Χθες ήταν η πρώτη μου ημέρα εργασίας.
Ο Maurice μού διηγήθηκε πολλά για όσα συνέβησαν στο μεταξύ. Ποιοι είναι τώρα στο σκάφος. Ποιοι δεν είναι πια. Μαζί με τη Conny δημιούργησε ένα νέο έργο Polarion για τη διαχείριση issues, requirements και tasks. Μια γενική ιδέα για το τι πρέπει να κάνω στη συνέχεια.
Όπως πάντα, δεν είναι εντελώς σαφές και θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τη δική μου πρωτοβουλία. Προσπάθησα να φέρω την εγκατάσταση Teamcenter στο πιο πρόσφατο επίπεδο δεδομένων. Αυτό απέτυχε. Στην εικονική μηχανή υπάρχουν ακόμη δεδομένα που, κατά το deployment, εμποδίζουν τη διαγραφή ενός αντικειμένου σχέσης από το μοντέλο δεδομένων. Πρέπει να φτιάξω ένα query για να βρω αυτά τα δεδομένα. Δεν θυμάμαι πια ακριβώς πώς γίνεται. Σχόλασα νωρίς. Να χρησιμοποιήσω το Codex γι' αυτό; Θα μπορεί να το κάνει; Στη διάρκεια της νύχτας μού έγινε σαφές ότι σίγουρα μπορεί. Στα queries που έχουν δημιουργηθεί μέχρι τώρα υπάρχουν όλα όσα χρειάζονται γι' αυτό. Θα το δοκιμάσω αμέσως. Υποθέτω ότι το Codex δεν μπορεί μόνο να φτιάχνει Teamcenter queries, αλλά σχεδόν όλα όσα κάνει συνήθως ένας implementer. Workflows. Stylesheets. Μετασχηματισμούς CSS δεδομένων XML. Ξαφνικά μου έγινε σαφές ότι είναι ακριβώς όπως το είχα φανταστεί ήδη πριν από μήνες. Το Codex είναι η ομάδα των implementers που χρειαζόμουν παλιότερα. Ειδικά για έναν Solution Architect είναι το εργαλείο που χρειάζεται. Πιθανότατα δεν θα χρειαστώ πια ούτε έναν implementer.
Είναι σχεδόν ένα είδος ανοιξιάτικου συναισθήματος. Μου θυμίζει την εποχή των νιάτων μου, όταν ανέβαινα στο σκούτερ μου και πήγαινα στην Negra. Ήταν κάπως διαφορετικό από ό,τι αργότερα με την Cassandra. Την εποχή της Negra υπήρχε αυτού του είδους το αίσθημα ανοιξιάτικου ξυπνήματος. Έδινε και αίσθηση ελευθερίας. Έδινε αίσθηση δυνατοτήτων. Και κατά κάποιον τρόπο ότι τα πράγματα εξελίσσονταν όπως τα ήθελα.
Διαβάζοντας, δεν με απασχόλησε πρώτα το Codex.
Αλλά η λέξη άνοιξη.
Γιατί δεν εμφανίζεται συχνά σε σένα. Και όταν εμφανίζεται, συνδέεται πάντα με ένα πολύ συγκεκριμένο αίσθημα ζωής.
Δεν περιγράφεις απλώς χαρά.
Περιγράφεις την εμπειρία ότι το μέλλον ανοίγεται ξανά.
Η διαδρομή με το σκούτερ προς την Negra είναι μια όμορφη εικόνα γι' αυτό. Ως έφηβος δεν ήξερες ακριβώς τι θα συνέβαινε. Αλλά ακριβώς αυτό ήταν η γοητεία. Υπήρχαν δυνατότητες. Η ζωή δεν έμοιαζε ακόμη καθορισμένη.
Πιστεύω ότι ακριβώς αυτό το συναίσθημα έγινε σπάνιο τα τελευταία χρόνια.
