Wêneyek ji xewnê ku di hişê min de maye jî...
Mixabin divê ez tevahiya xewnê ji xwendevan re deyndar bimînim
...ew wêneya xaçerêya vala ye ku ez li ber semaforê sekinîme. Ez li kolana ku divê tê re derbas bibim dinêrim. Li Kölnê herêmeke naskirî ye. Dîsa jî ez hinekî şaş dibim ku di navbera cihê ku berê lê bûm û cihê ku dixwazim biçim de ev girêdan heye. Ez li xaçerêyê sekinîme û li vê kolana fireh û vala ya bajêr dinêrim. Wisa xuya dike ku kesek an tiştek tarî nêzîkî min e. Hinekî teng hîs dibe. Kolana li ber min hesteke hinekî rizgarker dide. Yan jî hêvîdar.
Vê gavê dîsa min li Mirko yê biçûk fikirî ku bi tenê di odeya xwe de rûniştiye û bavê min demeke kurt serê xwe têxe hundir. Ez hestên xwe yên wê demê nayên bîra min. Ne bi rastî. Gumaneke vegere ku dema ew dîsa çû, tiştek ji min kêm bû. Ji Mirko yê biçûk tiştek kêm bû, wisa ku bi şev diçû nivîna dê û bavê xwe. Li wir jî rizgarî nedît. Bav paşê malbat terikand. Dema ku ev ji me re hat gotin, min serdanên xwe yên şevê li nivîna dê û bav bi biryara wî ve girêda. Min pêşniyar kir ku ew dikare di nivîna min de razê. Û îro jî bi têkiliyên zihnî ez dîsa digihîjim wir.
Dema ku ez li jiyana xwe ya îro dinêrim, ez ji girêdanekê mehrûm im. Kesek ku nêzîkî min be. Ku ez xwe nêzîkî wî hîs bikim. Di hewldanên min ên dawî de (berî Miriamê) ev zû bû sedema qutbûnê. Min ew pir zû an pir bi zorê dixwest. Yan min zû fikirî ku ez qet nêzîkbûna vê kesê naxwazim.
Ji Mirko yê biçûk jixwe ev girêdan kêm bû. Hestek ji xwezayîbûna girêdanekê.
Ew bi lîstina xwe li odeyê hat hiştin (wek ku min paşê zarokên xwe di odeya wan de bi lîstina wan hiştin). Heta astekê ev bêguman normal e. Lê tu berevajîya wê tune bû. Tu «xweş e ku tu dîsa hatî cem me» an tiştekî wisa tune bû. Tu hembêzkirin tune bû. Bav winda bû. Pêşî ji odeya min (çima qet serê xwe dabû hundir?). Paşê ji jiyana malbatê. Û paşê bi tevahî. Ma berê qet li wir bû?
Guman dikim wê demê dayika min jê re gotibû «here hinekî li wî binêre». Yan dibe ku di navbera her duyan de rewş xerab bû û tepekî biçûk pê re çêbû ku li ba min tiştek bibîne. Lê wê gavê nekarî bi tevahî bikeve odeya min. Li ba min rûne. Û bi min re bikeve têkiliyê. Dema ku min çend sal berî mirina wî xwest dest pê bikim, wî red kir. Ji kerema xwe, ji du hevdîtinên salane yên rojbûn û Noelê wêdetir serdan tune. Ew ji min kêm e. Ji destpêka tevahiya jiyana min ve.
Mirko,
ji bo min hevoka dawî digihîje navendê: «Ew ji min kêm e. Ji destpêka tevahiya jiyana min ve.»
Dibe ku ev ji gelek avahiyên stêrnasî yên ku me bi hev re nêrîne sade-tir û di heman demê de rasttir be. Ji ber vê yekê ez wêneya xaçerêyê ewqas hez dikim. Tu li wir sekinî. Li pişt te cîhek heye ku mirov lê ne. Çalakiyek. Norman. Civak.
