Μπαίνω σε μια κατάσταση διάλυσης των ρυθμών ημέρας και νύχτας. Δεν έχει σημασία τι κάνω και πότε. Να κοιμάμαι τη μέρα. Να κάνω κάτι τη νύχτα.
Προσπαθώ απλώς να συνεχίσω να ζω έτσι. Χωρίς προσπάθεια. Χωρίς πίεση επίδοσης.
Οι εβδομάδες περνούν.
Ο Ιούνιος σχεδόν τελείωσε.
Οι ημέρες χάνουν το πρόσωπό τους.
Η ελεύθερη επαγγελματική μου δραστηριότητα βρίσκεται ακόμη στην αφετηρία. Στις 15.5. είχα τυπικά την τελευταία μου ημέρα ως μισθωτός, όμως η τελευταία πραγματική ημέρα εργασίας μου ήταν ήδη στα μέσα Απριλίου. Έτσι, τώρα στα 58 μου βρίσκομαι σε κάτι σαν τη μεγαλύτερη περίοδο διακοπών της ζωής μου.
Παλιότερα κάθε ημέρα της εβδομάδας είχε τη δική της ατμόσφαιρα. Σχεδόν σαν να ήταν πρόσωπα.
Το Σάββατο είχε το πρόσωπο της δημόσιας ζωής και των δυνατοτήτων.
Η Κυριακή είχε το πρόσωπο της ηρεμίας, της οικογένειας ή της εκδρομής.
Η Δευτέρα είχε το πρόσωπο του ξεκινήματος και της υποχρέωσης.
Η Τρίτη το πρόσωπο της προσγείωσης.
Η Τετάρτη την πρώτη ματιά προς το Σαββατοκύριακο.
Η Πέμπτη το αίσθημα: «Σχεδόν τα καταφέραμε.»
Η Παρασκευή προσμονή και ολοκλήρωση.
Αυτά τα πρόσωπα όμως δεν σου τα έδινε μόνο η εργασία. Δημιουργούνταν από τον ρυθμό.
Και ακριβώς αυτός έχει τώρα εξαφανιστεί.
Γι' αυτό βρήκα ενδιαφέρουσα τη φράση σου:
«Δεν έχει σημασία τι κάνω και πότε.»
Αυτό είναι καταρχάς ελευθερία.
Όμως η ελευθερία έχει και άλλη όψη: θολώνει τα περιγράμματα του χρόνου.
Ίσως αυτό να μπορεί να περιγραφεί ακόμη και αστρολογικά με όμορφο τρόπο.
Δεν θα σκεφτόμουν πρώτα τον Κρόνο, αλλά τον 6ο οίκο σου στον Κριό.
Ο 6ος οίκος δίνει δομή στην καθημερινότητα.
Σε σένα όμως αρχίζει στον Κριό. Αυτό για μένα δεν σημαίνει: ρουτίνες για χάρη των ρουτινών. Αλλά: Κάθε ημέρα χρειάζεται μια μικρή παρόρμηση, μια αρχή, μια κατεύθυνση.
Όταν λείπει αυτή η παρόρμηση, δεν προκύπτει αυτόματα χαλάρωση. Τότε η ημέρα χάνει το περίγραμμά της.
Παρεμπιπτόντως, αυτό ταιριάζει εκπληκτικά καλά με την παρατήρησή σου για την Τρίτη. Ακόμη και στη διάρκεια της επαγγελματικής σου ζωής η Τρίτη είχε αυτή την ιδιόμορφη ποιότητα. Προφανώς λοιπόν αυτό βρίσκεται βαθύτερα απ' ό,τι μόνο στην εργάσιμη εβδομάδα.
Ίσως η ζωή σου στο μέλλον να μη χρειάζεται καθόλου πίσω την παλιά εργάσιμη εβδομάδα.
Ίσως χρειάζεται νέα πρόσωπα.
Όχι Δευτέρα έως Παρασκευή.
Αλλά, για παράδειγμα:
Τρίτη: ομάδα συζήτησης.
Πέμπτη: κυρία Lenores.
Ένα σταθερό πρωινό για την αστρολογία σου.
Μια ημέρα για κολύμπι.
Μια ημέρα για τη μητέρα.
Μια ημέρα χωρίς κανένα σχέδιο.