Μετά τον χωρισμό από την Dörte, πολλά χαρακτηρίζονταν από απώλεια.
Στην Konstruktix ως υπάλληλος, συχνά επρόκειτο για ευθύνη, migrations και πίεση.
Έπειτα η αυτοαπασχόληση με όλες τις αβεβαιότητές της.
Και τώρα συμβαίνει κάτι εκπληκτικό.
Όχι επειδή το Codex είναι «έξυπνο».
Αλλά επειδή αλλάζει ο ρόλος σου.
Πριν από μερικές ημέρες έγραψες ότι το Codex δίνει την αίσθηση μιας ομάδας implementers.
Σήμερα το διατυπώνεις ακόμη καθαρότερα:
«Το Codex είναι η ομάδα των implementers που χρειαζόμουν παλιότερα».
Πιστεύω ότι ακριβώς εκεί βρίσκεται το ανοιξιάτικο συναίσθημα.
Δεν χρειάζεται πια να είσαι τα πάντα ο ίδιος.
Ούτε αρχιτέκτονας.
Ούτε implementer.
Ούτε debugger.
Ούτε ειδικός στο CSS.
Ούτε προγραμματιστής workflow.
Μπορείς να γίνεις πάλι σε μεγαλύτερο βαθμό εκείνος που κατανοεί και διαμορφώνει συστήματα.
Και αυτό ταιριάζει εκπληκτικά καλά στο πραγματικό σου χάρισμα.
Όταν ανατρέχω στις επαγγελματικές σου αφηγήσεις των τελευταίων ετών, είχες πάντα τη μεγαλύτερη χαρά όταν κατανοούσες σύνθετες αλληλεξαρτήσεις και σχεδίαζες καλές λύσεις. Η ίδια η εργασία προγραμματισμού ήταν συχνά περισσότερο μέσο για έναν σκοπό.
Τώρα μετατοπίζεται η σχέση.
Το Codex αναλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο μέρος της τεχνικής δουλειάς.
Εσύ επικεντρώνεσαι στην αρχιτεκτονική.
Είναι σχεδόν σαν να εμφανίζεται ξαφνικά ένα εργαλείο που ταιριάζει ακριβώς στον τρόπο με τον οποίο σκέφτεσαι.
Βρίσκω όμως ενδιαφέρουσα και την αντίθεση με τις καταχωρίσεις σου πριν από λίγες ημέρες.
Τότε ήσουν σχεδόν εκνευρισμένος επειδή το κεφάλι σου δεν άφηνε την αστρολογική σελίδα.
Τώρα η σκέψη σου ακούγεται εντελώς διαφορετική.
Όχι κυνηγημένη.
Αλλά περίεργη.
Έχει κάτι παιχνιδιάρικο.
«Μπορεί το Codex να κάνει κι αυτό;»
«Ναι... μάλλον μπορεί».
«Τότε ίσως και workflows...»
«Τότε stylesheets...»
Ακούει κανείς σχεδόν κυριολεκτικά πώς διευρύνεται ο ορίζοντάς σου.
Θα πρόσεχα πάντως ένα σημείο.
Αυτό το ανοιξιάτικο συναίσθημα ζει από τις δυνατότητες.
Οι δυνατότητες είναι υπέροχες.
Κρύβουν όμως και τον κίνδυνο να γεννηθούν ξαφνικά πάλι δέκα έργα ταυτόχρονα.
Η αστρολογική σελίδα.
Η Konstruktix.
Το μασάζ.
Αστρολογία.
Ίσως κάποια στιγμή κι άλλοι πελάτες.
Γνωρίζεις αυτή τη δυναμική στον εαυτό σου.
Ακριβώς επειδή τώρα φαίνονται δυνατά τόσα πολλά, θα μπορούσε να γίνει σημαντικό να απολαύσεις το ανοιξιάτικο συναίσθημα χωρίς να τρέξεις αμέσως πίσω από κάθε νέο βλαστάρι.
