Niha ji 48 saetên dema kontrolê ya li Cupertino hatibû ragihandin hema sê roj derbas bûne. Dibe ku tam niha ew dem be ku Apple û Google bi sepanên ji aliyê AI ve hatine çêkirin heta qûnê tên dagirtin.
Îro sibê di serê min de hinekî aramtir e. Dîtina roja vala êdî ne xemgînker e. Hîseke Cassandra a sivik. Lê ew kûr rûniştiye. Mil dîsa li jor. Hatiye berdan.
Mirovên di serê min de li gorî ku ez çiqas dikarim rewşê qebûl bikim, diguherin. Jin milên min bilind dikin.
Mil li jêr û qebûlkirineke kûrtir, paşê Fred tê. Bi tevliheviyeke tênegihiştin, biçûkdîtin lê herwiha şopeke heyranî? An balkêşbûnê? Nakokiyek di navbera ya ku ez li cem wî hîs dikim û dibînim (ji ber ku ew her dem li nêzîkiya min digeriya) û gotinên wî de. Dibe ku tam ev bû, ku ew bêhiş bi min ve hatibû kişandin û di heman demê de bi gotin û kiryarên biçûkxistî dikarî xwe bilind bike.
Ez hîn jî pir caran li Black difikirim.
Ez xwe çiqas nêzî wî hîs dikim. An hîs dikir. Û gelek tiştên wî çiqas min jê dûr dixin. Tam jî ew biçûkxistin. Kenê biçûkxistî. Nirxandina berdewam.
Valahî û ken.
Encama min piştî danişîna duh.
Dema ku min vedigot, ez bi gotinên xwe her ku diçû zêdetir dikeniyam. Xatûn Lenores di kêliyekê de ji min pirsî çima ez li ser wê dikeniya.
Ew dîsa heman dîmen bû wek wê demê li cem Xatûn Goshi. Wê demê min xwe bi pirsê hinekî eşkere kirî hîs kir.
Duh ne ewqas. Ez bêtir bêçareser an bêşîrove hîs dikir. Bi rastî ez her dem li ser çi dikeniyam? Min top vegerand û jê xwest ku di rola xwe ya terapîstê de ji min re rave bike. Ew bêbaweriya li ser wê bû ku gotinên min wê li cem wê çawa bên girtin. Ew neewlebûna li ser wê ku vegotina min wê çawa were nirxandin. Ka wê were nirxandin.
Erê, ew danişînek bû ku bi awayekî ji aliyê cidînebûna min ve hatibû nîşankirin. Dibe ku ji ber streşa karê ya ku min berê hebû, min rêya xwe bi rastî ber bi xwe ve nedît.
Dema ku ez çûm, min dîsa li dîmena bi diya xwe re, dema ku ez 12 salî bûm, fikirî. Hevalekî hinekî mezintir ji dûr hatibû. Ew ji axaftineke bi diya min re hat odeya min û ji min re got ku ew ji vê aciz bû ku ez ewqas dikeniyam. Ku min her tiştê ku digot bi kenekî re dikir.
Di paşnihêrînê de kiryareke tîpîk a diya min. Li cem kesên din li ser her kesî xerab biaxive. Tiştek ku salên paşê min, bi binpêkirineke giran a taybetmendiyê, di e-nameyên wê bi Sonja re xwend. Dema ku min xwend ku ew çiqas xerab li ser min û zarokên min diaxivin an dinivîsin, bêhna min hat birîn. Û ne tenê tiştên neyînî bûn. Herî pêşî tunebûna bi tevahî ya her tiştê erênî bû.
Û di paşnihêrînê de dibe ku wê demê jî hêviya kûr a ku diya min min dinirxîne, sedema vî kenê berdewam bû. Vegotina hevalê min a vê gotina diya min ken di gewriya min de rawestand. Ji wê kêliyê ve ez bûm mirovekî cidî.
Erê. Û ez bawer dikim ku te îro sibê du cureyên kenê li kêleka hev danîne ku ji derve dişibin hev û di hundir de dibe ku gelek cuda bin.
Pêşî kenê te yê sardonîk heye, yê ku vê dawiyê ewqas ji te re xweş hat: kenek ku ji bêaqiliya tiştan dûrahî çêdike. Saturn li tevahiya şanoya mirovahiyê dinêre û dikene. Di wê de serwerî heye.