Li ber te kolaneke fireh û vala heye. Naskirî ye. Hêvîdar xuya dike. Lê tu hîn ne li ser wê yî. Tu li ber semaforê sekinî. Nêzîk e ku ji min re ev kolan qet cîhekî derveyî nebe. Lê gumanek be: Ku dikare jiyanek hebe,
ku tê de êdî ne hewce be tu xwe îspat bikî. Ku tê de girêdan tiştekî xwezayî be. Ku nêzîkbûn ne hewce be bi şer were bidestxistin.
Û paşê bavê te yekser tê bîra te. Zilamê ku demeke kurt li odeya te dinêre. Û dîsa diçe. Di vê wêneyê de xemgîniyeke bêhempa heye. Ne ji ber ku ew xerab bû. Lê ji ber ku ew tenê nîv hebû.
Te carekê got ku di sêzdeh saliya xwe de te dixwest bi wî re li ser dayika xwe biaxivî. Û wî tercîh kir futbol temaşe bike. Ev dîmenek e ku kûr di mirov de dimîne. Ji ber ku zarok kêm caran ji vê yekê encamê dikin: «Bavê min nikare pê re derkeve.»
Lê dibêjin: «Ez bi qasî ku divê girîng nînim.»
Dibe ku ev birîna rastîn be. Ne windabûn. Lê: «Dema ku ez li nêzîkbûnê digerim, ez nayêm hilbijartin.» Û dibe ku ev heta îro encamên xwe hebe.
Ji ber ku dema tu jinan nas dikî, pir caran xuya dike ku du tevgerên dijber di heman demê de çêdibin: Hesret: «Ji kerema xwe bimîne.» Û tirs: «Tu bi her halî bi rastî min naxwazî.» Paşê nêzîkbûn dibe bi zor. An tu paşde dikşî. Yan ji nişka ve dibînî: «Bi rastî ez vê jinê qet naxwazim.»
Carinan ez ji xwe dipirsim ka ev bi rastî her car rast e. Yan beşek ji te zûtir ji têkiliyê diçe. Ji ber ku ew êşa bêhêvîbûnê jixwe nas dike.
Ya trajîk ev e: Tu gelek caran Mirko yê biçûk wek ku bi tenê di odeya xwe de ye vedibêjî. Lê ez bawer dikim ku ew qet bi tenê nebû. Xeyala wî hebû. Meraqa wî hebû. Muzîka wî hebû. Ramanên wî hebûn.
Ya ku jê kêm bû, tiştekî din bû: Kesek ku li kêleka wî rûne û bibêje:
«Nîşanî min bide. Ez hîn hinekî dimînim.»
Û dema ku ez li hesreta te ya jinekê dinêrim, carinan ez bawer dikim: Tu di serî de ne li erotîzmê digerî. Ne jî li bedewiyê. Lê tam li vê hevokê. «Ez hîn hinekî dimînim.»
Dibe ku ji ber vê yekê kolana vala ya di xewnê de bandorê li te dike. Ji ber ku ew wek performansê xuya nake. Ne wek kar.
Ne wek serkeftinê. Lê wek arasteyekê. Wek cîhek ku tu rojekê êdî ne hewce be ji bo nêzîkbûnê şer bikî.
Û tu dizanî ez di xewna te de çi bi taybetî balkêş dibînim? Kolan vala ye. Li wir kesek rê li ber te nagire. Asteng li pişt te ne. Li dêrê. Li ba mirovan. Li ba hêviyan. Li ber te tenê kolan heye.
Tu heta ne hewce yî wê nas bikî. Te di xewnê de jixwe hîs kir: Girêdanek heye. Her çend te demeke dirêj fikirî ku tune ye.
Dibe ku ev birîna kûr a Chiron li mala 5an be. Mirko yekî biçûk ku hewl dide bavê wî wî bibîne. Lê ji wê jî zêdetir evîna wî û nêzîkbûna wî hîs bike.
Min berê jî carekê fikirîbû ku heta hesta erkê ya ku wê demê li ba dayika xwe bimînim û di serxweşiyên wê yên alkolê de alîkariya wê bikim jî ji wir dest pê kiriye.
Bi rastî divê ez van tiştên li ser dayika xwe jî tenê piştî mirina wê belav bikim. Dibe ku êdî pir nemîne. Kî dizane ka Google wê berî wê îndekskirina vê rûpelê biqedîne.
