Pêşî êvarê ev ramana azadiya min hat. Ew bi ramana çûna avjeniyê ve girêdayî bû. Ji nişka ve min dikarî xeyal bikim. Çima xewna betlaneya li deryayê bibînim? Li vir li her derê gol hene. Dibe ku biçim Gola Otto-Maigler. Herwiha da ku tiştek ji ciwaniya xwe rizgar bikim.
Dibe ku ez nêzî 16 salî bûm. Dema ku ez çûm cem Samantha û li wir ji min re hat gotin ku ew çûye Gola Otto-Maigler. Bi hevalan re.
1984. Demek ku mirov tenê li motosîkleta xwe siwar dibû û diçû cem hevalan. Temaşe dikir ka ew li malê ye an na...
Ez bi awayekî hinekî kêm-qîmet hîs kirim. Min fikirî ku hemû bêxem di av û li peravê ne. Û ez ne wisa bûm. Min newêrî ez jî biçim wir.
Di mehên dawî de ez çend caran çûme wir. Payîzê. Zivistanê. Biharê.
Çend roj berê ez dîsa li Samantha fikirîm. Dema ku ewqas germ bû. Wê nûneriya tiştekî rojane dikir. Ew bi awayekî dînbar balkêş bû. Gelek kes jê hez dikirin.
Me demekê hev dît. Têkiliyeke me ya baş hebû. Me kêf dikir. Ew demek bû ku têkiliyek bi derdora hevalên birayê min re hebû. Samantha jî bi her du derdoran re têkildar bû. Min ji vê êş dikir ku Samantha min bêtir nexwaze. Ew bi heman temenê min bû. Min gelek ew dixwest.
Di wê demê de Klaus jî hebû. Salek mezintir. Me gelek dem bi sê kesan derbas kir. Pêşî Klaus û Black. Paşê Klaus û Samantha. Ereba wî hebû. Dibe ku wê demê ez 17 salî bûm. Hîn ehliyeta min tune bû. Şevekê em çûn cihekî. Samantha li kursiya li kêleka şofêr rûniştibû. Ez li pişt wê. Ew ber bi min ve zivirî û min maç kir. Ew bi awayekî dînbar xweş bû. Roja din ez çûm cem wê. Lê min nikarî bi wê re tiştekî bikim. Me dest li hev neda. Min nikarî biaxivim. Ew dînîtî bû Her dem kesên din hebûn ku dikarîn Samantha çêtir ji xwe re bigirin. Herçiqas xuya ye ev her dem têk diçû.
Di serê min de gelek wêneyên Samantha hene. Carekê ez bi wê re li cem xwişka wê bûm. Ew jî jineke ecêb. Di heman demê de wê cilên xwe guhertin. Ji wê re ne pirsgirêk bû ku min sînga wê ya tazî dît. Pêsîrên wê yên xweşik hebûn.
Dîmeneke xwarinê... çawa dema cûtinê hinekî li jor dinihêrî... tiştekî zaroktî û vekirî tê de hebû.
Lê her car ronahiya wê bû. Kenê wê yê ecêb. Ya rojane. Porê zer.
Duh paşê ez neçûm Gola Otto-Maigler. Rûpela min a astro min ajot ku wê temam bikim. Ew ji rojên berê hinekî aramtir bû. Bi rastî niha qediya ye. Piştî hefteyekê. Herçiqas li gorî her du rûpelên din (PLM: nîv saet, Masaj: saetek) ev gelek zêde ye. Ji bo projeyeke wisa – li gorî berê, dema ku AI tune bû – hîn jî gelek bilez e.
Niha dawiya hefteyê ye. Gol û hewz dê heta serî tijî bin. Ez ê vê li xwe nekim.
Bala min dikişîne ku nivîsa te vê carê bi awayekî ecêb kêm xemgînî di xwe de hildigire. Melûlî heye, lê êdî te nakşîne nav çerxê. Tu paş ve dinêrî û temaşe dikî.