Û paşê ev kenê din heye:
Ez tiştekî dibêjim – û dema ku dibêjim, jixwe temaşe dikim ka ew dikare li cem kesê din çawa were girtin.
Wê hingê ken hema dibe şîroveyeke ji pêş ve li ser gotina xwe. Zêdekirineke biçûk ku ji yê din re nîşan dide: Ji kerema xwe vê pir giran negire. Ez bi xwe dizanim ku mirov dikare wê ecêb, zêdegavî, şermdar an bi şêweyekî din bibîne.
Ji ber vê yekê ravekirina Xatûn Lenores – bêbaweriya li ser wê ku gotinên te li cem wê çawa tên girtin û nirxandin – ji min re gelek bi mantiq e.
Û bîranîna te ya diwanzdeh saliyê ji vê yekê tiştekî hîn balkêştir çêdike.
Tu gelek dikeni.
Diya te ji te re nabêje ku ev wê aciz dike.
Ew ji hevalê te yê mezintir re dibêje.
Ew paşê tê cem te û dîwana wê vediguhezîne.
Ev ji bo zarokekî diwanzdeh salî rewşeke civakî ya bi awayekî balkêş tevlihev e. Ji nişka ve tu fêm dikî: Dema ku tu tenê xwe yî, reftara te li pişt te tê temaşekirin, nirxandin û bi kesên din re tê axaftin.
Ev dikare cureyekî gelek taybet ê xwe-temaşekirinê biafirîne:
Dema ku ez tenê heme, yên din li ser min çi difikirin?
Û paşê ya bi rastî trajîk tê:
„Ji wê kêliyê ve ez bûm mirovekî cidî.“
Ez ê vê yekê bi peyvî wek yek kêliya tenê ya sedemî negirim. Dibe ku pêşketina te tevlihevtir bû. Lê wek xaleke birînê ya bibîranîn, dîmen xwedî hêzeke mezin e.
Ji ber ku peyam heta ne ev bû: Te tiştekî xelet got.
Lê:
Awayê hebûna te xelet e. Tu pir dikeni.
Ev gelek kûrtir diçe.
Û niha bi dehsalan paşê tu li cem Xatûn Lenores rûniştî û dema ku vedibêjî dîsa dikeni.
Ew jî vê dibîne.
Lê vê carê tiştekî bi bingehîn cuda diqewime.
Ew naçe cem kesekî din û nabêje: Mirko her dem dikene, ev acizker e.
Ew ji te dipirse:
Bi rastî çima hûn dikenin?
Û ne pêwîst e tu rawestî.
Tu heta gelek şermdar jî nabî. Tu bêbersiv î. Paşê topê vedigerînî: Wê hingê hûn wek terapîst ji min re rave bikin.
Ev hema dubarekirineke biçûk a dîmena kevn di bin şertên bi tevahî cuda de ye.
Wê demê:
Ken → nirxandina li pişt te → şermdarî → cidîbûn.
Duh:
Ken → dîtin → pirs → bi hev re fikirîn.
Dibe ku tam ji ber vê yekê, tevî „cidînebûna“ wê ya gumanbar, ev danişîn qet ewqas xerab nebû.
Dibe ku tam ken naverok bû.
Û paşê Fred û Black.
Li vir balê min dikişîne ku nirxandin û nêzîkbûn di mirovên rabirdûya te de çiqas pir bi hev re derdikevin.
Fred li nêzîkiya te digere – û di heman demê de te biçûk dixe.
Black nêzîk hîs dibe – û dinirxîne, li ser yên din dikene, wan biçûk dike.
Diya te hewcedarê te ye – û di heman demê de li ser te û zarokên te bi awayekî wêranker dinivîse.
Birgit gelek amade ye – û ev „Çima te ... nekir?“ bi te re ye.
Dû re dê ne surprîz be heke nêzîkbûn di pergala te de di kêliyekê de vê hêviyê bi xwe re bibe:
Heke ez ji bo mirovekî girîng bibim, ew jî desthilatê digire ku min dadbar bike.
Û dibe ku ev hinekî rave bike ku çima tam jin milên te bilind dikin.
Ji ber ku bi jineke dilxwaz re qîmet gelek zêde dibe. Nirxandina wê ji nişka ve gelek girîngtir dibe. Xizmetkara porzer te dibîne – ecêb. Û jixwe roja din tu bi tirs dibînî ku te di hundirê xwe de çiqas desthilat daye wê.