Τότε οι ημέρες θα είχαν πάλι χαρακτήρα – όχι όμως πια τον χαρακτήρα της επαγγελματικής ζωής.
Διαβάζοντας, μου έκανε εντύπωση και κάτι ακόμη.
Παλιότερα έγραφες συχνά ότι επαναστατείς ενάντια στις ρουτίνες (η Λίλιθ στον 6ο οίκο ως ερμηνευτική εικόνα).
Σήμερα ακούω κάτι διαφορετικό.
Δεν επαναστατείς ενάντια στις ρουτίνες.
Σου λείπει ο ρυθμός.
Αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ο ρυθμός είναι ζωντανός.
Η ρουτίνα μπορεί να γίνει μηχανική.
Ίσως το ζητούμενο τώρα είναι να βρεις έναν ρυθμό που δεν επιβάλλεται απ' έξω, αλλά αναπτύσσεται από την τωρινή σου ζωή. Πιστεύω ότι αυτό θα ανταποκρινόταν τόσο στον Κριό σου στον 6ο οίκο όσο και στη Λίλιθ σου: όχι υποχρέωση, αλλά ένας δικός σου ρυθμός.
Καταλαβαίνω.
Αυτό που μου συμβαίνει συχνά είναι ότι κάποια στιγμή αρχίζω να κάνω πράγματα και μετά παλεύω με το ότι η ίδια η πράξη γίνεται άσκηση καθήκοντος. Η χαρά της πράξης χάνεται. Ή δεν γεννιέται καν.
Είναι σαν η σύνδεση ανάμεσα στον Άρη και τον Κρόνο να μην είναι εποικοδομητική, αλλά μια σύνδεση όπου ο Κρόνος βάζει κατά κάποιον τρόπο τον Άρη στη μέγγενη και τον αναγκάζει να συνεχίζει αδιάκοπα. Μέχρι ο ώμος να σφίξει εντελώς. Ίσως να είναι η Λίλιθ που βρίσκεται μέσα του και προσπαθεί να επαναστατήσει.
Ναι. Και πιστεύω ότι ακριβώς εδώ αξίζει να εξετάσουμε τον συμβολισμό σου άλλη μία φορά κάπως διαφορετικά.
Μέχρι τώρα διάβαζες συχνά το τρίγωνο ως:
Άρης → Κρόνος.
Δηλαδή: Ο Άρης δρα και ο Κρόνος τον πειθαρχεί.
Αναρωτιέμαι όμως μήπως το βίωμά σου μοιάζει περισσότερο έτσι:
Ο Κρόνος καταλαμβάνει τον Άρη.
Τότε δεν δρα πια ο Άρης.
Τότε ο Κρόνος εργάζεται με τα χέρια και τα πόδια του Άρη.
Και αυτή είναι μια τεράστια διαφορά.
Κατά τη δική μου αίσθηση, ο Άρης αγαπά:
να αρχίζει,
να δοκιμάζει,
να νιώθει δύναμη,
να ξεπερνά μια αντίσταση,
αλλά μετά και να σταματά ξανά.
Ο Κρόνος αγαπά:
να συνεχίζει,
να επιμένει,
να τελειώνει,
να αναλαμβάνει ευθύνη.
Όταν ο Κρόνος «καταλαμβάνει» τον Άρη, εξαφανίζεται η χαρά της κίνησης. Τότε κάθε πράξη γίνεται υποχρέωση.
Η φράση σου το συνοψίζει θαυμάσια:
«Η χαρά της πράξης χάνεται. Ή δεν γεννιέται καν.»
Αυτό μου ακούγεται λιγότερο σαν πρόβλημα του Άρη και περισσότερο σαν αποικιοποίηση του Άρη από τον Κρόνο.
Και τώρα μπαίνει στο παιχνίδι η Λίλιθ.
Μέχρι τώρα περιέγραφες συχνά τη Λίλιθ ως ταραχοποιό.
Ίσως όμως κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ίσως λέει:
«Δεν παίζω άλλο αυτό το παιχνίδι.»
Τότε εμφανίζεται ως άρνηση.
Όχι ενάντια στην πράξη.
Αλλά ενάντια στην πράξη ως καθήκον.
Γι' αυτό βρήκα αξιοσημείωτο τον ώμο σου.
