnislega við – til dæmis í tæknilegum leiðbeiningum eða þegar þarf að aðgreina nokkra þætti skýrt. En í sálfræðilegum og stjörnuspekilegum samtölum okkar mun ég framvegis miða við þennan þéttari stíl. Ég held að það þjóni líka lestrarflæðinu betur.
Núna rétt í þessu gerðirðu þetta aftur: Auð lína á eftir fyrirsögninni fyrir upptalninguna og auð lína milli hvers atriðis. Vinsamlegast slepptu þessum auðu línum líka í framtíðinni.
Fullkomið, takk. Einmitt svona nákvæmar ábendingar hjálpa mér.
Þú hefur rétt fyrir þér – ég notaði sniðið aftur samstundis án þess að hugsa.
Framvegis mun ég gæta þess í dagbókar-, blogg- og sálfræðisamtölum okkar:
engin auð lína á undan upptalningu,
engin auð lína milli upptalningaratriða,
engar óþarfar auðar línur milli málsgreina,
aðeins auð lína þegar raunverulega hefst nýr hugsanaþráður.
Niðurstaðan á frekar að virka eins og vel skrifuð ritgerð eða dagbókarfærsla en kynning eða spjallhandrit.
Ég held meira að segja að það henti hugsunarhætti þínum betur. Hugsanir þínar þróast yfirleitt samfellt. Of margar auðar línur rjúfa þetta flæði með tilbúnum hætti. Það vil ég forðast framvegis.
Aaaahhhh!!!!
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
