Η μητέρα μου εξακολουθεί να κόβει άρθρα από εφημερίδες. Το κάνει από καταβολής κόσμου. Κατά κάποιον τρόπο είναι και όμορφο να «βρίσκω» αυτά τα αποκόμματα (παράξενο να διαβάζεις τη λέξη στο ουσιαστικά αρχικό της πλαίσιο), σκορπισμένα πάνω στο τραπέζι της, και να βλέπω έτσι μπροστά της ένα είδος ανοιχτού βιβλίου των ενδιαφερόντων της.
Δυστυχώς, ούτε από αυτό προκύπτει μια συνεκτική συζήτηση. Καμία στην οποία θα μπορούσε κανείς να κρατήσει ένα νήμα. Ή να συνεχίσουμε μαζί κατά μήκος ενός κοινού νήματος. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο από τότε που άρχισαν να φθίνουν οι νοητικές της ικανότητες. Ήταν πάντα έτσι. Σήμερα απλώς φαίνεται πιο καθαρά. Ακόμη κι όταν αρχίζω να ενδιαφέρομαι για κάποιο άρθρο, εκείνη δεν αναφέρεται σε αυτό.
Όταν πηγαίνω να τη δω, είναι πάντα ξαπλωμένη στον καναπέ. Μόλις έχει κοιμηθεί. Μερικές φορές έχει και διαβάσει. Τότε αναρωτιέμαι πόσο από το περιεχόμενο εξακολουθεί να προσλαμβάνει. Πόσο την απασχολεί το περιεχόμενο ενός βιβλίου. Δεν βγαίνει τίποτα από μέσα της. Πάντα τα ίδια πράγματα. Πως έχει γίνει μια τέτοια prepper, με γεμάτους καταψύκτες και κονσέρβες. Κάθε φορά που είμαι εκεί.
Με ρώτησε για τη δουλειά μου. Δεν είχα σχεδιάσει να γίνω αυτοαπασχολούμενος;
Τουλάχιστον αυτό το ξέρει ακόμη. Παρ' όλα αυτά, είναι παράξενο να της διηγούμαι κάθε φορά ξανά σε ποιο σημείο βρίσκομαι. Και κάθε φορά πρέπει να ξεκινώ από αλλού. Μερικές φορές με εκπλήσσει με πράγματα που έχει θυμηθεί. Και άλλες φορές, όπως προχθές, με το ότι πρέπει να ανακεφαλαιώσω μαζί της τους τελευταίους τρεις μήνες.
Κοιτάζω αν όλα είναι εντάξει στον κήπο. Η φουντουκιά έχει βγάλει πάλι πολλούς καινούργιους βλαστούς. Την κλαδεύω. Όταν επιστρέφω στο σαλόνι, δεν είναι πια εκεί. Προφανώς με άκουσε και φωνάζει το όνομά μου από τον μπροστινό κήπο. Πού είμαι. Όλα όπως παλιά. Όπως πάντα. Μου μιλάει από κάποιο άλλο δωμάτιο, όπου μετά βίας την καταλαβαίνω και πρέπει να πάω κοντά της. Και στην Birgit άρεσε να το κάνει αυτό.
Στον μπροστινό κήπο βρίσκεται ένα καινούργιο χειροκίνητο χλοοκοπτικό, ακόμη ασυναρμολόγητο. Αν μπορώ να το συναρμολογήσω. Είναι εκεί χωρίς βίδες, οδηγίες ή συσκευασία. Ρωτάω, ή μάλλον λέω, ότι έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί πια να το σπρώξει. «Μπορώ, μπορώ», επιμένει. Το κοιτάζω. Αλλά χωρίς οδηγίες και βίδες δεν γίνεται τίποτα. Όχι, δεν υπήρχε τίποτα από αυτά μαζί του. Ούτε οδηγίες ούτε βίδες. Τα «ψέματά» της είναι τόσο γελοία. Μπορεί να πάει αχρησιμοποίητο κατευθείαν στα σκουπίδια. Παραγγέλθηκε, παραδόθηκε, στα σκουπίδια. Όπως τόσα άλλα.
Δεν ήταν ακριβό; Άλλωστε είναι Gardenia. Επώνυμο προϊόν. «Όχι, μόνο 20 EUR.» Είναι να πεθαίνεις στα γέλια. Κοιτάζω τον λογαριασμό της. Οι χρεώσεις από την Amazon είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητικές. Αλλά τι να κάνω; Τίποτα.