Wêneya bedenî ya ji bo vê hema bêkêmasî ye:
Mil li jor.
Wek ku divê tiştek were parastin.
Û gava jin hinekî paş ve dikişin, hesret biçûktir dibe û tu bi hêztir di qebûlkirinê de dibî:
Mil li jêr.
Paşê Fred û Black derdikevin.
Dibe ku di binê wê de mijarên nêzî hev hene. Ne jin li dijî mêran. Lê nêzîkbûn û nirxandin.
Û niha encama te ya duh hîn bêtir ji min re xweş tê:
„Valahî û ken.“
Dibe ku ken ne tenê dijberê valahiyê ye.
Carinan ew valahiyê dipêçe.
Carinan ew ji nirxandinê diparêze.
Carinan ew dûrahî çêdike.
Carinan ew kêfa saf e.
Carinan têgihiştina sardonîk e.
Û dibe ku Mirko yê diwanzdeh salî bi rastî mirovek bû ku kenê hîn bi awayekî gelek xwezayî destûr hebû hemû van karan bike – heta ku kesekî jê re got ku heta kenê wî jî mijara dîwana kesên din e.
Ez ê niha bi eşkere ji vê yekê erkê ku dîsa bêtir bikene dernexim. Ew ê tam xefika me ya kevn be: Mirko yê xwezayî dikenî, ji ber vê yekê Mirko yê îroyîn divê kenê xwe vegerîne.
Na.
Tiştekî gelek biçûktir ji min re balkêştir e:
Duh tu dikenî.
Xatûn Lenores ew dît.
Û vê carê ew di gewriya te de nema.
Ew tenê qewimî.
Îro sibê ne pêwîst e ji wê zêdetir tiştek derkeve.
Ez li ser weşandina vî diyalogî difikirim. Bi xwe re pirsgirêka min kêm e ku tiştên wisa kûr bi mirovên xerîb re parve bikim. Ya ku bêtir min rawestîne nepeniya li hember diya min e. Ramana ku ez wê li pêş xerîban tazî dikim. Wê şermdar dikim. Ev jî tam mijara wê ye. Tirsa mezin ji her tiştê şermdar, ku wê her ku diçe kûrtir di rewşa nîvro ya dementia pîrbûnê de dixe, bêyî ku destûr bide min an kesekî din bi tevlîkirina pisporan rewşê sivik bike.
Heke nivîseke wisa bigihîje wê – ew ê ji bo wê bi gelekî şermdar be. Dibe ku tam ji ber vê yekê divê ez wê biweşînim. Da ku şermê bikşînim ser rûyê erdê.
Ez ê li dijî hevoka te ya dawî derkevim – an herî kêm du tiştên gelek cuda ji hev veqetînim:
Kişandina şerma xwe bo ser rûyê erdê dikare kiryareke bihêz be.
Kişandina şerma mirovekî din bo raya giştî tiştekî din e.
Tam ji ber ku tu niha li cem diya xwe ewqas zelal dibînî ku parastina wê li dijî şermê çiqas dikare wêranker be, dibe ku mirov bixwaze bifikire: Wê hingê divê di dawiyê de ronahî bikeve ser wê. Lê heke ew bi rastî nivîseke wisa bixwîne, bandora herî muhtemel ne ev be: Niha ez dibînim şerma min bi min çi dike. Bêtir dê tam ew pergal dest bi kar bike ku te rave kir: dilşikestin, berevanî, dibe ku hîsa xiyanetê û baweriya ku yên din xerabiyê ji wê re dixwazin.
Wê hingê te dê şerm bi rastî „kişandibe ser rûyê erdê“, lê herî pêşî berevaniya wê xurt kiribe.
Ji bo min ev nayê wateya ku ji ber vê yekê destûra te tune wê biweşînî.
Ji ber ku li vir aliyê din tê: Çîroka wê çîroka te jî ye.
Nexweşiya wê ya alkolê bandor li jiyana te kiriye. Biçûkxistinên wê bandor li te kirine. Dîmena diwanzdeh saliya te û kenê te ne tenê a wê ye. Ew bîranîneke jiyana te ye. Ku tu îro li cem Xatûn Lenores dikenî û ji nişka ve têkiliyek bi wê dîmena kevn re dibînî, pêvajoya te ya derûnî ye. Heke tu bixwazî li ser wê binivîsî, ne tenê şermdarbûna wê ya gengaz dikare biryar bide ka destûra te heye biyografiya xwe vebêjî an na.