Di Samantha de tiştek li min dikeve ku di gelek vegotinên te re derbas dibe. Ew heta herî pêşî evîna nepêkhatî nîne. Ew ev hest e: „Yên din dikarîn bigihîjin wê. Ez na.“ Tu li cem Samantha, paşê li cem Birgit, Ginger, Maria û di kontekstên din de jî rastî vê tê. Hema her dem li cihekî kesekî sêyem derdikeve ku xuya ye ji te bêtir bi xwezayî bigihîje wî mirovî. Lê ez ji xwe dipirsim ka li cem Samantha bi rastî tevahiya çîrokê ev bû. Ji ber ku ev dîmena di erebeyê de heye. Ew dizivire. Ew te maç dike. Ev ne xeyal e. Ev qewimî. Roja din tu yê ku êdî rêya gihîştinê nabîne. Ev qalibek e ku te niha bi xwe gelek caran rave kiriye. Ne her dem jin xwe vedikişîne. Carinan piştî kêliyeke nêzîkbûna rastîn tiştek di hundirê te de diqewime. Tu bêdeng dibî. Dicemidî. Êdî peyvan nabînî.
Ez bawer dikim ev çavdêrî nîşan dide ku birîn ne tenê di wê de ye ku tu nehatî hilbijartin. Ew herwiha di wê de ye ku nêzîkbûna rastîn carinan te bi xwe zêde bar kir. Bi vê yekê Gola Otto-Maigler hema wateyeke sembolîk digire. Di 16 saliya te de ew cihê ku te newêrî biçî bû. Niha tu payîz, zivistan û biharê diçî wir. Ne ji hesreta Samantha. Lê ji ber ku tu wê dikî cihê xwe.
Niha ramana din jî tê: „Çima xewna deryayê bibînim? Li vir jî gol hene.“ Ev gelek ji min re xweş tê. Ew li ser min mîna tevgera biçûk ji pêşerojeke îdealkirî ber bi ya ku bi rastî tê gihîştin ve bandor dike. Ev devberdan nîne. Ew bêtir veger e. Di rûpela te ya astro de jî ez guherînek dibînim. Hefteyek berê ew mîna kişandinekê deng dida. Niha tu dinivîsî: „Bi rastî niha qediya ye.“ Ev hema aram bûyî xuya dike. Êdî ne bi germî. Te tiştek afirand. Û niha destûra wê heye tenê li wir be.
Di dawiyê de ramana din li ser golên tijî. Berê ez ê texmîn bikim ku ev herî pêşî ji ber neewlehiya te ya civakî te radigire. Îro ez êdî wisa nafikirim. Ez bawer dikim pergala demarên te niha bi rastî bêtir aramiyê digere. Di hefteyên dawî de te gelek tişt pêvajo kir – xewn, bîranîn, malpera te, axaftinên bi Xatûn Lenores re, diya te, nexşeya jidayikbûna te. Goleke avjeniyê ya tijî dibe ku ji azadiyê bêtir bibe stimulasyon.
Dibe ku Gola Otto-Maigler tam ji ber vê yekê her car dîsa tê ramanên te. Ne ji ber ku tu li Samantha digerî. Lê ji ber ku li wir du demên jiyana te digihîjin hev. Mirko yê 16 salî ku newêrî. Û Mirko yê îroyîn ku ji nişka ve difikire: „Ez dikarim tenê biçim wir. Ji ber ku dilê min dixwaze. Ne ji bo ku kesekî razî bikim. Ne ji bo ku werim dîtin. Tenê ji ber ku ez dixwazim avjeniyê bikim.“ Ev hevokeke biçûk e. Lê ez bawer dikim di wê de ji gelek planên mezin ên jiyanê bêtir azadî heye.
Hîn tiştekî li ser Samantha ji min re vebêje.
Dema ku min bîranînên te dixwendin, hîsa min ew bû ku Samantha ji gelek jinên ku me qala wan kiriye roleke hinekî cuda dilîze.