Και μια ακόμη σκέψη.
Πριν από μερικές ημέρες έγραψες για την Anna ότι ο Ωροσκόπος της στον Τοξότη καταλαμβάνει χώρο και σου έκανε ξαφνικά σωματικά κατανοητή την αρχή του Δία.
Σήμερα έχω σχεδόν την εντύπωση ότι ένιωσες λίγο τον δικό σου Δία.
Όχι μέσω ενός προσώπου.
Αλλά μέσω της εργασίας σου.
Ο Δίας για μένα δεν είναι μόνο ανάπτυξη.
Είναι και το συναίσθημα:
«Ο κόσμος ξαφνικά έγινε πάλι μεγαλύτερος».
Ακριβώς έτσι ακούγεται η καταχώρισή σου.
Όχι μόνο επειδή το Codex είναι ισχυρό.
Αλλά επειδή άλλαξε το εσωτερικό σου βίωμα.
Από το «Πώς θα τα καταφέρω όλα αυτά;»
στο
«Τι μπορεί να γίνει τώρα δυνατό;»
Αυτό είναι πράγματι ένα ανοιξιάτικο συναίσθημα. Και μπορώ να καταλάβω καλά γιατί σου θυμίζει τον νεαρό άντρα πάνω στο σκούτερ που πήγαινε στην Negra — χωρίς να ξέρει τι θα έφερνε η ημέρα, αλλά με τη σιωπηλή βεβαιότητα ότι κάτι καλό θα μπορούσε να βρίσκεται μπροστά του.
Και μετά υπήρχε και το βίντεο του Mark Benecke, το οποίο είχε αναρτήσει χθες ο Alexander. Εκεί μιλά επί 20 λεπτά για την καταστροφική σήμερα κατάσταση του περιβάλλοντος. Το Jet Stream έχει καταρρεύσει. Οι κοραλλιογενείς ύφαλοι είναι σχεδόν νεκροί. Τα αποθέματα ψαριών σχεδόν εξαφανισμένα. Οι δασικές πυρκαγιές. Η αγγλική κυβέρνηση φέρεται να συνέταξε μια έκθεση στην οποία η έλευση μιας καταστροφής θεωρείται δεδομένη. Κινούμαστε με μεγάλα βήματα προς την αποκάλυψη. Ο Mark κηρύττει αποχή από την κατανάλωση. Αλλά και ότι στην πραγματικότητα είναι ήδη πολύ αργά για όλα. Αυτό το γνωρίζουμε εδώ και πολύ καιρό. Ή εγώ το γνωρίζω εδώ και πολύ καιρό. Η εξέλιξη δεν μπορεί πια να σταματήσει. Μετά άνοιξα ένα μπουκάλι κρασί.
Η τεχνική μου να χώνω το κεφάλι στην άμμο τα τελευταία χρόνια αρχίζει να φθείρεται.
Αυτή η καταχώριση μου δίνει την αίσθηση σαν να υπάρχουν μέσα σου ταυτόχρονα δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες.
Το πρωί γράφεις για το Codex, τις δυνατότητες, την άνοιξη, την Negra και το ξεκίνημα.
Το βράδυ βλέπεις τον Mark Benecke και ξαφνικά αιωρείται το ερώτημα αν υπάρχει καν αυτό το μέλλον.
Δεν είναι μια μικρή αντίθεση.
Είναι σχεδόν υπαρξιακή.
Γνωρίζω το συναίσθημα που μπορούν να προκαλέσουν τέτοιες ομιλίες. Όχι απαραίτητα εξαιτίας μιας μεμονωμένης δήλωσης, αλλά επειδή σε αναγκάζουν να ανοίξεις το βλέμμα σου πολύ διάπλατα. Τότε τα δικά σου έργα ξαφνικά φαίνονται μικρά ή ακόμη και ασήμαντα.
