Αφού η «απόλυσή» μου από την ομάδα οδήγησε σε πολλούς συνειρμούς με βιώματα από το παρελθόν μου, σήμερα το πρωί θυμήθηκα τη σκηνή όταν καθόμουν το μεσημέρι στο σπίτι της μητριάς μου. Υπολογίζω ότι ήμουν περίπου 14 ετών.
Μέσα μου είχε αρχίσει να φυτρώνει η ιδέα ότι εκεί θα μπορούσα να βρω μια πατρίδα. Κάτι όπου θα μου άρεσε να πηγαίνω. Όπου βρίσκονται «κανονικοί» άνθρωποι. Μια κανονική οικογένεια. Στην οποία είμαι ευπρόσδεκτος. Γιατί το πραγματικό μου σπίτι, στη μητέρα μου, ήταν βαθιά διαταραγμένο. Διαμορφωμένο από τη μοναξιά ή από δυσάρεστες καταστάσεις με τη μητέρα μου. Διαμορφωμένο από το ότι δεν με έβλεπαν.
Ήταν μια ιδέα. Όχι πολύ συγκεκριμένη. Περισσότερο μια παρόρμηση. Έτσι απλώς πήγα εκεί μετά το σχολείο. Ο πατέρας μου και η γυναίκα του έμεναν άλλωστε εκεί κοντά. Πρέπει να ήταν περίπου στη δεύτερη τέτοια επίσκεψή μου εκεί (ο πατέρας μου φυσικά ήταν στη δουλειά κι εγώ ήμουν μόνος με τη μητριά μου), καθόμουν μαζί της στην κουζίνα, όταν ξαφνικά μου μίλησε και με ρώτησε τι ήθελα τέλος πάντων εκεί;
Ήταν μια ερώτηση από την οποία ένιωσα να αμφισβητούμαι εγώ ο ίδιος. Μια ερώτηση που μου μετέδιδε ότι δεν μπορούσα απλώς να βρίσκομαι εκεί χωρίς σκοπό. Ήμουν πολύ νέος για να εκφράσω με λόγια όσα περιέγραψα παραπάνω. Ίσως να μην ήθελα ούτε να το παραδεχτώ στον εαυτό μου. Ή να το ομολογήσω απέναντί της. Ή είχα ενοχές απέναντι στη μητέρα μου. Δύσκολο να πω. Σε κάθε περίπτωση η ερώτηση με ντρόπιασε βαθιά. Έφυγα λίγο αργότερα και δεν ξαναπήγα ποτέ εκεί.
Και ο αποκλεισμός μου από την ομάδα είχε κάτι από αυτό. Όχι με την ερώτηση που με ντρόπιασε κάπως. Αλλά με την απώλεια ενός μικρού ασφαλούς λιμανιού. Με την απώλεια μιας ιδέας πατρίδας.
Κάτι που με φέρνει πάλι στον Χείρωνα (27°4', Ιχθύες, ανάδρομος), ο οποίος, αν βασιστούμε στην ώρα γέννησης από το πιστοποιητικό γέννησής μου, θα βρισκόταν ακόμη στον 4ο οίκο (5ος οίκος: 27° 44' Ιχθύων).
Ωστόσο, εξακολουθώ να βιώνω την πληγή βαθιά μέσα μου περισσότερο ως πληγή του 5ου οίκου. Ο οποίος, με ώρα γέννησης 5 λεπτά νωρίτερα, θα άρχιζε στις 26° 35' Ιχθύων.
Βρίσκω αυτή την ανάμνηση πολύ σημαντική. Όχι επειδή «αποδεικνύει» αν ο Χείρων βρίσκεται στον 4ο ή στον 5ο οίκο. Αλλά επειδή κάνει ορατό κάτι που διατρέχει τη ζωή σου.
Στη σκηνή με αγγίζει κυρίως η ερώτηση της μητριάς σου:
«Τι θέλεις τέλος πάντων εδώ;»
Αντικειμενικά αυτή η ερώτηση θα μπορούσε να σημαίνει πολλά. Ίσως ήταν πιεσμένη. Ίσως ήθελε απλώς να καταλάβει γιατί βρισκόσουν εκεί.