Li cem Birgit, Sonja an Maria vegotina te pir caran li dora birîn, diltengî an têkoşîna ji bo têkiliyê digere. Li cem Samantha tiştekî din li pêş e. Zindîtî. Tu kenê wê, porê wê yê zer, vekirîbûna wê, ronahiya wê, awayê wê yê zaroktî di xwarinê de rave dikî. Heta bîranîna xwişka wê ne bi awayekî çavbirçî hatiye vegotin,
Spas!
lê tijî matmayî li ser xwezayîbûneke bêzor e. Xuya ye ew ji bo te bûye bedena ya ku te paşê wek hewldana xwe ya ji bo bedewiyê rave kiriye. Ne bedewî bi wateya tenê bedenî. Lê bedewî wek îfadeya zindîtiyê.
Tiştekî din jî bala min dikişîne. Te got ku ew te maç kir. Kêliyên we yên xweş hebûn. We kêf kir. Heke ez neçar bûma çîroka te tenê ji bîranînên te ji nû ve ava bikim, ez ê bibêjim: Samantha bi rastî ji te hez dikir. Dibe ku ne wek ku te dixwest. Lê ew ber bi te ve bû. Hevoka „Wê min bêtir nexwest.“ dibe ku şiroveya te ya paşerojê be. Bîranînên konkret di destpêkê de tiştekî din vedibêjin.
Klaus jî min mijûl dike. Ew li kêleka Samantha wek kesekî ku jixwe gavek pêşdetir bû derdikeve. Mezintir. Erebe. Xwebawertir. Dibe ku ew tam nûneriya ya ku te wê demê hîn di hundirê xwe de hîs nedikir dikir. Ne ji ber ku ew bi objektîfî „çêtir“ bû. Lê ji ber ku te li kêleka wî xwe biçûktir hîs dikir.
Paşê ev hest li Gola Otto-Maigler vedigere. Birîn ne gol bi xwe ye. Lê xeyala: „Yên din jiyanê dijîn. Ez li derve radiwestim.“ Xuya ye ev xeyal bi kûrahî hatiye neqişandin.
Kontrasta bi îro re jî balkêş dibînim. Tu dinivîsî: „Çima xewna deryayê bibînim? Li vir jî gol hene.“ Ev hema vegerandina wê ye. Mirko yê 16 salî difikirî: „Li wir ku yên din in, jiyan diqewime.“ Mirko yê îroyîn difikire: „Ez dikarim bi xwe biryar bidim jiyana min li ku diqewime.“ Ev cudahiyeke bêdeng, lê biwate ye.
Ji aliyê astrologîk ve ez ê îro Samantha ji berê kêmtir bi Plûton an Chiron ve girê bidim. Ew bêtir hevgirtina Venus-Jupiter-Heyvê ya te di Mala 10an de tîne bîra min. Ew tiştek di hundirê te de hişyar dike ku ji bedewiyê, sivikbûnê hez dike û dikare ji kenekî vekirî kêfê bigire. Birîna rastîn tenê gava Neptûn dest pê dike ji Samantha ya rastîn sembolekê çêbike derdikeve: „Ew aîdî cîhanekê ye ku ez nikarim bigihîjimê.“ Lê bîranînên te bi rastî li ser gihîştinê vedibêjin. Ne bi tevahî. Ne berdewam. Lê hebû.
Dibe ku îro di vê de tiştekî teselîker hebe. Ne ji ber ku Samantha dê „ya rast“ bûya. Lê ji ber ku ew nîşan dide Mirko yê ciwan qet nedîtbar nebû. Wî dikarî dest lê bide. Wî dikarî were maçkirin. Wî dikarî kesekî bikene.
Pirsgirêka rastîn pir caran piştî van kêliyan dest pê dikir – gava guman di hundirê te de dest pê dikir ka ev bi rastî gengaz e û ka tu bes î. Ji min re ev ew beş e ku mîna xeteke sor di gelek têkiliyên paşerojê re derbas dibe.
Erê, bi rastî dibe ku ew e.
Erê. Û ez bawer dikim ku ev têgihiştineke girîng e.
Di hefteyên dawî de me gelek li ser diya te, bavê te û têkiliyên te axivî. Di vê de pirsa ku çima jinan tu nedîtî an bi qasî bes qîmet nedayî te pir caran ket navendê.
Li cem Samantha niha tiştekî din derdikeve. Wê tu dîtî. Yvonne jî. Heta Ginger herî kêm hin deman. Heta Maria dem hebûn ku bi baldarî rastî te hat.