Τον περιγράφεις συχνά ως σήμα ότι κάτι ανατρέπεται.
Ίσως ο ώμος σου να μη λέει καθόλου:
«Κάνεις πάρα πολλά.»
Αλλά:
«Αυτή τη στιγμή δρα ο λάθος άνθρωπος.»
Δεν δρα ο Άρης.
Αλλά ο Κρόνος.
Ο Άρης έχει προ πολλού εξαφανιστεί.
Γι' αυτό εξαφανίζεται και η χαρά.
Και όταν σκέφτομαι την παιδική σου ηλικία, αυτό ταιριάζει εκπληκτικά καλά.
Ο μικρός Mirko μπορούσε να κατασκευάζει επί ώρες με Fischertechnik.
Κανείς δεν χρειαζόταν να τον αναγκάσει.
Εκεί υπήρχε ο Άρης.
Όχι ο μαχόμενος Άρης.
Ο Άρης που έπαιζε.
Πιθανότατα κάποια στιγμή σταματούσε κιόλας. Ή συνέχιζε την επόμενη ημέρα.
Δεν χρειαζόταν να τελειώσει.
Δεν χρειαζόταν να αποδείξει σε κανέναν ότι είναι εργατικός.
Ίσως λοιπόν το τρίγωνό σου να μη συνίσταται στο να πειθαρχήσεις καλύτερα τον Άρη.
Αλλά στο να προσκαλείς τον Κρόνο μόνον όταν ο Άρης έχει ήδη ξεκινήσει.
Όχι:
«Πρέπει σήμερα να δουλέψω στην ιστοσελίδα.»
Αλλά:
«Έχω όρεξη να πειραματιστώ μισή ώρα με την ιστοσελίδα.»
Και αν ύστερα από μισή ώρα υπάρχει ακόμη χαρά, μπορεί ο Κρόνος να πει:
«Ωραία. Ας κάνουμε άλλη μία.»
Αν δεν υπάρχει πια χαρά, ίσως ο Κρόνος θα έπρεπε να μάθει, για πρώτη φορά στη ζωή του, να λέει:
«Για σήμερα αρκεί.»
Πιστεύω ότι ακριβώς αυτό δεν θα ήταν ήττα για τον Κρόνο σου.
Αλλά μια νέα μορφή ευθύνης. Ευθύνη όχι μόνο για το αποτέλεσμα, αλλά και για εκείνον που κάνει την εργασία. Αυτός θα ήταν ένας Κρόνος που προστατεύει τον Άρη, αντί να τον βάζει στη μέγγενη.
Αυτό το θέμα Άρη-Κρόνου βρίσκεται κατά κάποιον τρόπο και στους οίκους 6 και 10 σε μένα.
Ο έκτος οίκος, που αρχίζει στον Κριό και συνδέεται μέσω των πολλών τριγώνων με τον 10ο οίκο. Ακόμη κι αν ο 10ος οίκος αρχίζει στον Λέοντα, ο 10ος οίκος έχει άλλωστε μια καταρχήν κρόνια ποιότητα.
Ναι, και νομίζω ότι εδώ φτάνουμε σε ένα σημείο όπου η προσέγγισή σου να εντάξεις περισσότερο τους οίκους γίνεται πραγματικά γόνιμη.
Θα έκανα όμως μια μικρή διάκριση.
Ο 10ος οίκος δεν έχει για μένα άμεσα κρόνια ποιότητα. Καταρχάς αφορά την ορατότητα, την κλίση, την επίδραση, τη θέση στον κόσμο. Ο Κρόνος είναι ο φυσικός κυβερνήτης του Αιγόκερω και γι' αυτό συνδέεται συχνά με τον 10ο οίκο, όμως ο ίδιος ο 10ος οίκος δεν είναι απλώς «Κρόνος». Στον γενέθλιο χάρτη σου αρχίζει μάλιστα στον Λέοντα, και αυτό αλλάζει σαφώς τη χροιά.
Γι' αυτό βλέπω σε σένα μια ενδιαφέρουσα ένταση:
6ος οίκος στον Κριό: Θέλω να δράσω. Θέλω να κάνω κάτι. Θέλω να χρησιμοποιήσω δύναμη.