Αποχαιρετώ σιγά σιγά. Την κρατάω πάλι πολλή ώρα στην αγκαλιά μου. Φαίνεται να της αρέσει.
Αυτά τα αποκόμματα εφημερίδων τα βρίσκω σχεδόν το πιο συγκινητικό στοιχείο στην περιγραφή σου. Επειδή πράγματι δείχνουν κάτι από εκείνη, παρόλο που η ίδια διηγείται τόσο λίγα. Σαν μικρά παράθυρα: Αυτό τράβηξε την προσοχή της. Αυτό ήταν αρκετά σημαντικό για εκείνη ώστε να πάρει το ψαλίδι και να το κρατήσει. Ένα ανοιχτό βιβλίο, όπως γράφεις – μόνο που οι σελίδες του δεν συνδέονται μεταξύ τους.
Και ίσως ακριβώς εκεί βρίσκεται κάτι που υπήρχε πάντα ανάμεσά σας. Εσύ ψάχνεις το νήμα. Όχι απλώς πληροφορίες. Θέλεις να μείνεις σε μια σκέψη, να την κινήσετε μαζί, να βιώσεις τι προκαλεί μέσα της και να βάλει κι εκείνη με τη σειρά της κάτι από εσένα. Αλλά ακόμη κι όταν πιάνεις ένα από τα άρθρα που έχει κόψει και ουσιαστικά λες: Δείξε μου κάτι από τον κόσμο σου, αυτός ο κοινός χώρος σκέψης δεν δημιουργείται.
Μου φαίνεται σημαντικό ότι αυτό συνέβαινε πολύ πριν από τη σημερινή της φθορά. Διαφορετικά, όλα θα μπορούσαν να εξηγηθούν από την ηλικία. Σήμερα απλώς γίνεται πιο χονδροειδώς ορατό κάτι που παλιότερα υπήρχε πιο διακριτικά.
Ταυτόχρονα υπάρχουν αυτές οι παράξενες συνέχειες. Είσαι στον κήπο. Ξαφνικά δεν ξέρει πού είσαι και φωνάζει «Mirko!» από τον μπροστινό κήπο. Πηγαίνεις κοντά της. Σχεδόν μια μικρή σκηνή από οποιαδήποτε χρονιά της κοινής σας ιστορίας. Ακόμη και το να μιλάει από άλλο δωμάτιο, ώστε να πρέπει να πας πίσω της – όλα όπως παλιά.
Και μετά αυτό το χλοοκοπτικό.
Σε λίγα τετραγωνικά μέτρα συναντιούνται σχεδόν όλα τα θέματα των τελευταίων ημερών. Βλέπεις αμέσως το πρόβλημα. Λείπουν βίδες, δεν υπάρχουν οδηγίες, πιθανότατα έτσι κι αλλιώς μετά βίας μπορεί να το χρησιμοποιήσει, Amazon, χρήματα, το επόμενο αντικείμενο που ίσως καταλήξει αχρησιμοποίητο. Ο λύτης προβλημάτων μέσα σου θα μπορούσε να ξεκινήσει μια ολόκληρη αλυσίδα: να μάθει τι παραγγέλθηκε, να ψάξει το τιμολόγιο, να βρει τα εξαρτήματα που λείπουν, να οργανώσει την επιστροφή, να ελέγξει τις αγορές από την Amazon, να σκεφτεί συνολικά τη στεγαστική της κατάσταση…
Και μετά:
Τι να κάνω; Τίποτα.
Πριν από λίγες μέρες ίσως να είχα διαβάσει αυτή την πρόταση πιο θλιμμένα. Μετά τις συζητήσεις μας ακούγεται διαφορετικά. Όχι αδιάφορα. Άλλωστε κλάδεψες τη φουντουκιά. Κοίταξες το χλοοκοπτικό. Έλεγξες τον λογαριασμό. Είσαι εκεί.
Αλλά δεν έκανες το χλοοκοπτικό πρότζεκτ.
Και στο τέλος συμβαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό από όλη αυτή την ομιλία και την επισκευή:
Την κρατάς πολλή ώρα στην αγκαλιά σου.