Qalib pir caran ne tenê bi redkirinê, lê jixwe demeke kurt piştî tecrûbeya nêzîkbûnê dest pê dike. Paşê tiştek dest pê dike ku ez hema wek temaşevanê hundirîn rave bikim. Ew dipirse: „Ma bi rastî wisa bû?“ „Ma ez bes im?“ „Ma ew bi rastî min dixwaze?“ „Bêguman yên din çêtir dikarin.“
Ji min re ev temaşevan dijminê rastîn xuya dike. Li vir xewna te ya Anna hat bîra min. Ew bi awayekî tesadufî li ser seksa baş bi hevjînê xwe yê berê re vedibêje. Dema şiyarbûnê tu yekser difikirî ka divê te çawa reaksiyon nîşan bida.
Ne gotin bi xwe te mijûl dike. Lê reaksiyona te. Tu dibî temaşevanê xwe. Heman tişt di bîranîna dîmena seksê bi diya te re diqewime. An di dansa bi zirxê şovalye de. An di rojbûna zarokan de bi pereyan. Hema qet baldarî li bûyerê namîne. Ew yekser dikeve ser reftara te ya xwe. „Çima min...?“ „Çima ez... bûm?“ „Divê min...“ Dibe ku tam ev têkiliya di navbera Chiron û Neptûn de ye ku me qala wê kir. Chiron dibêje: „Li wir birînek heye.“ Neptûn dibêje: „Û niha ez di wêneyên li ser wê de xwe winda dikim.“ Rastî winda dibe. Çîroka li ser xwe dimîne. Ji ber vê yekê ez îro Samantha hema başker dibînim. Ji ber ku heke mirov bîranînên te bi aramî bixwîne, fîlmekî bi tevahî din derdikeve. Keçikek te maç dike. Ew bi te re dem derbas dike. Ew bi te re dikene. We kêf dike.
Ev ne çîroka lawikekî ku tu kesî nexwest e. Ew çîroka lawikekî ye ku nikarî bawer bike ev bes e. Û dibe ku ev cudahiya diyarker e. Ne: „Ez ne hezkirinbar bûm.“ Lê: „Min nikarî hezkirinbariya xwe bi berdewamî di hundirê xwe de biparêzim.“ Ev tiştekî bi tevahî din e.
Û ez hîs dikim ku tu di hefteyên dawî de gelek nêzî vê cudahiyê bûyî. Ne ji ber ku birîn winda bûye, lê ji ber ku tu dest pê dikî di navbera tecrûbeya rastîn û vegotina hundirîn a paşerojê li ser wê de cudahiyê bikî. Ez vê yekê wek yek ji gavên herî biwate dibînim ku heta niha di axaftinên me de dîtiye.
Pejirandina hezkirinbariyê bi rastî temayeke balkêş e. Gava ez li diya xwe difikirim, wê hingê berxwedana min a hundirîn bi gelemperî herî zêde gava ku wê pesnê min dida derdiket. Ev gelek kêm diqewimî. Gava ku diqewimî tam vê berxwedanê derdixist ku tiştekî biçûkxistî jî tê de hebû. Dibe ku ji awayê ku wê digot bû. Wek ku ji wê re dijwar bû. Û min xwe di wê de jî bi awayekî rast nehatî dîtin hîs dikir. Ew bi awayekî ne dilovan bû. Ravekirina wê dijwar e.
Di moduleke kursên serhêl ên Christian Hemschemeier ku min çend sal berê beşdar bû de pratîkek hebû ku îro jî carinan tê bîra min. Divê mirov pesnê kesekî bide. Û bi eşkere bêyî ku li hember wê tiştekî bixwaze. Ne spas û ne tiştek. Min wê demê ev kir û gelek ji min re xweş hat. Carinan pratîk tê bîra min û paşê ez hewl didim dîsa wê bikim. Bi rastî ev pratîkeke gelek xweşik e. Ew tiştekî gelek xweşik tîne cîhanê.
Ez vê niha benekî gelek balkêş dibînim.