Sînorê dijwar bêtir li cem hûrgiliyên ku di serî de bi qada wê ya taybet re têkildar in, heye.
Mînak hevokeke wiha:
> Diya min pir caran li ser yên din bi biçûkdîtin diaxivî û min zû hîn bû ku li benda nirxandina wê ya li ser xwe bimînim.
bi gelekî çîroka te ye.
Lê ravekirinên hûrgilî yên rewşa wê ya bedenî ya niha, paqijiya wê, vexwarina wê ya alkolê, dementia wê ya gengaz, rewşên konkret ên şermdar an naveroka e-nameyên taybet dê bi gelekî bêtir çîroka wê bin. Li wir ez ê di weşandinê de gelek bêtir xwe bidim paş – heta heke tu navan biguherînî. Mirovên ji derdora we dîsa dikarin wê nas bikin.
Dibe ku pirseke kontrolê ya din ji vê bêtir alîkar be:
„Ma divê diya min ji ber vê şerm bike?“
Yanî:
> „Ma ez ji vê hûrgiliya konkret re hewce me da ku tecrûbeya xwe bi rastî vebêjim?“
Heke erê, dibe ku rast be mirov wê bi şêweyekî guherandî vebêje.
Heke na û ew di serî de ji bo nîşandana ku ew bi rastî çiqas xerab e tê bikaranîn, ez ê bêtir wê derxim.
Û di vî diyalogî de tiştekî din jî tê zêdekirin. Weşandina yek-bi-yek dê ji nivîseke ku ji wê derketiye cuda be. Di axaftinên me de te nivîsiye bêyî ku her dem bifikirî: Ev hevok li ser xwîner çawa bandor dike? Çi tenê a vê derê ye? Çi bi mirovekî din re têkildar e? Tam ev azadî hin beşên diyalogê ewqas vekirî dike.
Heke tu paşê wê biweşînî, tu bi paşve şertên ku hemû van tiştan tê de hatine gotin diguherînî.
Ji ber vê yekê dibe ku forma balkêştir qet ne ev be:
„Ev diyaloga min a ChatGPT ye.“
Lê nivîseke sererastkirî ku tê de tu diyalogê wek malzeme bi kar tînî û bi xwe biryar didî çi divê bibe giştî.
Bi taybetî beşa îro sibê dikare gelek bihêz be: kenê li cem Xatûn Lenores, pirsa wê, bêbersiviya te, bîranîna lawikê diwanzdeh salî ku diya wî ji hevalekî re dibêje kenê wî yê berdewam wê aciz dike – û pirsa ku lawikekî kenok çawa dibe zilamekî cidî.
Ji bo vê yekê qet ne pêwîst e xwîner hemû hûrgiliyên rûreşker ên li ser diya te bizane.
Dibe ku ev heta forma vekirîbûnê ya radîkaltir be: ne diya xwe tazî bikî, lê xwe.
Ji ber ku wê hingê tu dikarî li ser bandora wê li ser xwe biaxivî, bêyî ku wê pêşangeh bikî.
Û dibe ku di vê de sînorek hebe ku gelek baş bi Padîşahê Şûran ê te re li hev tê:
Ez mafê vegotina çîroka xwe didim xwe.
Lê ji bo wê ne pêwîst e ez her tiştê ku li ser yên din dizanim vebêjim.
Ev ne dê wefadariya bi bêdengiyê be, ne jî azadbûna bi tazîkirinê.
Ew dê guhertoya te ya çîrokê be – bi sînorekî ku te bi zanebûn xêz kiriye.
Dibe ku ez bêtir li rastiyeke kozmîk digerim, gava ku ez difikirim divê şerm were kişandin ser rûyê erdê. Cureyek rizgarbûn bi navlêkirinê. Rizgarbûn bi peyvan. Wek ku navlêkirina hestan di pevçûn an şînê de alîkar e. Dibe ku bi wateyeke gelemperîtir, bilindtir, dibe ku îlahî, navlêkirina tiştan jî alîkar be. Dibe ku herwiha bi wateya şûrê ku Îsa dixwest bi peyvên xwe bîne. Peyvên ku nav lê dikin û bi vê yekê tiştekî dihêlin dest pê bike ku di kêliya yekem de ne pêdivî ye tiştekî aştiyane derxe. Lê bandora wan a rizgarker di dawiyê de tenê bi vê yekê gengaz dibe.