Υποκειμενικά όμως χτύπησε ακριβώς το πληγωμένο σημείο.
Γιατί στην πραγματικότητα η άρρητη απάντησή σου ήταν:
«Θέλω απλώς να είμαι εδώ.»
Τίποτε περισσότερο.
Δεν ήθελες κάποια χάρη.
Κανένα δώρο.
Κανένα ιδιαίτερο γεγονός.
Ήθελες να βιώσεις πώς είναι να έρχεσαι μετά το σχολείο σε μια κουζίνα όπου υπάρχουν άνθρωποι που χαίρονται επειδή είσαι εκεί.
Είναι κάτι πολύ θεμελιώδες.
Και όταν αμφισβητήθηκε αυτή η αυτονόητη παρουσία, έφυγες και δεν ξαναγύρισες ποτέ.
Έχει κάτι οριστικό. Μου θυμίζει πολλές από τις μεταγενέστερες ρήξεις σου.
Έτσι φτάνω στον αστρολογικό σου συλλογισμό.
Πιστεύω πλέον ότι ίσως διαχωρίζεις υπερβολικά απότομα το ερώτημα 4ος ή 5ος οίκος;
Ακριβώς για έναν πλανήτη που βρίσκεται μόλις περίπου 40 λεπτά τόξου πριν από την ακμή, αξίζει να πάρουμε στα σοβαρά και τους δύο οίκους.
Δεν θα τους ανακάτευα, αλλά θα τους διάβαζα ως εξέλιξη.
Ο Χείρων στον 4ο οίκο
Η πληγή λέει:
«Δεν έχω έναν τόπο στον οποίο ανήκω αυτονόητα.»
Η σκηνή με τη μητριά είναι σχεδόν παράδειγμα από εγχειρίδιο γι' αυτό.
Και ο αποκλεισμός από την ομάδα έχει ακριβώς αυτή την ποιότητα.
Όχι πρωτίστως: «Είμαι λάθος.»
Αλλά:
«Ο τόπος που ονόμαζα πατρίδα δεν είναι πια.»
Αυτό είναι βαθύτατα τέταρτος οίκος.
Ο Χείρων στον 5ο οίκο
Εκεί μετατοπίζεται το ερώτημα.
Όχι πια:
«Πού ανήκω;»
Αλλά:
«Μου επιτρέπεται καν να είμαι εδώ με τη φύση μου;»
Με το χιούμορ μου.
Με τις σκέψεις μου.
Με την έντασή μου.
Με τα κείμενά μου.
Με την αγάπη μου.
Με το παιχνίδι μου.
Και ακριβώς εκεί σε βλέπω σήμερα.
Όταν δημοσιεύεις τα κείμενα του blog σου, ρισκάρεις ακριβώς αυτή την πληγή.
Όχι μόνο:
«Τους αρέσει η σελίδα μου;»
Αλλά:
«Ενδιαφέρεται κανείς γενικά για αυτό που βγαίνει από μέσα μου;»
Αυτό είναι για μένα σαφώς πέμπτος οίκος.
Γι' αυτό θα μπορούσε κάλλιστα ο Χείρων σου να βρίσκεται αστρονομικά ακόμη στον 4ο οίκο και ψυχολογικά να επιδρά ήδη πολύ έντονα μέσα στον 5ο.
Ακριβώς σε μια ακμή οίκου συμβαίνει αυτό συχνά: Ένα θέμα γεννιέται στον έναν οίκο και αναζητά τη λύση του στον επόμενο.
Σε σένα θα το διατύπωνα σχεδόν έτσι:
Η πληγή γεννήθηκε στον 4ο οίκο.
Εκδηλώνεται στον 5ο οίκο.
Η απουσία πατρίδας είχε ως αποτέλεσμα να πληγωθεί το ίδιο το φανέρωμα του προσώπου σου.
Και κάτι ακόμη μου έκανε εντύπωση.
Έγραψες σήμερα:
«Απώλεια μιας ιδέας πατρίδας.»
Βρίσκω καθοριστική τη λέξη ιδέα.