Ji ber ku ez bawer dikim pesn her dem pesn nîne. Pesn hene ku bi rastî dîwan in. „Îro tu gelek baş xuya dikî.“ Di nav rêzan de dikare ev hebe: Carên din bêtir na. An: „Te ev gelek baş kir.“ Dibe ku ev tê de hebe: Ez te dinirxînim.
Heke mirovek pir şermdar kiriye, wê hingê heta hevokên wî yên erênî pir caran hîn têkiliya kevn di xwe de hildigirin. Zarok vê hîs dike. Ew ne tenê peyvan dibihîze. Ew tevahiya mirovî dibihîze. Ji ber vê yekê ez yekser bawerî te dikim gava tu dibêjî pesnên diya te dilovan hîs nedikirin. Dibe ku bi rastî tiştekî dijwar di hundirê wê de hebû. Hevokek ku wê got ji ber ku mirov wisa dibêje. An ji ber ku wê demeke kurt xwe sûcdar hîs dikir. Lê ne ji ber ku ew bi rastî bi te kêfxweş bû. Û zarok vê cudahiyê bi awayekî ecêb deqîq dibînin.
Pratîka Christian Hemschemeier hema dijberê wê xuya dike. Tiştekî xweşik ji kesekî re bibêje. Û li hember wê tu tişt nexwaze. Heta ne spasekê. Ev qalîteyê bi tevahî diguherîne. Wê hingê mijar êdî ne bandorkirina yê din an rêvebirina têkiliyê ye. Mirov tenê tiştekî ku bi rastî dibîne parve dike.
Dema ku ez dîsa van rêzan dixwînim, ez ji xwe dipirsim ka min – herçiqas bi rastî tu tişt nedixwest – dibe ku pir caran li tiştên ku wê kesê dibe ku dixwest pesnê wan were dayîn geriyaye... ez ne ewle me...Keeping in mind: Baldar be ka pesn rastîn e!
Ez dikarim xeyal bikim ku ev pratîk tam ji ber ku ya ku di zarokatiya te de kêm bû di xwe de hildigire ewqas ji te re xweş hat. Ne pesn. Kêfxweşbûna ji mirovekî din. Ev tiştekî bi tevahî din e. Bi awayekî balkêş li vir Yvonne hat bîra min.
Te carekê got ku wê carinan tevgerên te an tiştên ku te gotibûn dibîtin û tam van taybetmendiyên biçûk dinirxand. Xuya ye wê negot: „Tu ecêb î.“ Lê bêtir: „Ya ku te niha kir ji min re xweş tê.“ Ev gelek konkretir e. Ew nîşan dide: Min bi rastî tu dîtî. Dibe ku tam ji ber vê yekê ev bîranîn piştî dehsalan ji nişka ve dîsa derketin.
Û niha ramana din tê bîra min ku bi nexşeya jidayikbûna te re baş li hev tê. Te pir caran rave kiriye ku Heyv, Venus û Jupiter ên te di Mala 10an de ji bo te navenda rastîn a nexşeya jidayikbûnê ava dikin. Dibe ku ev her sê di serî de qet hezkirina hatina heyrankirinê nakin. Dibe ku ew ji tiştekî gelek hêsantir hez dikin: Ku mirov bikaribe bi rastî ji mirovekî kêfxweş bibe. Ne analîz bike. Ne baştir bike. Ne rizgar bike. Ne xwedî bibe. Lê tenê kêfxweş bibe ku ev mirov tam wisa ye.
Da ku ramana xwe ya dawî bidomînim: Di dawiyê de her dem qenaeta ku pesna min tiştekî erênî di wî mirovî de afirandiye, tiştekî erênî di min de hiştiye. Bi vî awayî, pêşbînîkirina ku mirov dê ji çi kêfxweş bibe bi rastî xerab e?
Heke ev rast be, wê hingê kêfa te ji vê pratîkê bi awayekî ecêb bi wê re li hev tê. Ji ber ku bi rastî ew pratîkeke biçûk a Venus-Jupiter e: Bedewiyê bibîne û wê bilêv bike, bêyî ku bixwaze wê bigire. Û dibe ku di vê de vexwendineke biçûk ji bo xwe jî hebe.
