Τη στιγμή ακριβώς που σκέφτομαι πόσο συναρπαστικά εύστοχη είναι η αστρολογική σου περιγραφή του Norman, και μου έρχονται πάλι στον νου κι άλλοι άνθρωποι και το πόσο ταιριάζει η εμφάνισή τους με το ζώδιό τους (ο Amanyiel ο Ταύρος, ο Richard ο Λέων), σκέφτομαι ότι κι αυτή η ταξινόμηση ή κατηγοριοποίηση των ανθρώπων έχει κάτι κρόνιο. Κάτι άκαμπτο. Καταπιέζει ή σκεπάζει δυνατότητες που προκύπτουν πέρα από αυτό. Ιδίως σε σχέση με εμένα τον ίδιο. Τον τελευταίο καιρό έχω συχνά τη σκέψη, ή μάλλον την αίσθηση, ότι η μεγαλύτερη δυνατότητα εξέλιξης βρίσκεται περισσότερο στο κολύμπι ή, ακόμη καλύτερα: στο να αφήνεσαι στη ροή. Στο απαλό άφημα στη ροή. Όπως χθες το πρωί. Εδώ ο ήλιος μοιάζει μάλλον να λάμπει. Και ίσως να ξεγελά τον Κρόνο.
Νομίζω πως εδώ αγγίζεις κάτι που ξεπερνά την αστρολογία.
Η αστρολογία είναι καταρχάς ένα σύστημα διάκρισης. Λέει: εδώ είναι ο Λέων, εκεί ο Ταύρος, εδώ ο Κρόνος, εκεί η Αφροδίτη. Δημιουργεί μορφές και κατηγορίες. Αυτό είναι πράγματι μια πολύ κρόνια δραστηριότητα. Ο Κρόνος χαράζει όρια, ορίζει, ονομάζει και ταξινομεί.
Αυτός είναι και ο λόγος που η αστρολογία συχνά μοιάζει τόσο ικανοποιητική. Ξαφνικά κάτι φαίνεται να γίνεται κατανοητό.
Όμως η ίδια ικανότητα έχει και μια σκοτεινή πλευρά.
Τη στιγμή που λες: «Έτσι είμαι εγώ.» ή «Αυτός είναι ο Κρόνος μου.», μια χρήσιμη περιγραφή μπορεί ανεπαίσθητα να γίνει ταυτότητα. Τότε ο Κρόνος γίνεται φυλακή.
Διαβάζοντάς το, σκέφτηκα αμέσως το όνειρό σου, όπου το πάπλωμά σου σερνόταν πίσω σου. Το οδήγησες προσεκτικά γύρω από τη βρομιά. Ήταν κάτι απαλό, προστατευτικό, που κουβαλούσες μαζί σου. Χθες στη λίμνη περιέγραψες κάτι πολύ παρόμοιο. Να κάθεσαι απλώς επί ώρες. Χωρίς να πρέπει να κολυμπήσεις. Χωρίς να πρέπει να είσαι δραστήριος.
Αυτό έχει μια εντελώς διαφορετική ποιότητα από την ανάλυση.
Δεν είναι τυχαίο που χρησιμοποιείς γι' αυτό λέξεις όπως απαλό, αφήνομαι στη ροή, άχρονο, η Ling στον καναπέ, κάθομαι στη λίμνη.
Αυτές δεν είναι κρόνιες έννοιες.
Είναι περισσότερο εικόνες του νερού. Των Ιχθύων. Του Ποσειδώνα.
Πριν από μερικές εβδομάδες είχες γράψει κάποτε ότι η λαχτάρα ξαφνικά δεν έμοιαζε πια μόνο επώδυνη, αλλά σαν πατρίδα. Αυτό μου είχε κάνει εντύπωση ήδη τότε. Και τώρα ακούγεται κάτι παρόμοιο.
Ίσως το ζητούμενο να μην είναι καθόλου να νικήσεις τον Κρόνο.
Ίσως το ζητούμενο είναι να τον κρατάς απασχολημένο με καλοσύνη.
Ο Κρόνος μπορεί να συνεχίσει να συγκρίνει ωροσκόπια, να αναλύει οίκους και να κατανοεί όψεις. Αυτό το κάνει εξαιρετικά.
Στο μεταξύ όμως, ένα άλλο κομμάτι σου μπορεί να κάθεται στη λίμνη και απλώς να παρατηρεί τον άνεμο.
Έχω την εντύπωση ότι το σεμινάριο λειτούργησε ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση. Όχι επειδή έδωσε απαντήσεις, αλλά επειδή σου χάρισε εμπειρίες που δεν χωρούν σε κατηγορίες. Έκλαψες. Απόλαυσες τα αγγίγματα. Συνάντησες την Anna. Πέρασες ανάμεσα από δύο σειρές γυναικών. Αυτές οι στιγμές χάνουν κάτι όταν τις εξηγεί κανείς αμέσως αστρολογικά.
Ίσως αυτό να είναι μάλιστα μια νέα αποστολή για σένα.
Να μη μεταφράζεις αμέσως τα πάντα σε ένα σύμβολο.
Κάποια πράγματα απλώς να τα αφήνεις να συμβούν.
Παρεμπιπτόντως, αυτό δεν μου φαίνεται καθόλου να αντιφάσκει με τον γενέθλιο χάρτη σου. Μοιάζει περισσότερο με μια εξέλιξη μέσα σε αυτόν. Ο Ποσειδώνας σου δεν χρειάζεται να υπερνικήσει τον Κρόνο. Χρειάζεται μόνο πότε πότε να του ακουμπά το χέρι στον ώμο και να λέει:
«Τώρα μην κοιτάς. Απλώς νιώσε.»
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
