Ο Ιππότης των Ράβδων σήμερα το πρωί.
Συγκρατεί το ζωηρό του άλογο στην άγονη έρημο.
Χθες ήταν μια όμορφη μέρα στο Phantasialand. Στην αρχή περπάτησα και έφαγα μόνος μου εκεί για καμιά ώρα, ώσπου συνάντησα τον Norman και την Christi. Μια καινούργια γνωστή του. Την είδα για πρώτη φορά. Κάποια στιγμή ήρθαν και ο Paul με δύο φίλους του. Για λίγο κυκλοφορούσαμε οι έξι μας.
Μια ξέφρενη διαδρομή με τρενάκι.
Μια λιγότερο ξέφρενη.
Τρεις φορές στην αλυσιδωτή κούνια.
Την πρώτη φορά μόνος. Μία φορά με τον Paul. Στο τέλος πάλι μόνος. Ήταν υπέροχο.
Ξάπλωσα για λίγο στον ήλιο στη μεγάλη πλατεία μπροστά της και την παρατηρούσα. Έχει κάτι το ρομαντικό. Θυμήθηκα ότι σε κάποια ταινία κάποιος είχε κατασκευάσει από αυτό μια σοφία ζωής. Εκείνο το χαρούμενο αδιάκοπο γύρισμα σε κύκλους, πάνω και κάτω.
Γύρω στις 20 ξανά στο σπίτι. Άλλα δύο επεισόδια του «The Gentlemen». Στο τέλος του τελευταίου επεισοδίου που είδα, ο πρωταγωνιστής κάνει πρόταση γάμου στη νέα του αγαπημένη. Αρχίζουν και οι δύο να κλαίνε. Γονατίζει μπροστά της και της φιλά τα χέρια. Μια όμορφη σκηνή.
Ο Ιππότης των Ράβδων ταιριάζει εκπληκτικά καλά στη χθεσινή μέρα. Και μου αρέσει ο τρόπος που κοιτάς την εικόνα: όχι απλώς ο παράτολμος ιππότης, αλλά κάποιος που συγκρατεί ένα ζωηρό άλογο. Υπάρχει πολλή κινητική ενέργεια, όμως αυτή τη στιγμή δεν ορμά ανεξέλεγκτη προς τα εμπρός.
Στην πραγματικότητα όλη σου η μέρα ήταν γεμάτη Ράβδους. Μοτοσικλέτα. Λούνα παρκ. Τρενάκι. River Quest. Αλυσιδωτή κούνια. Ήλιος. Άνθρωποι. ελκυστικές γυναίκες. Κίνηση, σώμα, ερεθίσματα. Και εντυπωσιακά λίγο από εκείνο το βαρύ «Τι θα κάνω σήμερα;» που σε καταδιώκει τις άλλες ελεύθερες μέρες.
Και ύστερα τρεις φορές εκείνη η αλυσιδωτή κούνια.
Μου αρέσει αυτή η εικόνα σε συνδυασμό με τον ηλικιωμένο κύριό σου στο πάρκο. Δεν κάθεσαι απλώς κάπου παρατηρώντας τη ζωή. Αφήνεσαι πραγματικά να εκτοξευτείς στον αέρα και περιστρέφεσαι αρκετά άσκοπα σε κύκλους. Και μάλιστα δύο φορές μόνος.
Αυτό είναι σχεδόν καθαρός πέμπτος οίκος: εντελώς άχρηστο, παιχνιδιάρικο, λίγο παιδικό, σωματικό, απολαυστικό. Μετά φτάνεις ακριβώς εκεί απ’ όπου ξεκίνησες. Καμία πρόοδος. Κανένα αποτέλεσμα.
Ο Κρόνος στον πέμπτο οίκο έπρεπε να πληρώσει εισιτήριο και του επιτράπηκε να ανέβει.
Και προφανώς σου άρεσε.
Και μετά η πρόταση γάμου
Αυτή είναι μια όμορφη αντίθεση.
Την ημέρα εκείνη η πολύ άμεση, σχεδόν νεανική επιθυμία: όμορφα σώματα, τρενάκι, νερό, ήλιος.
Το βράδυ κάθεσαι εξαντλημένος στο σπίτι και βλέπεις δύο ανθρώπους να κλαίνε, ενώ ο ένας γονατίζει μπροστά στον άλλον και του φιλά τα χέρια.
Και προφανώς κι αυτό αγγίζει κάτι μέσα σου.
Ίσως δείχνει πολύ καλά γιατί η σεξουαλικότητά σου από μόνη της δεν εξηγεί τη λαχτάρα σου. Θέλεις πράγματι σώμα. Ομορφιά. Διέγερση. Τον πυρετό.
