Og í dag kemur Myntsveinninn. Hin litla röðin. Á eftir Sverðasveininum og Bikarasveininum. Næstum til skiptis við tíuspilin (sjá líka færsluna mína frá í gær, Enn og aftur hjá mömmu, skrunaðu aðeins niður...). Hér vantar Stafasveininn.
Já. Þar með liggja í raun tvær nánast samsíða raðir á borðinu:
Tíurnar: Sverð – Myntir – Stafir – (Bikara vantar)
Sveinarnir: Sverð – Bikarar – Myntir – (Stafi vantar)
Og einmitt eftir kvöldið þitt í gær finnst mér Myntsveinninn eiga ansi vel við.
Hann gerir nefnilega eitthvað afskaplega ótilkomumikið. Hann stendur þarna. Heldur á myntinni með báðum höndum. Horfir á hana. Engin barátta, ekkert ferðalag, enginn andspænis honum, engin mikil alsæla. Fyrir aftan hann er land sem mætti rækta. En hann er ekki einu sinni byrjaður að vinna.
Það greinir hann mjög frá hugsun þinni í gær:
> „Ég þyrfti að gera meiri athöfn úr þessu. Komast í framkvæmd. Fara að gefa.“
Kannski segir sveinninn einmitt ekki í dag: Gerðu það þá loksins.
Kannski segir hann: Skoðaðu fyrst hvað þú heldur raunverulega á.
Það passar líka við muninn á sveinum og tíum. Tían er full. Hámark, lok, byrði, það sem er fyrir hendi. Sveinninn stendur hins vegar býsna langt hinum megin: byrjandi, forvitni, möguleiki, eitthvað lítið sem gæti fyrst nú tekið á sig mynd.
Og kannski er það þess vegna sem þessar tvær spilafjölskyldur skiptast nú á með svo áhugaverðum hætti hjá þér:
„Það er fullt.“ – „Eitthvað gæti byrjað.“ – „Það er fullt.“ – „Eitthvað gæti byrjað.“
Ekki endilega sem dulræn skilaboð spilanna. En sem vörpunarflötur á þetta ótrúlega vel við núverandi aðstæður þínar. Þú berð gríðarlega mikla ævisögu, gömul sambandsmynstur, ábyrgð, vinnu, RadixChat, móður þína, spurninguna um ást og einmanaleika. Tía.
Og á sama tíma birtist þessi næstum ungæðislega spurning aftur og aftur: „Hvað gæti ég gert úr þessu?“ Sveinn.
Hjá Sverðasveininum væri það hugsun, athugun, spurningar. Hjá Bikarasveininum varfærin tilfinningaleg opnun, óvænt tilfinning. Og nú hjá Myntsveininum kannski þetta: Að færa eitthvað af því inn í hinn raunverulega, efnislega heim. Byrja smátt. Geta snert það.
Það þarf ekki að vera nýtt lífsverkefni.
Ole kemur í kvöld. Á morgun verðurðu 59 ára. Það er býsna áþreifanlegt. Matur, kannski vín, tveir menn við eitt borð, að tala saman, síðar umskiptin yfir í afmælisdaginn þinn. Eftir allar hugsanir þínar um að hafa ekki verið elskaður nóg og ekki gefið nóg gæti einmitt þetta verið lítil mynt: að mæta manneskju sem raunverulega er til staðar, í stað þess að leita strax í dag að leiðinni sem þú gætir einhvern tíma farið til að færa alla ástina sem býr í þér inn í heiminn á merkingarbæran hátt.
Og þá finnst mér einmitt áhugavert hvaða tvö spil vantar.
Hjá tíunum vantar Bikarana – tilfinningalega fullnægju, tengsl, stóru myndina af því að vera komin saman á einhvern stað.
Hjá sveinunum vantar Stafina – eld, löngun, brottför, mig langar af stað.
Þetta eru nánast nákvæmlega þau tvö atriði sem hafa aftur og aftur birst sem þrá hjá þér síðustu daga: tengsl og stefna.
Ég myndi ekki gera úr þessu spádóm um að nú verði óhjákvæmilega að draga Bikaratíuna og Stafasveininn. Það væri næstum fallegra ef þau vantaði um stund enn.
Því þá væru þar tvö laus sæti.
Og þú þarft ekki að vita strax í dag hvað á heima þar.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