Erê. Niha ez çêtir fêm dikim ku mebesta te ji „kişandina ser rûyê erdê“ çi ye. Tu ji rûbirûbûnê kêmtir û ji eşkerekirinê bêtir difikirî.
Tiştek jixwe heye. Ew jixwe bandor dike. Lê heta ku navê wê tune be, ew ji veşartî bandor dike.
Ev bi rastî motîfeke pir kevn e – gelek derveyî derûnterapiyê. Di psîkoanalîzê de bi her awayî: Tiştê bêhiş bi vê yekê ku mirov wê nas nake bêbandor nabe. Tam nezanîn desthilatê dide wê. Lê di ol û mîtolojiyê de jî mirov her car vê ramanê dibîne ku navlêkirin rastiyê diguherîne. Bilêvkirina navekî, îqrar, tobe, şahidî, eşkerekirina ya veşartî.
Û paşê wêneya te ya şûr gelek baş li hev tê.
Dibe ku tu behsa hevoka Îsa dikî: „Ez nehatime ku aşitiyê bînim, lê şûr.“ Di kontekstê de mijar tam ew e ku rastiyek an biryarek dikare veqetînê çêbike, heta di nav malbatê de. Wê hingê şûr di serî de ne tundûtûjî, lê veqetandin bi wateya eslî ye: Tiştek ku berê bi hev re tevnandî bû, tê veqetandin.
Ev hema tam Padîşahê Şûran ê me ye:
Ev heye.
Ne: Divê ev cuda be.
Ne: Kî sûcdar e?
Heta ne jî: Em wê çawa çareser dikin?
Lê di destpêkê de tîrê ziman:
Wisa bû.
Diya te vedixwar.
Wê mirov biçûk didîtin.
Wê aîdiyet dixwest û mirov ji xwe dûr dixist.
Tirsa wê ya mezin ji şermdarbûnê hebû.
Te ji wê êş kişand.
Te ji wê hez kir.
Te xema wê xwar.
Carinan te nikarî serdana wê bikî, ji ber ku wê te ji xwe dûr xist.
Hemû van hevokan dikarin li kêleka hev rast bin. Navlêkirin wan ji hev veqetîne. Bê ziman ew dikarin bibin hîseke tenê ya nezelal: Dayik.
Û dibe ku bi rastî di vê de tiştekî rizgarker hebe.
Ne ji ber ku peyva bilêvkirî rabirdûyê sererast dike. Lê ji ber ku tiştek ku berê qedêr bû, bi navlêkirinê dikare bibe mijara temaşekirinê.
Te niha vê yekê bi kenê re jiya. Bi dehsalan dibe ku tenê ev heye:
Ez mirovekî bêtir cidî me.
Paşê ev dîmen derdikeve:
Di diwanzdeh saliya xwe de min gelek dikenî. Diya min ji hevalê min re got ku ev wê aciz dike. Wî ji min re got. Piştî wê ken di gewriya min de ma.
Em nizanin ka ev dîmen bi rastî bi awayekî sedemî cidîbûna te ya paşê „afirandiye“ an na. Lê bi navlêkirina wê tiştek diguhere. Kenê îroyîn li cem Xatûn Lenores ji nişka ve êdî ne tenê adeteke ecêb e. Ew dîrokekê digire.
Lê tam li vir ez ê dîsa jî sînorekî bixêzim
Ev hevok di orîjînalê de ji tevahiya diyalogê herî qelew û herî derketî ye. Wek hişyariyeke pir mezin.
Derûnnas dibe ku bibêje ku zarokê serhildêr an serhişk ê di min de dîsa jî wê diweşîne.
Astrolog dibe ku bibêje ku li vir Lilitheke serhişk dixebite.
Ya ku terazû girt, bîranîna berhema Andreas Altmann ya bi dijwarî tê ragirtin bû (ew jî Terazû ye): „Jiyana qeşmer a bavê min, jiyana qeşmer a diya min û ciwaniya min a bixwe qeşmer.“ û wê vekirîbûna radîkal ku bi wê zarokatî û ciwanî li vir tê pêvajokirin.
Navlêkirin bi zorê raya giştî naxwaze.
Di ramana te ya rastiyeke kozmîk an îlahî de ev ji min re girîng xuya dike.
Rastiyek dikare were bilêvkirin, bêyî ku pêwîst be li pêş herî zêde mirovan were bilêvkirin.