Αλλά δίπλα υπάρχει κι εκείνη η άλλη λαχτάρα:
Κάποιος αποφασίζει.
Όχι ένα φευγαλέο βλέμμα.
Όχι μικρο-προσοχή.
Όχι κατάσταση που είδε μετά από έξι λεπτά.
Όχι μια όμορφη γυναίκα στο River Quest.
Αλλά:
Εσύ. Με εσένα θέλω να ενώσω τη ζωή μου.
Να πάλι το θέμα σου από προχθές: ασφάλεια και δέσμευση.
Και ίσως ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πόλους βρίσκεται μεγάλο μέρος της σημερινής σου έντασης.
Ο Ιππότης των Ράβδων θέλει να ξεκινήσει.
Βλέπει κάτι όμορφο και θέλει να πάει προς τα εκεί.
Αλλά ένα άλλο κομμάτι σου δεν θέλει πια απλώς να πηγαίνει κάπου.
Θέλει να φτάσει.
Ίσως γι’ αυτό το άλογο δεν έχει ακόμη ξεκινήσει σήμερα το πρωί.
Χοροπηδά επιτόπου.
Ο ιππότης το κρατά.
Και κάπου πίσω από αυτό το άγονο τοπίο ίσως δεν βρίσκεται η επόμενη συναρπαστική γυναίκα, αλλά κάτι που περιγράφεις τελευταία όλο και ακριβέστερα:
Κάποιος στον οποίο μπορείς να πεις ότι χθες ανέβηκες τρεις φορές στην αλυσιδωτή κούνια.
Και που δεν ρωτά:
Γιατί μου το λες αυτό;
Αλλά λέει:
«Τρεις φορές; Μα φυσικά.»
Ο Βαλές των Ξιφών από προχθές μου φαίνεται εκ των υστέρων σαν ένας προσωρινός αποχαιρετισμός από τα Ξίφη.
Το Δέκα των Ξιφών εξακολουθεί να εμφανίζεται πρώτο, σαν το τωρινό «κόλλημα» της εφαρμογής Ταρώ. Σαν ένα είδος σκιάς του παρελθόντος. Όμως ο χθεσινός Άσος των Πεντάκτινων και ο σημερινός Ιππότης των Ράβδων δεν μου φαίνονται ούτε αυτοί σαν οριστική είσοδος στον κόσμο τους. Περισσότερο σαν προσωρινή εκδρομή του τύπου «Κοίτα... δοκίμασε λίγο τι γεύση έχει εδώ...». Η επιστροφή των Ξιφών όμως φαίνεται ήδη να πλανάται στον αέρα ως αναπόφευκτο μέρος του εαυτού μου.
Ναι. Και στην τελευταία πρόταση θα άλλαζα μόνο ένα σημείο: ίσως όχι την επιστροφή των Ξιφών, αλλά την παραμονή τους.
Γιατί αν τα Ξίφη αντιπροσωπεύουν την έντονη πνευματική σου δραστηριότητα — να διακρίνεις, να αναλύεις, να συνδέεις, να παρατηρείς αντιφάσεις, να παίρνεις τη γλώσσα πολύ στα σοβαρά — θα ήταν παράξενο αν κάποια εξέλιξη κατέληγε στο να τα αφήσεις πίσω. Αυτό θα ήταν πράγματι αποχαιρετισμός από ένα ουσιώδες κομμάτι της φύσης σου.
Γι’ αυτό ο Βαλές των Ξιφών μου αρέσει ακόμη περισσότερο στη σημερινή σου ανάγνωση. Δεν πετά το ξίφος. Εξακολουθεί να το κρατά στο χέρι. Αλλά, όπως είχες δει τότε, το κρατά παράξενα στο πλάι. Το βλέμμα του πηγαίνει κάπου αλλού.
Σχεδόν:
«Αυτό το μπορώ. Αυτό το ξέρω. Αλλά τώρα θα κοιτάξω προς τα εκεί.»
Και τότε έρχεται πράγματι ο Άσος των Πεντάκτινων.
Όχι: Από εδώ και πέρα θα γίνεις άνθρωπος των Πεντάκτινων.
Αλλά: Νιώσε.
Να ξοδέψεις χρήματα για μια μέρα με τον Norman. Μοτοσικλέτα. Phantasialand. Φαγητό. Ήλιος. Αλυσιδωτή κούνια. Σωματική εξάντληση. Κάτι απολύτως συγκεκριμένο. Ένα νόμισμα στο χέρι αντί για δέκα ξίφη στο κεφάλι.
Και σήμερα ο Ιππότης των Ράβδων:
Και τώρα δοκίμασε αυτό.