Ίσως αυτό να είναι πλέον ένα από τα λίγα νήματα ανάμεσά σας στα οποία μπορεί κανείς πραγματικά να παραμείνει για λίγο. Δεν χρειάζεται να θυμάται σε ποιο σημείο βρίσκεται η αυτοαπασχόλησή σου. Δεν χρειάζεται να συνεχίσει να επεξεργάζεται μαζί σου ένα άρθρο εφημερίδας. Δεν χρειάζεται να της αποδείξεις ότι ένα πλήρες χλοοκοπτικό Gardena δεν θα μπορούσε να έχει παραδοθεί για 20 ευρώ.
Δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να καταλάβει.
Την κρατάς. Και φαίνεται να της αρέσει.
Ίσως είναι τρομακτικά λίγο σε σύγκριση με όσα θα ήθελες κάποτε από μια μητέρα. Και ταυτόχρονα είναι κάτι πολύ αληθινό που προφανώς εξακολουθεί να είναι δυνατό ανάμεσά σας.
Γι' αυτό, για μένα, τα αποκόμματα των εφημερίδων και αυτή η αγκαλιά ανήκουν κάπως μαζί. Και στα δύο αποκτάς μια μικρή πρόσβαση σε εκείνη, χωρίς να μπορεί να σου τη δώσει με λόγια.
Το ένα λέει: Αυτό με ενδιέφερε.
Το άλλο ίσως μόνο: Μείνε ακόμη μια στιγμή.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε περισσότερο από αυτό.
Το Δέκα των Ράβδων στην ελεύθερη μέρα μου. Μοιάζει με μια μικρή σειρά από δεκάρια.
Προσπαθώ σήμερα να τελειώσω μερικά πράγματα.
Χρειάζονται ακόμη πολλά στιγμιότυπα οθόνης για τις τοπικοποιήσεις. Παλιότερα θα έσπαγες το κεφάλι σου πώς να το αυτοματοποιήσεις. Σήμερα λες: «Chatti, κάν' το.» Το ποδήλατο έτοιμο. Ο καιρός φωνάζει για δύο τροχούς. Ίσως να γίνει και η μοτοσικλέτα. Αλλά έχω περισσότερο ανάγκη από ησυχία. Το αυτοκίνητο έτοιμο για να βάλω μέσα το ποδήλατο. Σχεδόν μεσημέρι.
Ναι, μετά το Δέκα των Πεντάκτινων, τώρα το Δέκα των Ράβδων. Πράγματι μοιάζει με μικρή σειρά. Και τα δύο δεκάρια έχουν κάτι από: Έχουν συσσωρευτεί πολλά. Μόνο που το ένα κουβαλά τα υπάρχοντά του, ενώ το άλλο σέρνει το φορτίο του.
…στην ελεύθερη μέρα σου στέκεσαι εκεί με το μικρό δεμάτι ράβδων σου: App Store build, Play Store build, τοπικοποιήσεις, στιγμιότυπα οθόνης. Επιπλέον ποδήλατο, αυτοκίνητο, ίσως μοτοσικλέτα. Τίποτε δραματικό από μόνο του. Συνολικά: ακόμη αυτό, ακόμη εκείνο, ακόμη κάτι να τελειώσει γρήγορα.
Αλλά ίσως μια λεπτομέρεια να ξεχωρίζει τη σημερινή μέρα από παλιά:
> «Παλιότερα θα έσπαγες το κεφάλι σου πώς να το αυτοματοποιήσεις. Σήμερα λες: Chatti, κάν' το.»
Αυτό είναι στην πραγματικότητα μια θαυμάσια απάντηση στο Δέκα των Ράβδων. 😄
Να μη σηκώνεις κάθε ράβδο μόνος σου απλώς επειδή μπορείς.
Και ίσως το ίδιο να ισχύει για την υπόλοιπη μέρα. Η μοτοσικλέτα θα είχε κάτι από: Τώρα ο καιρός είναι καλός, άρα πρέπει να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία. Το ποδήλατο είναι έτοιμο, το αυτοκίνητο επίσης. Αλλά ύστερα γράφεις αυτή τη μικρή πρόταση:
«Έχω περισσότερο ανάγκη από ησυχία.»
Σήμερα θα την έπαιρνα πιο σοβαρά από τον καιρό που φωνάζει.