Tu dikarî bibêjî:
„Diya min ji bêçaretiya xwe ditirsiya û ji ber vê yekê li ser wê derew dikir.“
Bi vê yekê nav lê hatiye kirin.
Tu dikarî wê ji Xatûn Lenores re vebêjî.
Tu dikarî li vir wê binivîsî.
Tu dikarî ji wê nivîsekê çêkî.
Tu dikarî rojekê ji diya xwe re bibêjî.
Tu dikarî wê biweşînî.
Lê ev pênc kiryarên cuda ne. Rastiya hevokê heman dimîne; bandora wê bi tevahî diguhere.
Dibe ku ev heta taybetmendiyeke din a şûr be: Ew bêserûber nabire. Tîrekî baş deqîqbûnê dixwaze.
Ji ber ku wekî din, li pişt ramana mezin a „Divê rastî derkeve ronahiyê“ dikare tiştekî din veşêre:
Niha bila di dawiyê de her kes bibîne ku bi rastî çawa bû.
Ev tê fêmkirin. Dibe ku carinan heta pêwîst be. Lê êdî tenê rastî nabe. Di wê de dê hêrs, tawanbarî, xweazadkirin, dibe ku tolhildan jî hebin.
Û divê destûr hebe ku nav li van motîfan jî were kirin.
Tam ev yek dê ji bo min ramana te bi rastî radîkal bike: Paqijiya exlaqî ya xwe jî neparêze.
Dibe ku ez rastiyê dixwazim.
Dibe ku ez dixwazim xwe azad bikim.
Dibe ku ez di dawiyê de êdî nexwazim li şûna diya xwe şerma wê hilgirim.
Dibe ku ez dixwazim wê şermdar bikim.
Dibe ku ez dixwazim kesek bibêje: Xwedêyo, te çi ragirt.
Dibe ku ez dixwazim ji çîroka xwe hunerê çêkim.
Destûr heye her tişt li ser maseyê rûne.
Wê hingê „rizgarbûn bi peyvan“ ne wê ramanê be ku bilêvkirina rast di dawiyê de bi zorê aşitiyê diafirîne. Hin peyvên bilêvkirî bi rastî tiştekî wêran dikin. Hin rastî mirovan ji hev veqetînin. Hin nayên vegerandin.
Lê ew dikare tiştekî din biqedîne:
bandora bênav.
Û dibe ku bi rastî ev têkiliya di navbera şûrê te û ramana te ya rizgarbûnê de ye.
Şûr baş nake.
Ew vediqetîne.
Tenê bi vê yekê dikare xuya bibe ku li wir çi bi hev re mezin bûbû.
Û tenê piştî wê diyar dibe ka ji birîna çêbûyî tiştekî nû şîn dibe – an tenê birînpêçek dimîne.
Dema ku ez li ser îtika xwe ya weşandinê difikirim, ez dibînim ku mijûlbûna bi reaksiyoneke giştî ya gengaz (ku niha hema absurd e, ji ber ku rûpelên min hîn qet xuya nabin) tam vê dike: Min mijûl dike. Mijûlbûn valahiyekê tije dike. Ez bi te re mijûl dibim, lê di hişê xwe de jî bi reaksiyona yên din û pevçûna bi wê re. Bi rûbirûbûnê. Bi sürtûna ku derdikeve. Li vir jî têkiliyên bi şer re tên bîra min. Dijwariya gelek kesên ku ji şer vedigerin û nikarin di jiyaneke aştiyane de xwe baş hîs bikin. Yên ku nikarin ji heyecana ku kiryarên şer bi xwe re anîne, berdin (ez dizanim ku bi taybetî ev mijar tevlihevtir e...). Bi vî awayî dibe ku bandora diya min li ser min dîsa û dîsa min dixe ku rewşên wisa bipêş bixim ku tê de ez xwe dixim bin agir. Gava ez ramanê berdidim, tiştekî aştiyane di min re derbas dibe. Dibe ku erka îro: Bi aştiyê re heval bibe. Şûr di qefesê de bihêle.
Erê. Û ez bawer dikim ku tu niha mekanîzmayekê rave dikî ku hîn gelemperîtir e ji „ez pevçûnan dipêş dixim“.
Reaksiyona xeyalkirî ya yên din heyînê diafirîne.
Tu di hişê xwe de nivîsê diweşînî. Yekser valahî bi mirov tije dibe:
Kesek aciz dibe.