Όχι το συγκεκριμένο σπίτι.
Όχι τη συγκεκριμένη ομάδα.
Ούτε καν τη συγκεκριμένη γυναίκα.
Ξανά και ξανά δημιουργείται μέσα σου μια παράσταση:
«Ίσως αυτό θα μπορούσε να είναι ένας τόπος όπου μου επιτρέπεται απλώς να υπάρχω.»
Αυτή η ελπίδα είναι πολύτιμη.
Σε κάνει όμως και ευάλωτο.
Ίσως η εξέλιξη να μη συνίσταται καθόλου στο να εγκαταλείψεις αυτή την ελπίδα.
Αλλά στο να την αφήνεις να μεγαλώνει πιο αργά.
Να μη σκέφτεσαι μετά τη δεύτερη επίσκεψη στην κουζίνα: «Ίσως αυτή είναι η πατρίδα μου.»
Ούτε μετά από μερικούς μήνες σε μια ομάδα.
Ούτε μετά από λίγες συναντήσεις με μια γυναίκα.
Αλλά να επιτρέπεις στην πατρίδα να είναι κάτι που δημιουργείται πολύ αργά – και που μόνο με τον χρόνο αποδεικνύεται ότι μπορεί ή δεν μπορεί να κρατήσει.
Παρεμπιπτόντως, πιστεύω ότι η ιστοσελίδα αστρολογίας σου και οι δημοσιευμένοι διάλογοί σου έχουν ακριβώς γι' αυτό μια τόσο διαφορετική ποιότητα. Για πρώτη φορά δημιουργείται εκεί ένας τόπος που δεν γίνεται πατρίδα επειδή άλλοι σε υποδέχονται, αλλά επειδή τον δημιουργείς εσύ ο ίδιος. Είναι μια ουσιαστική διαφορά από την κουζίνα της μητριάς σου ή την ομάδα αυτοβοήθειας.
Όταν επιστρέφω έτσι στο παρελθόν, είναι ενδιαφέρον το πού και πώς εμφανίζεται το θέμα της πατρίδας στη ζωή μου.
Λίγο πριν από την έναρξη των σπουδών μου, η μετακόμιση στο Liblar. Έπειτα μετακόμισα στο μικρό φοιτητικό δωμάτιο στο Bad Salzuflen. Η πρώτη δική μου «κατοικία». Ήταν ένα μικροσκοπικό δωμάτιο που δύσκολα μπορούσε να ονομαστεί πατρίδα. Έπειτα αλλαγή σπουδών και μετακόμιση στο Düren. Η πρώτη μου πραγματική κατοικία. Κι αυτή παρέμεινε πολύ γυμνή και αφιλόξενη.
Έπειτα το πρώτο κοινό διαμέρισμα με την Dörte στο Sülz. Δημιουργήθηκε μια πρώτη αίσθηση κατοικίας. Με τα ανακατεμένα έπιπλά μας.
Έπειτα η μετακόμιση λόγω του πρώτου παιδιού και ο γάμος. Αγοράσαμε μαζί έπιπλα. Εδώ εμφανίζεται πάλι το μοτίβο της ανάπτυξης μιας ιδέας πατρίδας. Άρχισα να αναπτύσσω μια εικόνα για το πώς θα πρέπει να μοιάζει το διαμέρισμα στο οποίο θέλω να κατοικώ. Η Dörte αργότερα με κατηγορούσε συχνά ότι είχα επιβληθεί στην επιλογή των επίπλων. Τότε δεν μου φαινόταν έτσι. Ήταν κοινές αποφάσεις. Εκ των υστέρων όμως μάλλον έχει δίκιο. Στην πραγματικότητα τα έπιπλα ήταν όλα εκείνα που ήθελα εγώ. Ακολούθησαν άλλες δύο μετακομίσεις, οι οποίες διαμορφώθηκαν τότε περισσότερο από την Dörte. Εκείνη διάλεξε τα διαμερίσματα. Δεν μπορούσαν πια να αλλάξουν πολλά στην επίπλωση. Δεν είχαμε χρήματα για καινούργια. Και δεν συμφωνήσαμε ποτέ ξανά.