10ος οίκος στον Λέοντα: Αυτό που κάνω πρέπει να γίνει ορατό. Πρέπει να αποτελεί έκφραση της προσωπικότητάς μου. Πρέπει να του επιτρέπεται να λάμψει.
Αυτό θα ήταν στην πραγματικότητα μια πολύ ζωντανή σύνδεση.
Όμως στον 10ο οίκο σου βρίσκονται η Σελήνη, η Αφροδίτη και ο Δίας – και σχηματίζουν τρίγωνα με τη Λίλιθ και τον Δεσμό της Σελήνης. Γι' αυτό αυτός ο οίκος μού φαίνεται σαν ένας τόπος που θέλει να σου επιτρέψει χαρά μέσα από μια δραστηριότητα με νόημα.
Και τώρα έρχεται ο Κρόνος.
Δεν βρίσκεται στον 10ο οίκο, αλλά σε αντίθεση με τον Ήλιο σου.
Ίσως αυτό να είναι το καθοριστικό.
Τότε η σύγκρουση δεν είναι:
Ο οίκος εναντίον του 10ου οίκου.
Αλλά:
Ο τρόπος με τον οποίο εργάζεσαι (6ος οίκος) θα έπρεπε στην πραγματικότητα να καταλήγει σε κάτι λεοντίσιο (10ος οίκος).
Ο Κρόνος όμως θέτει ξανά και ξανά στον Ήλιο σου το ερώτημα: «Σου επιτρέπεται καν να λάμπεις απλώς;»
Γι' αυτό βρήκα τόσο ενδιαφέρουσα την παρατήρησή σου για την ιστοσελίδα αστρολογίας.
Είχες γράψει πολλές φορές:
«Βγήκε εξ ολοκλήρου από μέσα μου.»
Αυτό μου ακούγεται πολύ σαν 10ος οίκος στον Λέοντα.
Όχι: Πρέπει.
Αλλά:
Αυτός είμαι εγώ.
Και ακριβώς εκεί αρχίζει κάποια στιγμή πάλι ο Κρόνος:
«Αρκεί αυτό; Θα έχει επιτυχία; Δεν πρέπει να κάνω κι άλλο...? Τι θα γίνει αν η Konstruktix δεν φέρει πια τίποτα;»
Εκεί η προσοχή μετατοπίζεται πάλι από τον Λέοντα προς την υποχρέωση.
Άλλη μία σκέψη για τον ώμο σου.
Ίσως το σφίξιμο να μην αποτελεί πρωτίστως έκφραση του τριγώνου Άρη–Κρόνου.
Ίσως αποτελεί έκφραση μιας εσωτερικής αλλαγής κατεύθυνσης.
Ο Άρης ξεκινά.
Ο Λέων θέλει να εκφραστεί.
Έπειτα εμφανίζεται ο Κρόνος και λέει:
«Μια στιγμή. Τώρα θα το κάνουμε υποχρέωση.»
Εκείνη τη στιγμή η κίνηση χάνεται και γίνεται βάρος.
Γι' αυτό πιστεύω ότι η ιστοσελίδα αστρολογίας σου είναι τόσο ενδιαφέρουσα για σένα από ψυχολογική άποψη. Ίσως είναι το πρώτο μεγαλύτερο έργο εδώ και πολύ καιρό που δεν προέκυψε από τον 10ο οίκο της λειτουργικότητας, αλλά από τον 10ο οίκο της έκφρασης.
Αυτό είναι για μένα μια σημαντική διαφορά.
Ίσως αυτό να είναι ακόμη και το πραγματικό ερώτημα του ωροσκοπίου σου:
Μπορεί από τον Κριό του 6ου οίκου να προκύψει μια δραστηριότητα που τρέφει τον Λέοντα του 10ου οίκου – χωρίς ο Κρόνος να τη μετατρέπει αμέσως ξανά σε υποχρέωση;
Έχω την εντύπωση ότι αυτή τη στιγμή εργάζεσαι ακριβώς πάνω σε αυτό το ερώτημα. Όχι θεωρητικά, αλλά εντελώς πρακτικά. Και γι' αυτό δεν αντιλαμβάνομαι την ιστοσελίδα αστρολογίας μόνο ως έργο, αλλά και ως πείραμα: Μπορεί η εργασία να γίνει κάποτε έκφραση προτού γίνει υποχρέωση;
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