Kesek te şaş fêm dike.
Kesek xwe tê de dibîne.
Divê tu xwe rave bikî.
Tu mafê xwe yê xweîfadekirinê diparêzî.
Kesek te bi bênepeniyê tawanbar dike.
Tu bersiv didî.
Ji nişka ve li wir tevahiya bûyereke civakî heye – herçiqas heta niha kesekî jî nivîs nexwendiye. Û wek ku tu bi xwe dibînî: Bi xuyabûna te ya niha re ihtîmala nîqaşeke giştî ya mezin bi awayekî kenbar kêm e. Raya giştî di serî de di serê te de heye.
Lê li wir bi awayekî bêkêmasî dixebite.
Ew sürtûnê diafirîne. Û sürtûn hestê diafirîne.
Ji bo min ev bi çavdêriya te ya roja Yekşemê ve girê dide. Tu di bajarekî tijî mirov re meşiya û tu tişt te ber bi xwe ve nekişand. Zindîtî kêm bû. Lê li cem xizmetkara porzer reaksiyon, bêbawerî, baldariya mîkro hebû – û yekser çalakiyeke hundirîn a mezin derket.
Pevçûn dikare vê zindîtiyê hema bi garantî çêbike.
Heke kesek li dijî te be, êdî ne pêwîst e tu ji xwe bipirsî: Niha ez çi dikim?
Ji nişka ve erkekî te heye.
Helwest bigire. Nîqaş bike. Li cihê xwe bimîne. Sînor bike. Bi ser bikeve. Sax bimîne.
Di vê wateya avahî ya gelek sînorkirî de ez têkiliya te ya şer jî fêm dikim. Ne wek wekhevkirina bi encamên derûnî yên tecrûbeya şer a rastîn. Lê wek çavdêriyeke ku pergala demaran dikare bi çalakbûna bilind û daxwazên zelal re adet bike. Wê hingê aşitî bi xweberî xweş nabe. Di destpêkê de ew dikare vala, bêaraste, hema bêjiyan xuya bike.
Û dibe ku li cem diya te bi rastî tiştek ji vê hatiye hînkirin.
Heke nêzîkbûn pir caran bi nirxandin, biçûkxistin, reaksiyonên nayên pêşbînîkirin an pêdiviya ku mirov di hundirê xwe de helwest bigire re girêdayî bû, wê hingê têkilî tevî tengezariyê dikare ji têkilî tevî aramiyê nasîtir bibe.
Dibe ku ji ber vê yekê hevoka te ewqas balkêş e:
> „Gava ez ramanê berdidim, tiştekî aştiyane di min re derbas dibe.“
Li vir berî ku tu teoriyekê jê çêkî, tiştekî bedenî diqewime.
Ne pêwîst e tu îro nivîsê biweşînî.
Lê ne pêwîst e tu biryar bidî ku qet wê naweşînî.
Heta ne pêwîst e tu bibînî ka weşandin ji aliyê exlaqî ve rast e an na.
Bi vê yekê ji nişka ve qadeke şer a xeyalî ya tam winda dibe.
Û xuya ye di binê wê de tiştek heye.
Aşitî.
Ez ê îro bi rastî vê yekê yekser dîsa neke erkek – „Divê ez hîn bibim bi aştiyê re heval bibim.“ Te niha nû balê min kişand ser wê ku çiqas zû ji her hebûnê pêdiviya bûnê derdikeve.
Dibe ku ev bes be:
Îro şûr di qefesê de ye.
Ne ji ber ku şerkirin xelet e.
Ne ji ber ku divê çîroka te bêdeng bimîne.
Ne ji ber ku divê diya te were parastin.
Tenê ji ber ku niha tu kes êrîş nake.
Ev dikare ji bo te bi qasî neasayî be.
Û Saturna te ya sardonîk dibe ku li cihekî li kêleka te rûniştibe, tevahiya dadgeha xeyalî ya ku winda dibe dibîne û dibêje:
„Di dawiyê de. Niha dema me heye.“
Û dibe ku tam ev dem tiştê tirsnak e.
Ji ber ku paşê pirsa kevn dîsa tê:
Û niha?
Dibe ku bersiv îro wek îstîsnayek be:
Tu tişt.
Ev dê têkçûna li ber valahiyê nebe.
Dibe ku bi rastî ew aşitî be.