Μετά τον χωρισμό, μια σύντομη φάση έλλειψης πατρίδας ή επιστροφής στη μητέρα μου στο Liblar και μια κάπως μεγαλύτερη περίοδος στο διαμέρισμα της μητέρας του Norman στο Remscheid, που στεκόταν άδειο. Εκεί ένιωθα πολύ άνετα. Σε αυτό το είδος ενδιάμεσου βασιλείου. Όχι το δικό μου διαμέρισμα. Ο Norman ερχόταν πότε πότε για το Σαββατοκύριακο.
Έπειτα το πρώτο δικό μου διαμέρισμα στο Solingen. Κι εκεί ένιωθα πολύ άνετα. Το διαμόρφωσα εξ ολοκλήρου σύμφωνα με τις ιδέες μου. Μετά τον χωρισμό άλλωστε δεν είχα πάρει τίποτα μαζί μου. Μου άρεσε πολύ αυτό το διαμέρισμα. Ύστερα από δύο χρόνια μου έκαναν έξωση για ιδιοκατοίκηση. Ήταν πολύ δυσάρεστο. Πάλι εβδομάδες αναζήτησης κατοικίας.
Δεν ήταν εύκολο να αποφασίσω για το σημερινό μου διαμέρισμα. Τότε ήμουν ακόμη μαζί με τη Sonja, εξαιτίας της οποίας είχα μετακομίσει στο Solingen. Τώρα μετακόμιζα 20 λεπτά μακριά. Δεν το καταλάβαινε. Και δεν της άρεσε ο τόπος. Κατάφερε να μου παρουσιάσει τόσο άσχημα αυτό το διαμέρισμα, ώστε είχα πολύ μεγάλα προβλήματα να αισθανθώ άνετα εδώ. Χωρίσαμε τρία τέταρτα του χρόνου μετά τη μετακόμιση. Χρειάστηκα ακόμη μήνες για να μου αρέσει πραγματικά να επιστρέφω σε αυτό το διαμέρισμα. Στην πραγματικότητα το κατάφερα μόλις πριν από ένα καλό εξάμηνο. Μένω τώρα εδώ και 4 χρόνια.
Πιστεύω ότι μόλις ανακάλυψες κάτι πολύ μεγαλύτερο από το ερώτημα αν ο Χείρων βρίσκεται τώρα στον 4ο ή στον 5ο οίκο.
Όταν διαβάζω έτσι την ιστορία της ζωής σου, παρατηρώ ότι μπορεί να χωριστεί εκπληκτικά καλά σε δύο παράλληλες βιογραφίες.
Η μία είναι η ιστορία των σχέσεών σου.
Η άλλη είναι η ιστορία των κατοικιών σου.
Και σχεδόν μοιάζει σαν οι κατοικίες να ανέλαβαν συχνά τη λειτουργία που δεν μπορούσαν να εκπληρώσουν οι σχέσεις.
Ως παιδί δεν υπήρχε στην πραγματικότητα σπίτι. Υπήρχε ένα διαμέρισμα, αλλά δεν ήταν τόπος εσωτερικής ασφάλειας. Γι' αυτό αργότερα αρχίζει κάτι πολύ ενδιαφέρον: Αρχίζεις να δημιουργείς ενεργά πατρίδα.
Δεν γράφεις τυχαία:
«Άρχισα να αναπτύσσω μια εικόνα για το πώς θα πρέπει να μοιάζει το διαμέρισμα στο οποίο θέλω να κατοικώ.»
Αυτό μου ακούγεται σχεδόν σαν δημιουργική πράξη.
Χτίζεις για τον εαυτό σου κάτι που δεν είχες παλιότερα.
Γι' αυτό πιστεύω απολύτως και την μεταγενέστερη κατηγορία της Dörte. Όχι με την έννοια «επιβλήθηκες», αλλά επειδή για σένα το θέμα της κατοικίας μάλλον είχε πολύ βαθύτερη σημασία απ' ό,τι για εκείνη.
Για εκείνη τα έπιπλα ήταν έπιπλα.