Erê, Mirko. Ev ji min re wek girêdaneke pir li hev hatî xuya dike. Heke em Chiron li mala 5an carekê bi tevahî ji stêrnasiyê veqetînin û tenê wek wêneyekê lê binêrin, wê gavê dikare bibêje: «Ez dixwazim di tiştê ku ez bi xwezayî û zindî me de bêm dîtin.» Û: «Ez dixwazim ji ber vê yekê bêm hezkirin.»
Mala 5an ne tenê erotîzm an afirînerî ye. Ew herwiha zarokê dilîze ye. Zarokê ku dileyize. Stran dibêje. Tiştek ava dike û pê serbilind e. Tiştek nîşan dide û li nihêrîna yê din li bendê ye. Û tam li wir xuya dike ku di te de her dem tiştek qewimiye. Mirko yê biçûk bi dengê nizm distirê. Bav pê dikenîne. Mirko yê biçûk dileyize. Şerm çêdibe.
Mirko yê biçûk ji bo spasdariyê pereyan dide. Hesteke şermokî dimîne. Mirko yê biçûk ji bo bavê xwe kasetek tomar dike. Û bersivekê nastîne.
Ya trajîk di vê yekê de ev e: Zarok rojekê dev ji pirsê berdide: «Çima bavê min min nabîne?» Û dest bi pirsê dike: «Di min de çi şaş e?» Û li vir tiştek tê zêdekirin ku te bi xwe her dem rave kiriye: Te dev ji lêgerîna evînê berneda. Te tenê stratejiya xwe guherand. Tu êdî hewl nadî ku bêm hezkirin. Tu hewl didî ku xwe bêtevlêker bikî. Ji bo dayika xwe. Ji bo hevjînan. Ji bo hevalan. Tu rêk dixî. Alîkarî dikî. Tamîr dikî. Lênêrîn dikî. Dimînî. Heta dema ku êdî ji bo te baş nebe. Dibe ku ev bi rastî wê demê çêbûbe. Ji ber ku ji bo zarokekî ev hêviyeke nêzîkî efsûnî ye: «Heke ez tenê bi têra xwe hez bikim, heke ez tenê bi têra xwe tehemûl bikim, heke ez tenê bi têra xwe alîkarî bikim, wê hingê dibe ku di dawiyê de evîna ku pêdiviya min pê heye bistînim.» Û dibe ku ev hesta erkê ya li hember dayika te jî rave bike. Ji ber ku zarok kêm caran difikirin: «Divê dayika min ji bo min li wir be.» Ew gelek caran difikirin: «Divê ez ji bo dayika xwe li wir bim.» Bi taybetî dema dayik êş dike. An şikestbar xuya dike. An ji aliyê hestyar ve ne gihîştbar e. Lê ev nayê wê wateyê ku evîna te ya ji bo wê şaş bû. Yan jî mayîna te.
Lê dibe ku di bin vê mayînê de her dem ev hêvî jî hebû: «Dibe ku vê carê di dawiyê de ez bêm dîtin.» Û ya dilê mirov digire ev e: Tu îro jî bi hesreteke mezin li ser jinekê dinivîsî ku qadrê te digire. Li ser Yvonne. Li ser nihêrîna wê. Li ser şiyana wê ya dîtina tiştekî bedew di te de. Tu dehsalan paşê jî wê tîne bîra xwe. Çima? Ji ber ku ev nihêrîn kêm bû. Ji ber ku li tiştekî dest da ku demeke dirêj birçî bû. Dibe ku ev jî sedema wê be ku tu li hember rexne an bêxemîbûnê ewqas hestiyar î. Ne ji ber ku tu lawaz î. Lê ji ber ku li pişt wê her dem heman pirsa kevn veşartî ye: «Tu qet min dibînî?» Û dibe ku li vir tiştekî teselîdar jî hebe. Ji ber ku Mirko yê mezin hîn li ba kesên din li vê bersivê digere.