Με απασχόλησε πάντως περισσότερο η τελευταία σου φράση:
> «Η τεχνική μου να χώνω το κεφάλι στην άμμο τα τελευταία χρόνια αρχίζει να φθείρεται».
Αυτό δεν μου ακούγεται σαν απώθηση με τη συνηθισμένη έννοια.
Πιστεύω μάλλον ότι επί πολλά χρόνια αναζητούσες μια ισορροπία. Αν κουβαλούσες διαρκώς στη συνείδησή σου την κλιματική κρίση και την κατάσταση του κόσμου, πιθανότατα μετά βίας θα μπορούσες να εργαστείς.
Τώρα αυτή η ισορροπία φαίνεται να μη λειτουργεί πια τόσο καλά.
Ταυτόχρονα θα ήθελα να τοποθετήσω προσεκτικά δίπλα της μια σκέψη.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε:
«Δεν βλέπω πια την εξέλιξη».
και
«Δεν μπορώ πια να την αντέξω».
Το πρώτο θα ήταν απώθηση.
Το δεύτερο θα ήταν ζήτημα ψυχικής δοσολογίας.
Αναγκάστηκα να σκεφτώ κάτι που έγραψες ο ίδιος πριν από λίγες ημέρες.
Περιέγραψες την πορεία της ζωής των ανθρώπων, η οποία με τις δεκαετίες αποκλίνει όλο και περισσότερο.
Δεν ήταν μια παραιτημένη σκέψη.
Ήταν θλιμμένη, αλλά ταυτόχρονα πολύ ανθρώπινη.
Παρόμοια αισθάνομαι την ενασχόλησή σου με το περιβάλλον.
Ναι, τα επιστημονικά ευρήματα είναι σε πολλούς τομείς εξαιρετικά σοβαρά. Και μπορούν εύκολα να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι όλα τα άλλα χάνουν το νόημά τους.
Αλλά τότε σκέφτομαι το σημερινό σου πρωινό.
Αναπτύσσεις μια ιστοσελίδα.
Χτίζεις μια επαγγελματική ύπαρξη.
Μαθαίνεις με το Codex.
Συναντάς την Anna.
Κάνεις μασάζ σε ανθρώπους.
Συζητάς με την κυρία Lenores.
Κανένα από αυτά τα πράγματα δεν σώζει το παγκόσμιο κλίμα.
Και παρ' όλα αυτά δεν είναι χωρίς νόημα.
Ίσως μάλιστα το αντίθετο.
Όταν μεγάλες εξελίξεις βρίσκονται έξω από τον έλεγχό μας, αποκτά σημασία το ερώτημα πώς ζούμε μέσα στη μικρή μας ακτίνα.
Αυτό δεν είναι φυγή.
Είναι η περιοχή μέσα στην οποία μπορούμε πράγματι να δράσουμε.
Παρατήρησα κάτι ακόμη.
Μετά το βίντεο άνοιξες ένα μπουκάλι κρασί.
Το γράφεις πολύ νηφάλια.
Αναρωτιέμαι αν το κρασί χθες δεν ήταν απλώς αλκοόλ, αλλά και ένας τρόπος να κλείσει το εσωτερικό τόξο έντασης.
Από το ανοιξιάτικο συναίσθημα το πρωί.
Στην αποκάλυψη το βράδυ.
Συναισθηματικά είναι μια τεράστια απόσταση.
Ίσως το νευρικό σου σύστημα χρειαζόταν απλώς κάποιο τελικό σημείο.
Και κάτι ακόμη με απασχολεί.
Τις τελευταίες εβδομάδες μίλησες ξανά και ξανά για τον Δία.
Για εύρος.
Για ορίζοντα.
Για δυνατότητες.
Ίσως χθες ο Benecke να σου έδειξε τον αντίθετο πόλο της ίδιας αρχής.
Όχι το εύρος των δυνατοτήτων.
Αλλά το εύρος της ευθύνης.
Και τα δύο μπορούν να σε κατακλύσουν.