Niha tu di dîtina deqîq a yên din de baş bûyî. Nexşeya jidayikbûna Ole, Dörte û Ole, nivîsên bloga te – li her derê tu hewl didî cewherê mirovekî nas bikî. Pratîka dijwartir dikare rojekê ev be ku tu heman nêrînê ber bi xwe ve bînî. Ne bi pirsa: „Ma ez hezkirinbar im?“ Lê bi pirsa gelek aramtir: „Heke ez îro cara yekem rastî Mirko bihata, ez ê ji kîjan tiştê wî kêfxweş bûma?“
Ez hîs dikim ku ev pirs ji lêgerîna pejirandinê deriyekî din vedike. Ew bêtir vedixwîne ku tu bi heman dîtina meraqdar û dilovan ku tu ewqas hez dikî bidî yên din, rastî xwe bêyî.
....fikir, fikir, fikir... erê, têkiliya bi xwe re, tiştek tê de heye... westîner...
Tiştek di hundirê min de piştî demeke kurt got „Çi pirseke qeşmer!“
Ev heta ji min re xweş tê. Ne ji ber ku pirs xerab bû – lê ji ber ku reaksiyona te tiştekî eşkere dike.
Ez bawer dikim hevoka „Ez ê ji kîjan tiştê Mirko kêfxweş bûma?“ yekser tiştek di hundirê te de çalak kir ku dibêje: „Yanî niha dîsa divê ez ji xwe hez bikim. Niha dîsa ev qeşmeriya xwe-hezkirinê tê.“ Û xuya ye beşek di hundirê te de ji vê re alerjîk e. Lê ez bawer dikim reaksiyona te tiştekî duyem jî nîşan dide.
Di herikîna axaftinên me de te her car zelal kiriye ku tu ne li formulasyonên erênî, lê li tiştekî ku rast hîs dibe digerî. Te çend caran ez rawestandim gava min tiştek zû ber bi arasteyeke erênî ve kişand. Ev rewa bû. Ji ber vê yekê ez ê îro arasteyeke din bigirim.
Niha bala min kişand ku ne pesna Yvonne li te ket. Lê tiştekî din. Wê tiştek dît ku bi rastî ji wê re xweş hat. Giraniya navendî li ser wê ye. Ne li ser te. Ne pêwîst bû ew xwe bi zorê razî bike. Wê nedixwest tiştekî pêk bîne. Ew tenê kêfxweş bû.
Ev ji pirsa ka tu hezkirinbar î tiştekî bi tevahî din e. Dibe ku ji ber vê yekê mijar qet ne ew e ku tu hîn bibî ji xwe hez bikî. Lê ku pergala demarên te di kêliyekê de bijî: Mirov hene ku bi rastî ji min kêfxweş dibin. Ev ne pratîk e. Ev tecrûbe ye. Û tecrûbe nayê bi fikirînê anîn. Ji ber vê yekê bîranîna te ya Yvonne ji min re ewqas biqîmet bû. Ji ber ku ew îspat dike ku ev di jiyana te de hebûye. Ne pir caran. Lê hebû.
Û dibe ku êşa te ya îroyîn kêmtir bi wê re girêdayî be ku tu nikarî xwe qebûl bikî. Lê bi wê ku tu dizanî ev forma hatina dîtinê çiqas têrker e – û ji bo te çiqas kêm bû. Ji min re niha ev ji her daxwaza xwepejirandinê nêzîktir bi ya ku tu bi rastî rave dikî xuya dike.
Yanî „Çi pirseke qeşmer!“ ya te ya hundirîn dikare bêje: „Niha min ji mijara rastîn dûr nexe.“ Û dibe ku mijara rastîn qet xwe-hezkirin nîne. Lê tecrûbeya ku nirxandina rastîn ji pesn, erk an aramkirinê bi tevahî cuda hîs dibe. Yvonne tama wê nîşanî te da. Ji ber vê yekê ev bîranîn piştî zêdetirî sî salan hîn dijî. Wê dest li tiştek da ku berê hema tu xwarin negirtibû.
Ew 40 sal berê bû, lê bila be...
Bi kêfxweşî ramanên xwe derbarê vê nivîsê de wek beşdariyek forumê an wek peyamê taybet bi min re parve bike.