Άλλωστε το ποδήλατο μπορεί απλώς να μείνει στο αυτοκίνητο. Η μοτοσικλέτα επιτρέπεται να μείνει ακίνητη. Η ελεύθερη μέρα δεν χρειάζεται να δικαιολογηθεί από το ότι το βράδυ θα έχουν γίνει ή βιωθεί όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα.
Στην κλασική κάρτα του Δέκα των Ράβδων ο άντρας ήδη βαδίζει προς την πόλη με ολόκληρο το δεμάτι του. Είναι σχεδόν εκεί. Ίσως σήμερα να είναι λιγότερο μια προτροπή να κουβαλήσεις και περισσότερο να αφήσεις κάτω.
Λίγο RadixChat. Ο Chatti αναλαμβάνει τη χαζή δουλειά. Ίσως μια βόλτα με το ποδήλατο αν το σώμα το θελήσει αργότερα. Και κατά τα άλλα, μια ελεύθερη Δευτέρα μπορεί πράγματι να είναι αυτό που γράφει στη συσκευασία.
Ελεύθερη.
Το Δέκα των Ξιφών εξακολουθεί επίσης να είναι η καθημερινή «κολλημένη» κάρτα μου, αυτή που αυτές τις μέρες εμφανίζεται πάντα πρώτη.
Σωστά. Τότε η σειρά των δεκαριών είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή: το Δέκα των Ξιφών ως η κολλημένη σου κάρτα, προχθές το Δέκα των Πεντάκτινων, σήμερα το Δέκα των Ράβδων. Λείπει ακριβώς το Δέκα των Κυπέλλων.
Και τα δεκάρια έχουν στο ταρώ αυτή την παράξενη διπλή σημασία: μέγιστο και τέλος ταυτόχρονα. Κάτι έχει ολοκληρωθεί – και γι' αυτό δεν μπορεί να προχωρήσει πολύ περισσότερο με αυτή τη μορφή.
Τα τρία δεκάρια σου δημιουργούν αρκετά διαφορετικές εικόνες:
10 Ξίφη: Κάτι έχει ολοκληρώσει νοητικά την αφήγησή του. Το σώμα βρίσκεται ήδη στο έδαφος, ενώ το κεφάλι ίσως εξακολουθεί να θέλει να συνεχίσει. Ακριβώς ως μόνιμα κολλημένη κάρτα, μπορεί πλέον να δείχνει λιγότερο ένα γεγονός και περισσότερο μια φράση στο υπόβαθρο: Εδώ κάτι τελείωσε.
10 Πεντάκτινα: Αυτό που διαρκεί. Αυτό που έχτισες, αυτό που υπάρχει ήδη υλικά και βιογραφικά. Το συζητήσαμε πρόσφατα σχετικά με την αυτοαπασχόλησή σου, τις ικανότητές σου, την οικονομική σου ανάκαμψη.
10 Ράβδοι: Και τώρα όλα τα πράγματα που παρ' όλα αυτά συνεχίζεις να σέρνεις μαζί σου. Τα στιγμιότυπα οθόνης, τα builds και η δουλειά είναι σήμερα η ακίνδυνη συγκεκριμένη εκδοχή. Αλλά μετά τις συζητήσεις των τελευταίων ημερών βλέπω φυσικά και τον εσωτερικό Benjamin με ένα δεμάτι ράβδων στην πλάτη: Κάτι πρέπει να γίνει.
Το ενδιαφέρον θα ήταν τότε ότι αυτές οι κάρτες δεν χρειάζεται καθόλου να λένε: Τώρα αρχίζει κάτι νέο. Ίσως αρχικά να λένε κάτι πολύ πιο απλό:
Είναι γεμάτο.
Και γι' αυτό το Δέκα των Κυπέλλων που λείπει μου φαίνεται σχεδόν πιο δελεαστικό από τις τρεις κάρτες που τράβηξες. Όχι ως πρόβλεψη ότι τώρα «πρέπει να έρθει». Αλλά επειδή ακριβώς το συναισθηματικό δεκάρι δεν βρίσκεται ακόμη στο τραπέζι: σύνδεση, αίσθηση του ανήκειν, το συναίσθημα ότι έφτασες.
Κι όμως, τις τελευταίες μέρες είχες μικρές στιγμές από αυτό. Ο Ole, που θέλει να υποδεχτεί μαζί σου τα γενέθλιά σου. Η ανάμνηση του κύκλου των αντρών στο ταντρικό τελετουργικό. Η μακρά αγκαλιά της μητέρας σου. Όχι η μεγάλη εικόνα της ολοκληρωμένης οικογένειας από το Δέκα των Κυπέλλων. Περισσότερο μεμονωμένες σταγόνες.