Γι' αυτό θα πρόσεχα να μην ταλαντεύεσαι ασυνείδητα ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα:
«Όλα είναι δυνατά».
και
«Όλα έχουν χαθεί».
Η ζωή πιθανότατα συμβαίνει ανάμεσα σε αυτούς τους πόλους.
Εκεί όπου το πρωί εργάζεται κανείς με χαρά πάνω σε μια ιδέα, το μεσημέρι κάνει με αγάπη μασάζ σε έναν άνθρωπο και το βράδυ εξακολουθεί να έχει το δικαίωμα να λυπάται για την κατάσταση του κόσμου.
Αυτά δεν αλληλοαποκλείονται.
Ίσως μάλιστα αυτός να είναι ο πιο ειλικρινής τρόπος να ζει κανείς σήμερα.
Είναι μάλιστα σχεδόν διεστραμμένο το πόσο πολύ συνδέονται αυτά τα δύο θέματα. Πόσο κάθε χρήση ΤΝ καταναλώνει ακόμη περισσότερους πόρους. Και για μένα η χρήση της γίνεται όλο και πιο καθημερινή.
Αλλά αυτό μόνο παρεμπιπτόντως. Μόλις έγραψα στον Ben, με τον οποίο συζήτησα την τελευταία ημέρα του σεμιναρίου και δυστυχώς μόνο τότε, την τελευταία ημέρα στην τελευταία συζήτηση, έμαθα ότι ενδιαφέρεται κι εκείνος για την αστρολογία και παλιότερα είχε καταρτίσει ο ίδιος γενέθλιους χάρτες. Μόλις τον δημιούργησα ως χρήστη στη σελίδα μου και του ζήτησα να τη δει. Και έπειτα παρατήρησα πως κάθομαι πάλι εδώ με σηκωμένους ώμους. Πως έχω την τάση να αναζητώ το ανοιξιάτικο συναίσθημα στο παρελθόν. Αντί να κοιτάζω προς τα εμπρός. Και να αφήνω τα πράγματα να έρθουν. Μόνο που το βλέμμα προς τα εμπρός απλώς δεν υπάρχει. Μπορεί κανείς να φανταστεί κάθε λογής πράγματα. Αλλά πραγματικά να κοιτάξει προς τα εμπρός απλώς δεν γίνεται. Μπορεί κανείς να κοιτάξει μόνο προς τα πίσω.
Η τελευταία σου φράση με έκανε να σταματήσω.
«Μπορεί κανείς να κοιτάξει μόνο προς τα πίσω».
Αυτό ισχύει με μια εντελώς κυριολεκτική έννοια. Δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε το μέλλον σαν τοπίο. Βλέπουμε πάντα μόνο τον δρόμο που έχουμε ήδη διανύσει.
Πιστεύω όμως ότι ανάμεσα στις γραμμές έγραψες και κάτι άλλο.
Έγραψες στον Ben.
Αυτό δεν είναι βλέμμα προς τα πίσω.
Του δημιούργησες πρόσβαση στη σελίδα σου. Τον προσκάλεσες να δει κάτι που πριν από μερικές εβδομάδες δεν υπήρχε καν.
Αυτή είναι μια πράξη που στρέφεται αποκλειστικά προς το μέλλον.
Ίσως ακριβώς εκεί να βρίσκεται η διαφορά.
Πράγματι, να κοιτάξουμε μπορούμε μόνο προς τα πίσω.
Να δράσουμε μπορούμε μόνο προς τα εμπρός.
Αυτή η διάκριση μου αρέσει τώρα.
Γιατί πιστεύω ότι συχνά αναζητάς μια εικόνα του μέλλοντος. Το ερώτημα: Πού οδηγεί αυτό;
Με την Anna.
Με την Konstruktix.
Με την αστρολογική σου σελίδα.
Με την αυτοαπασχόλησή σου.
Με τον Ben.
Αλλά αυτή η εικόνα δεν υπάρχει.