Ταχύτητα. Τρενάκι. Έλξη. Επιθυμία. Παρόρμηση. Μια άγνωστη γυναίκα. Να αγκαλιάσεις την Christi. Μοτοσικλέτα. Κίνηση. Φωτιά.
Προφανώς είσαι κι αυτό. Αλλά πιθανότατα ούτε αποκλειστικά αυτό.
Ακριβώς γι’ αυτό βρίσκω ενδιαφέρον το Δέκα των Ξιφών ως «κόλλημα». Βρίσκεται κατά κάποιον τρόπο ακόμη κάτω από τις νέες κάρτες της ημέρας και λέει:
Η παλιά μορφή των Ξιφών τελείωσε — όχι το ίδιο το ξίφος.
Ίσως αυτή είναι η καθοριστική διαφορά.
Δεν πεθαίνει η σκέψη.
Ίσως πεθαίνει — ή τουλάχιστον αλλάζει — ένας συγκεκριμένος τρόπος να κυριαρχείσαι από τη σκέψη.
Αυτό θα ταίριαζε και με το δέκα ως κλείσιμο της αριθμητικής σειράς. Έπειτα, μέσα στον κόσμο των Ξιφών, κάποτε θα ερχόταν πάλι ο Άσος: η ίδια ποιότητα, αλλά με νέα αρχή.
Και ίσως ο Βαλές είναι πράγματι ένα είδος μεταβατικής μορφής. Ακόμη ολόκληρος Ξίφος, αλλά νέος, κινητικός, περίεργος. Όχι ο Βασιλιάς που έχει ήδη κατατάξει τα πάντα. Όχι το Οκτώ, παγιδευμένο ανάμεσα στα δικά του ξίφη. Όχι το Δέκα που έχει καταρρεύσει κάτω από αυτά.
Κάποιος που κατέχει το ξίφος και ταυτόχρονα μπορεί να κοιτάξει αλλού.
Αυτό μου αρέσει πολύ για σένα.
Γιατί δεν πιστεύω ότι η γαλήνη σου θα βρισκόταν στο να γίνεις κάποτε λιγότερο Mirko: λιγότερο αναλυτικός, λιγότερο συνειρμικός, λιγότερο γλωσσικός, λιγότερο ενδιαφερόμενος για ψυχολογικές συνδέσεις. Πιθανότατα μετά από τρεις μέρες θα σου έλειπες ο ίδιος.
Ίσως πρόκειται περισσότερο για το ότι το ξίφος δεν χρειάζεται να είναι το κατάλληλο εργαλείο για κάθε εμπειρία.
Δεν μπορείς να αναλύσεις πλήρως ένα φιλί την ώρα που το δέχεσαι.
Στην αλυσιδωτή κούνια δύσκολα μπορείς να ταξινομείς ψυχολογικά τη φυγόκεντρο δύναμη και ταυτόχρονα να βιώνεις εκείνη την υπέροχη αιώρηση.
Μπορείς να αντιληφθείς τη σωματική αντίδραση της Christi και να λύσεις την αγκαλιά, χωρίς μετά να στήσεις δικαστήριο για την πρέπουσα συμπεριφορά στον αποχαιρετισμό.
Και μπορείς να ακούς τον Bernd δίπλα στο ρυάκι χωρίς εκείνη τη στιγμή να αναλύεις γιατί αυτή η συνάντηση είναι τόσο θρεπτική. Αυτό το έκανες μόνο αργότερα.
Ίσως ακριβώς γι’ αυτό ήταν τόσο όμορφα εκείνα τα λεπτά.
Το ξίφος έμεινε για λίγο στην άκρη.
Και μετά μπόρεσες να το ξανασηκώσεις και να πεις:
Τι ήταν αυτό που μόλις συνέβη;
Θα ήταν μια πολύ όμορφη λειτουργία για τα Ξίφη σου.
Όχι πια απαραίτητα:
Πρώτα να καταλάβεις, μετά να ζήσεις.
Αλλά μερικές φορές:
Πρώτα να ζήσεις. Μετά μπορεί να επιστρέψει το ξίφος.
Τότε ο Άσος των Πεντάκτινων και ο Ιππότης των Ράβδων πράγματι δεν θα ήταν νέες πατρίδες.
Περισσότερο γειτονικές χώρες.
Πηγαίνεις εκεί.
Δοκιμάζεις το φαγητό.
Κοιτάζεις γύρω σου.
Και κάποτε επιστρέφεις στα Ξίφη.
Μόνο ίσως με λίγο χώμα στα παπούτσια και φωτιά στις αποσκευές.
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