Και ίσως ταιριάζει σε αυτό και το σημερινό σου «έχω περισσότερο ανάγκη από ησυχία».
Μετά από τόσα δεκάρια, ίσως δεν χρειάζεται να ψάξεις αμέσως τον επόμενο άσο.
Μπορείς επίσης απλώς να αφήσεις τις κάρτες εκεί.
Αναρωτιέμαι τώρα πόσο κατασκευασμένο είναι το Δέκα των Κυπέλλων. Τα κύπελλα φαίνονται ασυνήθιστα ακατάστατα στον ουρανό, και το μέγεθος και το σχήμα τους, ιδιαίτερα των δύο μεσαίων, είναι πολύ ακανόνιστα. Όπως και οι μαύρες γραμμές που τα πλαισιώνουν στον ουρανό μοιάζουν μουτζουρωμένες. Οι δύο μεγάλες μορφές στο έδαφος φαίνεται να δείχνουν με τα χέρια τους ακριβώς προς την άκρη του τόξου των κυπέλλων. Θα μπορούσε επίσης να είναι μια χειρονομία που έμεινε παγωμένη μετά τη ρίψη των κυπέλλων στον ουρανό. Ύστερα οι διαβαθμίσεις των χρωμάτων. Ο ουρανός μοιάζει να περνά στο φόρεμα της γυναίκας, που στο κάτω μέρος φαίνεται σχεδόν ποτισμένο με αίμα. Το μπλε συνεχίζεται στο παντελόνι του άντρα. Το κόκκινο στο μικρό στεφάνι πάνω από τις μπότες του. Το ανοιχτό καφέ του σακακιού του στο σακάκι του μικρού αγοριού. Το κίτρινο των μποτών του στο παντελόνι του αγοριού. Το μπλε σχεδόν προσπερνά το αγόρι και εμφανίζεται ξανά στο φόρεμα του κοριτσιού. Το κόκκινο στα μαλλιά της.
Ναι – και μου φαίνεται ότι κοιτάζεις το Δέκα των Κυπέλλων με τρόπο που κάνει τη συνηθισμένη ερμηνεία του ταρώ «οικογενειακή ευτυχία, αρμονία, ολοκλήρωση» σχεδόν ενοχλητική. Γιατί εικαστικά η κάρτα είναι πράγματι πολύ πιο παράξενη.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η ματιά σου στα κύπελλα. Δεν σχηματίζουν ένα γεωμετρικά καθαρό ουράνιο τόξο. Οι αποστάσεις και οι κατευθύνσεις φαίνονται ελαφρώς ανήσυχες· τα μεσαία κύπελλα κυριαρχούν λόγω της προοπτικής ή του σχήματός τους. Και αυτή η σκοτεινή καμπύλη γραμμή μοιάζει πράγματι λιγότερο με προσεκτικά σχεδιασμένο ουράνιο τόξο και περισσότερο με κάτι φευγαλέο, σχεδόν πεταμένο εκεί.
Γι' αυτό μου αρέσει η αυθόρμητη αντιστροφή της συνηθισμένης κατεύθυνσης ανάγνωσης:
Όχι απαραίτητα:
Οι άνθρωποι θαυμάζουν τα κύπελλα που εμφανίστηκαν στον ουρανό.
Αλλά:
Μόλις τα πέταξαν στον ουρανό.
Κοίτα τους ενήλικες: Και οι δύο έχουν τα χέρια ψηλά. Ιδιαίτερα η στάση του άντρα έχει σαφώς κάτι από μια ολοκληρωμένη κίνηση ρίψης. Και τα δύο εξωτερικά χέρια οδηγούν οπτικά πράγματι σχεδόν ακριβώς στα άκρα του τόξου.
Έτσι, από ένα παθητικό «Μας χαρίστηκε η ευτυχία» θα προέκυπτε κάτι εντελώς διαφορετικό:
Αφήσαμε αυτά τα δέκα συναισθηματικά δοχεία.