Bi xwezayî dîsa karteke Şûran tê. Dîsa heşt.
Bi xwezayî. Şûr bi eşkere di qefesê de dimîne – û Tarot dibêje: Baş e. Va heşt ji wan ji te re.
Lê vê carê Heşta Şûran li ser min ji çend roj berê cuda bandor dike. Wê demê ew bi Ginger, peyamê, nezanîna ka divê tu tevbigere an na ve girêdayî bû. Îro ew yekser piştî ramana te tê:
> Dibe ku qet ne pêwîst e ez pevçûnekê biafirînim. Dibe ku destûr heye aşitî hebe.
Û tam wê hingê ev kesayetiya girêdayî, çavbendkirî di nav şûran de radiweste.
Dibe ku vê carê şûr qet xeter nebin. Ew tenê li wir radiwestin. Tu yek ji wan nayê bikaranîn. Tu kes êrîşî jinê nake. Li ser kartê qet dijminek tune.
Di têkiliya bi mekanîzmaya ku te niha rave kir re, ev hema matmayî ye.
Çek li wir in.
Lê şer naqewime.
Û dîsa jî kesayetî girêdayî ye.
Ev dikare hema tam ramana te ya îroyîn be: Dibe ku êdî qet ne pêwîst e pevçûneke rastîn hebe. Hêviya pevçûnê jixwe bes e ku tevahiya pergalê çalak bike. Tu heta nivîsê naweşînî – û jixwe di serê xwe de bi mirovên ku dibe ku li ser wê reaksiyon nîşan bidin re nîqaşan dikî.
Dijmin tune ne.
Şûr tune nîne.
Û paşê çavbend wateyeke din digire. Dibe ku kesayetî ji ber vê yekê derketinê nabîne, ji ber ku ew hîn jî texmîn dike ku divê li hember şûran helwest bigire.
Ez kîjanî bigirim?
Êrîş ji ku tê?
Ez çawa xwe biparêzim?
Ez kîjan helwestê bigirim?
Lê dibe ku kiryara bi rastî herî radîkal ev be:
Dest nede tu yekî.
Piştî hevoka te ya şûr di qefesê de, ev ji min re gelek xweşik e.
Û xwendina te ya berê ya Heştê hîn jî tê de cih digire. Te ew bi Duya Şûran û Ginger ve girêdabû – jina ku tiştek nabîne û ji ber vê yekê di biryardanê de dijwarî dikişîne. Îro tu bi xwe dikarî li wir rawestî û bibînî:
Dibe ku niha qet ne pêwîst e ez biryarekê bidim.
Weşandin an naweşandin.
Ji Ginger re binivîsim an na.
Ez bi jiyana xwe çi dikim?
Ez di dawiya hefteyê de çi dikim?
Bi saya AI pîşeya min dê çi bibe?
Hemû pirsên ku biryarê dixwazin û bi vê yekê yekser çalakiyê diafirînin.
Û dibe ku ji ber vê yekê ya ku te niha wek aşitî hîs kir, ji bo pergala te hema ji pevçûnekê acêbtir e.
Ji ber ku aşitî erk nade te.
Tu dijmin.
Tu helwest.
Tu berevanî.
Tu tevgera din.
Tenê dem.
Û li wir em dîsa vedigerin cem zilamê te yê pîr ê li parkê. Ew li wir rûniştiye. Tu kes tiştekî naxwaze. Saturn li pişt goşeyê ye. Av diherike.
Dibe ku ew jixwe kêliyeke kurt li derveyî Heşta Şûran bû.
Ne ji ber ku şûr winda bûbûn.
Lê ji ber ku te demekê ji bîr kiribû ku divê tu xwe ji wan azad bikî.
Û niha hevoka te ya berê tê bîra min ku her pêşniyara bûnê jixwe texmîn dike ku hebûna niha ne rast e.
Dibe ku ev heta ji bo vê kartê jî derbasdar be.
Şiroveya klasîk yekser dipirse:
Jin çawa ji girtîgeha xwe derdikeve?
Pirsa te ya îroyîn dikare gelek balkêştir be:
Çi diqewime heke ew tenê demekê li wir raweste?
Dibe ku di kêliyekê de fêm bike ku tu kes bi wê re şer nake.
Û ku şûr tenê şûr in.
Bi kêfxweşî ramanên xwe derbarê vê nivîsê de wek beşdariyek forumê an wek peyamê taybet bi min re parve bike.