Για σένα ίσως ήταν ασυνείδητα:
«Έτσι αισθάνεσαι στο σπίτι.»
Βρίσκω αξιοσημείωτη και την περίοδό σου στο Remscheid.
Την ονομάζεις ενδιάμεσο βασίλειο.
Θα πρόσθετα άλλη μία σκέψη:
Ίσως ήταν ο πρώτος τόπος από την παιδική σου ηλικία όπου κανείς δεν ήθελε κάτι από εσένα.
Καμία συντροφική σχέση.
Κανένας οικογενειακός ρόλος.
Κανένας επαγγελματικός ρόλος.
Σου επιτρεπόταν απλώς να βρίσκεσαι εκεί.
Αυτό μου θυμίζει, πράγμα αρκετά ενδιαφέρον, το όνειρό σου με το φωτεινό διαμέρισμα παλιού κτιρίου και το όμορφο ξύλινο πάτωμα.
Εκεί μένουν μαζί σου νέοι άνθρωποι.
Κανείς δεν σε πιέζει.
Επικρατεί μια σχεδόν αυτονόητη γαλήνη.
Πιστεύω πλέον ότι αυτό το όνειρο αφορά το θέμα της πατρίδας πολύ περισσότερο απ' όσο φαινόταν αρχικά.
Και το σημερινό σου διαμέρισμα...
Εκεί μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μια φράση:
«Στην πραγματικότητα το κατάφερα μόλις πριν από ένα καλό εξάμηνο να μου αρέσει να επιστρέφω σε αυτό το διαμέρισμα.»
Τέσσερα χρόνια.
Είναι απίστευτα μεγάλο διάστημα.
Και ταυτόχρονα λέει κάτι για σένα.
Δεν συνηθίζεις απλώς έναν τόπο.
Πρέπει να τον κάνεις εσωτερικά δικό σου τόπο.
Μόνο τότε δημιουργείται πατρίδα.
Γι' αυτό σκέφτομαι πλέον ότι ο τέταρτος οίκος σου ίσως περιγράφει και κάτι άλλο.
Όχι μόνο την καταγωγή.
Αλλά τη διά βίου προσπάθειά σου να δημιουργήσεις έναν εσωτερικό τόπο όπου σου επιτρέπεται να υπάρχεις.
Ίσως γι' αυτό με αγγίζει και η ιστοσελίδα αστρολογίας σου.
Είπες πολλές φορές ότι σε κάνει ευτυχισμένο η ιδέα ότι άλλοι διαβάζουν τους διαλόγους σου.
Πιστεύω όμως ότι συμβαίνει και κάτι άλλο.
Χτίζεις εκεί έναν τόπο.
Όχι μόνο μια ιστοσελίδα.
Έναν τόπο με τις σκέψεις σου, τα σύμβολά σου, τα όνειρά σου.
Έναν τόπο που σου ταιριάζει.
Ίσως γι' αυτό νιώθεις τόση χαρά γι' αυτόν.
Όχι επειδή θα μπορούσαν να προκύψουν χρήματα.
Αλλά επειδή εκεί μπορείς για πρώτη φορά να καθορίσεις ο ίδιος πώς αισθάνεται ένα κομμάτι πατρίδας.
Και μια ακόμη μικρή παρατήρηση: Παλιότερα μιλούσες συχνότερα για τις σχέσεις ως πιθανή πατρίδα. Τις τελευταίες εβδομάδες μιλάς εντυπωσιακά συχνά για κατοικίες, δωμάτια, ιστοσελίδες και τόπους. Δεν μου φαίνεται σαν απόσυρση. Μοιάζει περισσότερο σαν το κέντρο βάρους να μετατοπίζεται αργά: από την ελπίδα να σε υποδεχτούν κάπου προς την ικανότητα να δημιουργήσεις εσύ ο ίδιος έναν τόπο όπου ίσως μια μέρα θα αρέσει σε άλλους να παραμείνουν. Είναι μια άλλη μορφή πατρίδας. Δεν αρχίζει με την πρόσκληση κάποιου άλλου, αλλά με τη δική σου διαμόρφωση.
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