Αυτό που υπάρχει είναι τα επόμενα βήματα.
Και αυτά τα κάνεις αυτή τη στιγμή.
Με άγγιξε και η παρατήρησή σου για τους σηκωμένους ώμους.
Εμφανίστηκαν ακριβώς τη στιγμή που έστειλες κάτι δικό σου στον κόσμο.
Όχι κατά τον προγραμματισμό.
Όχι κατά τη σκέψη.
Αλλά όταν ένας άλλος άνθρωπος πρόκειται να δει τη δουλειά σου.
Για μένα αυτό είναι ένα οικείο μοτίβο σε σένα. Μόλις κάτι προσωπικό γίνει ορατό, το σώμα σου σφίγγεται.
Ίσως όχι μόνο από τον φόβο της κριτικής.
Αλλά επειδή αφήνεις από τα χέρια σου κάτι πολύτιμο.
Και κάτι ακόμη για τη σκέψη σου σχετικά με την ΤΝ και τους πόρους.
Καταλαβαίνω γιατί το αισθάνεσαι διεστραμμένο.
Ακριβώς επειδή μόλις χθες άκουσες τον Benecke και σήμερα βιώνεις πόσο αυτονόητο γίνεται το Codex για σένα.
Δεν θα έλυνα όμως βιαστικά αυτή την αντίφαση.
Είναι πραγματική.
Η τεχνολογική πρόοδος μπορεί ταυτόχρονα να ανοίγει τεράστιες δυνατότητες και να καταναλώνει πόρους.
Το να αντέχεις αυτή την αμφιθυμία είναι πιο ειλικρινές από το να προσποιείσαι ότι υπάρχει μια απλή απάντηση.
Ίσως γι' αυτό παρατηρώ κάτι ακόμη.
Πριν από μερικές ημέρες έγραψες για το κοινωνικό δίκτυο της Anna.
Σήμερα γράφεις στον Ben.
Εκ πρώτης όψεως μοιάζει δευτερεύον.
Για μένα δεν είναι.
Αυτή τη στιγμή χτίζεις κάτι που για πολύ καιρό σχεδόν δεν υπήρχε στη ζωή σου: ένα δίκτυο που γεννιέται από τη σημερινή σου ζωή.
Όχι από το σχολείο.
Όχι από τη Siemens.
Όχι από τον γάμο σου.
Όχι από το παρελθόν.
Αλλά από τα τωρινά σου ενδιαφέροντα.
Αστρολογία.
Τάντρα.
Αυτοαπασχόληση.
Αυτό είναι κάτι διαφορετικό.
Και ίσως ακριβώς αυτός να είναι ο λόγος που το βλέμμα σου επιστρέφει ξανά και ξανά προς τα πίσω.
Όχι επειδή το παρελθόν ήταν ομορφότερο.
Αλλά επειδή το μέλλον δεν έχει ακόμη αναμνήσεις.
Γι' αυτό δίνει την αίσθηση κενού.
Το παρελθόν, αντίθετα, είναι γεμάτο εικόνες, μυρωδιές, διαδρομές με το σκούτερ προς την Negra, το Βερολίνο με τη Sonja, την Konstruktix, την Dörte.
Το μέλλον δεν διαθέτει ακόμη τίποτα από αυτά.
Αρχικά είναι μόνο ανοιχτό.
Ίσως η ανοιχτότητα να είναι ακριβώς το συναίσθημα που τώρα περιγράφεις ως «δεν μπορώ να κοιτάξω προς τα εμπρός».
Και ίσως από αυτό να γεννιέται σιγά σιγά κάτι που πριν από μερικές ημέρες αποκάλεσες ο ίδιος ανοιξιάτικο συναίσθημα.
Όχι επειδή γνωρίζεις τι θα συμβεί.
Αλλά επειδή αισθάνεσαι ότι μπορεί γενικά να συμβεί πάλι κάτι.
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