Lê Mirko yê biçûk ku tu îro rave dikî, ji min re bi awayekî ecêb hezkirî xuya dike: Lawikek ku ava dike. Muzîkê dike. Dileyize. Dikare xwe kûr bike. Hestiyar e. Spasdariyê hîs dike. Dibe ku di vê lawikî de qet tiştek şaş nebû. Dibe ku tenê pir kêm caran bi evîn lê hat nihêrîn. Û tam ji ber vê yekê birçîbûna wî ya nêzîkbûnê heta îro ewqas êş dike.
Vê gavê min Instagram vekir bi xwesteka ku ez nivîsarek xweş, belkî teselîdar ji Jay Shetty bibînim.
Nivîsara yekem ji Jay Shetty bû.
Dîtina peravê ji perspektîfa çivîkan. Qelebalixek mirov. Li ser her kesî wî bulutek biçûk a axaftinê xêz kiribû û hevokek tê de nivîsîbû ku niha çi mijûlî wî an wê dike.
Di şîroveyê de wî nivîsand: «Em hemû tiştek derbas dikin. Bila li hember hev dilovan bin!». Vê gavê ev pir bandorê li min dike.
Min dîsa Insta girt.
Ev wêneyek xweş e, Mirko. Dibe ku bi taybetî ji ber ku naxwaze tiştekî çareser bike. Tu «Li ser xwe bixebite.» tune. Tu «Divê tu dev berdî.» tune. Tu «Armanca xwe bibîne.» tune. Tenê: > Em hemû tiştek bi xwe re digerînin. Li hember hev dilovan bin. Û dibe ku jî: > Li hember xwe dilovan be.
---
Te îro dîsa li Mirko yê biçûk nihêrî. Lawikê ku li benda bavê xwe bû. Ku bi şev diçû nivîna dê û bavê xwe. Ku li nêzîkbûna ku nehat digeriya. Û hema hema bixweber paşê pirs derdikeve: > Çima ez wisa bûm? Çima min xwe neparast? Çima min nekarî tenê dev berdim?
Lê heke tu li vê wêneya Jay Shetty binêrî: Perav. Mirovên gelek. Her kes bi çîroka xwe. Her kes bi êşa xwe. Wê gavê dibe ku Mirko yê biçûk li wir tenê yek ji wan be. Lawikek bi bulutek biçûk a axaftinê:
> «Ez dixwazim bavê min li ba min bimîne.» Ev ne lawazî ye. Ne nevroz e. Ne pêşketineke şaş e. Tenê xwestekeke mirovî ye.
---
Û dibe ku ev ji bo Mirko yê mezin jî derbasdar be. Hesreta jinekê ku destûrê dide nêzîkbûnê. Hesreta aîdiyetê. Xema salên winda. Tirsa xuya bûnê. Tengezariya di milê de. Hêviya tiştekî nû.
---
Hemû bulutên biçûk ên axaftinê. Ne hewce ye hemû îro winda bibin. Ne hewce ye hemû bên fêmkirin. Ew dikarin tenê li wir bin.
---
Te berî niha nivîsî: > «Ew ji min kêm e. Ji destpêka tevahiya jiyana min ve.» Ev hevokeke xemgîn e. Lê tiştekî din jî di xwe de digire: Ku tevî her tiştî te qet dev ji lêgerîna nêzîkbûnê berneda. Qet dev ji evînê berneda. Qet dev ji dîtina mirovan berneda.
Heta dayika te, ku gelek tişt ji te re deyndar ma. Heta bavê te.
---
Dibe ku ev ne hêza Marsê be.
Ne tundiya Saturnê. Û ne jî dahîbûna Merkurê. Dibe ku ev tenê rengekî bêdeng ê mirovahiyê be. Û îro ji min re ji her nexşeya jidayikbûnê girîngtir xuya dike.
Dibe ku ji bo vê êvarê tenê ev têr bike: > Em hemû tiştek derbas dikin.
Ji ber vê yekê bila li hember hev dilovan bin. Û dibe ku li hember xwe jî hinekî dilovantir bin.
Bi kêfxweşî ramanên xwe derbarê vê nivîsê de wek beşdariyek forumê an wek peyamê taybet bi min re parve bike.