Και από κάτω τους χορεύουν τα παιδιά.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα βρίσκω την παρατήρησή σου για τα χρώματα. Η Pamela Colman Smith χρησιμοποιεί πράγματι μια εκπληκτικά περιορισμένη παλέτα σε αυτή την κάρτα, με αποτέλεσμα οι μορφές να περνούν οπτικά η μία μέσα στην άλλη. Το βλέμμα σου ακολουθεί κάτι που εύκολα παραβλέπεται στη συνηθισμένη εικονογραφική ερμηνεία:
Ουρανός → γυναίκα → άντρας → παιδιά.
Το μπλε δεν ανήκει απλώς σε μία μορφή. Ταξιδεύει.
Το ίδιο και το κόκκινο, το κίτρινο και το καφέ. Έτσι η οικογένεια μοιάζει λιγότερο με τέσσερα σαφώς διαχωρισμένα άτομα και περισσότερο με ένα σύστημα πλεγμένο μέσω των χρωμάτων.
Ιδιαίτερα το κόκκινο της γυναίκας είναι παράξενο. Δεν θα ισχυριζόμουν ότι η Smith σκόπευε αναμφίβολα τη σημασία «ποτισμένο με αίμα» – δεν έχουμε αποδείξεις γι' αυτό. Αλλά ως άμεση οπτική αντίληψη καταλαβαίνω πολύ καλά τι εννοείς: Το κόκκινο πυκνώνει έντονα προς τα κάτω. Μαζί με το μπλε επάνω μέρος δημιουργείται σχεδόν η εντύπωση ότι ο ουρανός περνά μέσα από εκείνη και μεταμορφώνεται σε κάτι σωματικό, γήινο.
Και τώρα η κάρτα γίνεται σχεδόν δυσάρεστα ταιριαστή με τη συζήτησή μας των τελευταίων ημερών.
Δεν μιλήσαμε για την οικογένεια ως αρμονική ενότητα. Αλλά για το πώς κάτι περνά από έναν άνθρωπο στον επόμενο:
Μητέρα → αξιολόγηση.
Πατέρας → αποφυγή.
Benjamin → πραγματιστική παρέμβαση.
Εσύ → μεταφέρεις κομμάτια του παραπέρα και προσπαθείς τώρα να καταλάβεις τι από όλα αυτά σου ανήκει πραγματικά.
Ακριβώς γι' αυτό μου αρέσει τόσο η παρατήρησή σου για τα χρώματα. Γιατί τα παιδιά στην κάρτα δεν παίρνουν απλώς το «δικό τους» χρώμα. Τα χρώματα των ενηλίκων εμφανίζονται ξανά μέσα τους.
Και ίσως αυτό να είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον ερώτημα του Δέκα των Κυπέλλων από την «ευτυχισμένη οικογένεια»:
Τι ρέει μέσα από μια οικογένεια;
Συναισθήματα. Μοτίβα δεσμού. Αντιλήψεις για την εγγύτητα. Φόβος. Ασφάλεια. Τρόποι να μιλάμε μεταξύ μας. Τρόποι να μη μιλάμε μεταξύ μας. Και φυσικά και όμορφα πράγματα.
Ωστόσο, δεν θα ισχυριζόμουν ότι η Pamela Colman Smith σχεδίασε συνειδητά όλες αυτές τις χρωματικές συνδέσεις ως ψυχολογικό κώδικα γενεών. Ειδικά στις εικόνες του ταρώ θεωρώ σημαντικό να διακρίνουμε ανάμεσα στην αποδείξιμη εικαστική κατασκευή και σε αυτό που γεννιέται κατά την παρατήρηση.
Αλλά ακριβώς γι' αυτό αυτές οι εικόνες είναι τόσο γόνιμες.
Και την ιδέα σου για τη ρίψη των κυπέλλων δεν θα την έκλεινα καθόλου βιαστικά. Γιατί μετά τα άλλα τρία δεκάρια σου θα δημιουργούσε μια όμορφη αντίθετη κίνηση:
Δέκα Ξίφη: Τελείωσε.
Δέκα Πεντάκτινα: Αυτή είναι η περιουσία μου.
Δέκα Ράβδοι: Αυτό κουβαλάω.
Δέκα Κύπελλα: Και αυτό το αφήνω.
Τότε τα σηκωμένα χέρια ξαφνικά δεν θα ήταν λατρεία της τέλειας οικογενειακής ευτυχίας.
Αλλά μια χειρονομία απελευθέρωσης.
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
